werkgelegenheid

Een veelgehoord cliché over N-VA is dat het federale verkiezingsprogramma voor elk thema uitsluitend bepaalt dat het moet gesplitst worden. Splitsen om te splitsen, zonder meer, zonder invulling te geven aan hoe dat gesplitst beleid moet worden vormgegeven. Niets is minder waar natuurlijk. Gisteren stelde N-VA dan ook haar verkiezingsprogramma voor inzake arbeidsmarkt en sociale zekerheid. Een uiterst ambitieus programma, helemaal in onze stijl van denken - durven - doen, uitgewerkt door een sterk team en voorgesteld door enkele kleppers van formaat: enerzijds Zuhal Demir, advocate gespecialiseerd in arbeidsrecht, 4de plaats op de Antwerpse Kamerlijst, en anderzijds ouwe getrouwe Danny Pieters, professor socialezekerheidsrecht, 5de plaats Senaat, en al langer gekend als oud VU-parlementslid en auteur van het boek Onze sociale zekerheid: anders en beter. Het hele opzet gaat uit van hoe de sociale zekerheid er moet uitzien, ongeacht op welk niveau (Vlaams of Belgisch) deze geïmplementeerd wordt. Al moeten we natuurlijk vaststellen dat de boel op Belgisch niveau zo vast zit als maar zijn kan, en vele onderdelen van dit plan op de nodige weerstand aan de overkant zullen kunnen rekenen. Dat leerde het (non-)beleid van het afgelopen jaar ons wel, waar de typisch Vlaamse problematiek van de lage participatie van 50-plussers door de plannen van Milquet nog erger gemaakt zou worden door het afschaffen van het doelgroepenbeleid.

Hieronder kan je een beknopte samenvatting bekijken in de video van de persconferentie. Alle details vind je in het volledig uitgeschreven programma.

Vandaag gespot in De Standaard: onderstaande heel erg duidelijke infografiekjes die op zich meer dan genoeg zeggen. Blijkbaar houden ze zich bij De Standaard nauwgezet aan deze richtlijnen. Woorden zijn overbodig.

Wat klopt er niet aan dit citaat:

Bedrijven die werkloze, laaggeschoolde jongeren aanwerven voor een knelpuntberoep kunnen rekenen op een extra lastenverlaging.

Wat is de definitie nu weer van een knelpuntberoep? Juist, ja.

Een lastenverlaging voor het in dienst nemen van iemand waar een bedrijf al keihard naar op zoek is, is dan ook pure onzin. De 60.000 openstaande vacatures kunnen veel beter ingevuld worden door doorgedreven activering, ook en vooral van oudere werknemers die nu al te vaak naar het brugpensioen geleid worden en aldus onbeschikbaar worden voor de arbeidsmarkt. Maar ja, twee van Milquets grootste taboes in één zin, dat kan niet goedkomen...