Peter Dedecker

Als er deze week iets overduidelijk was, dan is het wel dat l'état PS, de PS-staat, terug is van nooit weggeweest. Maar liefst tot vier keer toe drukte de PS haar wil door en liet ze de andere coalitiepartners zien wie hier de baas is. Van Dexia Bank België, over Didier Bellens tot het asieldossier en natuurlijk het belangrijkste van al: een begroting gebaseerd op vooral nieuwe lasten met als top of the bill een mogelijke btw-verhoging: elk dossier werd gedomineerd door de PS. De rest van de regering zat erbij en keek ernaar. PS - de rest: 4 - 0.

Europees Commissaris Neelie Kroes was in de vorige legislatuur bevoegd voor Mededinging en dus verantwoordelijk voor het dossier van de staatssteun aan Dexia en voor de goedkeuring ervan door de Europese Commissie. Dat ze nu weigert in de bijzondere Kamercommissie Dexia te getuigen, is een zoveelste blamage voor deze commissie en voor de parlementaire controlefunctie. En toch, toch kan ik haar beslissing begrijpen.

Met enige trots kon ik dinsdag melden dat een eerste wetsvoorstel van mijn hand goedgekeurd werd in de Kamercommissie Handels- & Economisch Recht. Met dit wetsvoorstel wordt het mogelijk om woonboten, horecaboten, varend erfgoed en plezierboten in te schrijven in het scheepsregister, en dus ook om er een hypotheek op te nemen. Aangezien een hypothecaire lening de bank meer zekerheid geeft, is deze goedkoper voor de eigenaars dan een persoonlijke lening, waardoor aankoop en renovatie van deze schepen goedkoper wordt.

Of: "hoeveel schiet u er als burger bij in?" Met dank aan De Tijd, de (groene) professoren André Decoster en Willem Sas, maar vooral dankzij de Vlaamse minderheidspartijen CD&V, VLD en sp.a in de regering Di Rupo I, en Groen erbuiten. Of hoe men de beste leerling van de klas, de sponsor van België, alweer bestraft. Verbaast het iemand dat de proffen ook tot de vaststelling komen dat er zelfs minder responsabilisering in zit dan voordien? Nochtans een vereiste voor alle Vlaamse partijen... De liefhebbers van een uitgebreide analyse van de nieuwe financieringswet door onze studiedienst, kan ik dit document van harte aanbevelen.

"Met wetten is het als met worsten: je kunt maar beter niet zien hoe ze worden gemaakt." Het is een bekend citaat van Otto von Bismarck, later overgenomen door Mark Eyskens en recent nog Piet Hein Donner. Niets is minder waar, bij momenten, zeker met deze regering. Een uitstekend voorbeeld is de wet die de nieuwe heffing op bedrijfswagens regelt: nog geen maand oud, maar alweer voor herziening vatbaar verklaard.

Dat De Standaard gisteren berichtte dat Di Rupo de Franstalige regeringspartijen opgeroepen heeft 'alles te doen' om hun Vlaamse partners 'de volgende verkiezingen te laten winnen', hoeft niet te verbazen. Zoals Di Rupo verder stelt: 'als de N-VA in 2014 de verkiezingen wint, [...] komen we in een confederaal land terecht.' Ik dacht dat dit laatste in het programma van CD&V en VLD stond, maar soit, blijkbaar hecht Di Rupo even veel geloof aan de uitvoering van die programma's als die partijen zelf. Alleszins: het eerste voorbeeld van de bereidwilligheid van de franstalige partijen, en dan vooral de PS met haar vakbondsaanhang, om deze regering samen te houden en alvast te doen alsof deze regering met Open VLD op kop de noodzakelijke hervormingen doorvoert (quod non) hebben we de voorbije dagen reeds gezien. Men hielp Open VLD tevens een handje om te verbergen dat tegelijk met deze non-hervormingen een hele resem lastenverhogingen voor de werkende klasse doorgevoerd werd, met steun van diezelfde Open VLD.

Dat N-VA en het provinciale niveau koele minnaars zijn, wist u wellicht al langer dan vandaag. Niet alleen is de provincie veelal een overbodig beleidsniveau en toonbeeld van verspilling, dikwijls werken de verschillende bestuursniveau's elkaar gewoonweg tegen, zeker als ze een verschillende politieke samenstelling hebben. Een recent schrijnend voorbeeld van regelrechte verspilling en pure "kloterij" van de mensen ter meerder eigen eer en glorie, is het voorbeeld van de restauratie van het Lam Gods.

Ook dit jaar draag ik mijn steentje bij aan de benefietactie Music For Life. De stille ramp diarree kost immers wereldwijd jaarlijks het leven aan 1,5 miljoen kinderen. Onvoorstelbaar gewoon, tijd voor actie! Net als een aantal collega's N-VA parlementsleden, bied ik mijn diensten aan onder de noemer "Komen Eten" en probeer ik voor de hoogste bieder een heerlijke maaltijd (meerdere gangen) aan huis te bereiden voor pakweg vijf personen. Bieden kan via e-Bay. Leg gerust samen met enkele vrienden voor een gezellige en (hopelijk) lekkere avond! U heeft nog een kleine 3 dagen de tijd!

Het bonusdebat is verre van evident. Uiteraard hebben wij er geen problemen mee om mensen (deels) te belonen afhankelijk van de prestaties, en zijn wettelijke beperkingen uiterst moeilijk: dan krijg je gewoon een braindrain richting landen of bedrijven waar men wel dergelijke verloning mag en kan betalen. Natuurlijk zijn er ook buitensporige excessen, zoals we onlangs vernamen in de fameuze Dexia-commissie.