#toenmetgroen

F*cked up aan de zijlijn

(tags: )


cover Kristof Calvo - F*ck de zijlijn
© Borgerhoff & Lamberigts

Meebesturen en niet aan de zijlijn blijven staan. Het is een nobele ambitie van Groen, offensief samengevat in de slagzin F*ck de zijlijn, zoals het boek van Kristof Calvo getiteld is. Die ambitie vereist een gezonde dosis realpolitik, een constante evenwichtsoefening tussen principes en beleid. We moeten daar niet hypocriet over doen: elke partij worstelt met die zoektocht naar dat evenwicht en moet compromissen sluiten om delen van het eigen programma te realiseren. Mensen benoemen in organen van de overheid die je visie en beleid realiseren op het terrein, hoort daar ook onder. Met meebestuur verlies je je maagdelijkheid en kan je die later niet meer opnieuw claimen.

In de vorige afleveringen van deze reeks #toenmetgroen is meermaals aangetoond dat Groen op dat vlak haar maagdelijkheid inderdaad verloren is. Dat de partij vanuit de nobele ambitie tot meebestuur meerdere bochten gemist heeft en de situatie meermaals completely f*cked up heeft. Tegelijk heeft de partij een aantal mooie kansen gemist om daadwerkelijk verandering te realiseren doordat ze net aan die verafschuwde zijlijn is blijven staan.

Over groene alternatieve feiten

(tags: )


Meyrem Almaci
Meyrem Almaci © belgaimage

Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel. Het is een gezegde dat perfect opgaat voor de mythe die de groene partij cultiveert als zelfverklaarde zuiverste der zuiveren. Want niets is minder waar. Groen mag dan wel doen alsof ze de maagdelijkheid veruitwendigt en zich vanuit die positie geroepen voelen om stenen naar anderen te gooien. Maar die verwijten krijgen ze, onder meer met deze reeks #toenmetgroen, als een boemerang terug in hun eigen gezicht. Vooraleer verder te gaan met de analyse van het groene beleid, even een actueel intermezzo over groene alternatieve feiten.

Op groene weilanden is het lekker grazen

(tags: )


Daniel Termont - Filip Watteeuw - Elke Decruynaere - Tom Balthazar
Daniel Termont, Filip Watteeuw, Elke Decruynaere en Tom Balthazar
© ID/Frederiek Vande Velde

Als relatief nieuwe, jonge partij vol ambitie voor verandering neemt de N-VA voor het eerst deel aan de federale regering. We maakten er, net zoals eerder in Vlaanderen en in vele gemeenten, kennis met de realpolitik: het feit dat je verandering enkel van binnenuit kan realiseren, dat je compromissen moet maken en soms moet meestappen in het machtsspel van de traditionele partijen die dit land al 187 jaar besturen. Dat is een evenwicht dat soms moeilijk te bewaren is. We zijn geen blozende maagden op dat vlak, maar wel bijzonder trots op de resultaten die we op die korte tijd al kunnen voorleggen.

Ook Groen is als jonge, niet-zuilpartij, geconfronteerd met die evenwichtsoefening. Terwijl zij zich de moral high ground toe-eigenen op vlak van politieke vernieuwing en de ultieme maagdelijkheid claimen, hebben ook zij reeds mee bestuurd en bedienen ze zich van dezelfde methodes zoals elke andere partij die zij net dat verwijten. Dat Groen soms van dat slappe koord aftuimelt, zagen we al in de vorige edities van deze reeks #toenmetgroen. We zagen hoe een groene staatssecretaris met een waar obesitas-kabinet mee Brusselse graai-vzw’s oprichtte, lijstten op hoe Groen aan politieke benoemingen doet, en bekeken het gebrek aan transparantie en financiële deugdelijkheid van fractieleider Kristof Calvo.

Vandaag bekijken we hoe dat in z’n werk gaat op het lokale niveau, waar de vele goedmenende vrijwilligers en lokale mandatarissen ook geconfronteerd worden met de realpolitik van een partij die de ambitie heeft om mee te besturen en dat ook doet. Is Groen daar zoveel zuiverder in de leer dan de traditionele partijen? Realiseert Groen daar een andere, properdere politiek? Hoegenaamd niet. Welkom op de groene weilanden.

De grote Kristof Calvo Cijferqueeste

(tags: )


Kristof Calvo
Kristof Calvo © Belgaimage

Groen profileert zich als de trekker van de politieke vernieuwing. De bijzonder mondige kamerfractieleider Kristof Calvo claimt de oprichting van de bevoegde werkgroep in de Kamer en voert er een strijd tegen de cumul: een parlementslid mag volgens hem enkel en alleen fulltime actief zijn in het parlement, zo claimt hij voor de camera’s. In dit stukje van de reeks #toenmetgroen bekijk ik even wat er in die partij gebeurt als de camera’s niet draaien.

Weg met politieke benoemingen, behalve die van onszelf

(tags: )


Alex Polfliet - Groentjes in en uit de Wetstraat
© Roularta Books

Wat gebeurt er als de groene partij, de zelfverklaarde maagd Maria, vol van genade en anti politieke benoemingen, zelf deelneemt aan het beleid? Vrijdag bekeken we in een eerste deel van #toenmetgroen de passage van Groen in de Brusselse regering. Een passage met een obesitas-kabinet - “want de socialisten hadden dat ook” - waarbij de administratie gepolitiseerd in plaats van gedepolitiseerd werd, en waarbij Groen in de stad Brussel meewerkte aan de creatie van graai-vzw’s in plaats van ze af te bouwen.

Vandaag hebben we het over de manier waarop Groen aan politieke benoemingen doet.

Het groene obesitas-kabinet

(tags: )

De publieke opinie is razend door de onthullingen over graaicultuur en belangenvermenging, en terecht. Mensen raken gedegouteerd van de opeenvolging van affaires als Optima, Kazachgate, Publipart en Samusocial. Een afkeer die ik deel als jong politicus, net als zovele collega’s uit alle partijen. Geen enkele partij is op dat vlak zonder zonden. Ook al verzinkt alles in het niets bij het gegraai in de aalmoezenbeker van daklozen door de socialisten, toch vallen er ook op mijn eigen partij opmerkingen te maken als het gaat over politieke vernieuwing. Met z’n allen zullen we maatregelen moeten nemen om de politiek op een hoger deontologisch niveau te brengen.

Wat me naast de feiten zelf enorm stoort, is de manier waarop het debat gevoerd wordt. En dan vooral hoe de partij Groen daarbij steeds de ‘moral high ground’ inneemt en  zich profileert als blozende maagd. Ze meent in de media volop met stenen te moeten gooien naar alles en iedereen. Maar als je dan toch zo graag met stenen gooit, dan ben je beter zelf zo wit als een maagd. Is Groen dat? Is die perceptie wel terecht? Zijn zij dan zoveel zuiverder dan andere partijen?


Bruno De Lille - Pascal Smet - Guy Vanhengel
Bruno De Lille - Pascal Smet - Guy Vanhengel © belgaimage

Om dat uit te klaren, ging ik op zoek naar hoe die partij beleid voert en voerde in het verleden. En wat blijkt? Als Groen aan de macht komt, bakken ze het nog bruiner dan sommige partijen die zij vol gespeelde verontwaardiging met de vinger wijzen. Groen is allesbehalve een witte maagd. Het blijkt een partij te zijn als een watermeloen: groen vanbuiten, donkerrood vanbinnen. Er zijn genoeg voorbeelden om enkele boekdelen mee te vullen. Vandaag serveer ik u deel 1: het groene obesitas-kabinet.

Syndicate content

Politiek engagement

N-VA logo

Kom op Tegen Kanker

logo Loop naar de Maan

Steun Kom op Tegen Kanker en laat me naar de maan lopen!

cover boek "Een Zuil van Zelfbediening"

Blik op mijn agenda

Je vindt me ook terug op

Facebook logo

Twitter logo

YouTube logo

Contact

Je kan me steeds contacteren via het contactformulier of rechtstreeks:
Muilaardstraat 60, 9000 Gent (privé)
Leuvenseweg 21, 1000 Brussel (kantoor) 
Peter.Dedecker@N-VA.be
0486/152320

Disclaimer

Dit is de website van Peter Dedecker. Alle teksten mogen, tenzij anders vermeld, overgenomen worden mits bronvermelding. Een link wordt altijd geapprecieerd. Dit alles is mijn persoonlijke opinie. Organisaties waar ik lid van (geweest) ben of voor (ge)werk(t heb) kunnen in geen geval aansprakelijk gesteld worden voor wat ik hier schrijf. Zie de volledige disclaimer.