werk

De goede uitslag van vorige week heeft voor mezelf redelijk wat gevolgen. Niet alleen mag ik me binnenkort in het groene pluche nestelen om parlementair werk te verrichten, ik moet ook een andere periode (gedeeltelijk) afsluiten. Momenteel werk ik immers als assistent-onderzoeker in de vakgroep informatica van Hogeschool Gent, waar ik labolessen geef en studenten begeleid bij hun masterproef, terwijl ik werk aan een doctoraat aan de UGent, bij de onderzoeksgroep IBCN. Wat daarmee? In de politiek moet je je er immers van bewust zijn dat elke dag je laatste dag kan zijn. Voor je het weet trekt iemand ergens een stekker uit. Daar over overleggen was dan ook mijn eerste taak maandag, kwestie van wat te bekomen van de uitslag.

Het is weer eventjes geleden dat ik hier nog iets geschreven heb. Buiten het werk geraak ik dan ook niet al te veel meer op mijn pc. Komt er nog bij dat ik de laatste tijd redelijk veel weggeweest ben.

Zo was ik vorige week te vinden in Leipzig, Duitsland, voor het IWCMC congres waar ik een paper presenteerde in de MCEM workshop en ook een aantal andere interessante voorstellingen bijwoonde.

Vannacht is mijn laatste nacht in Las Vegas. De voorbije 5 dagen waren zondermeer fantastisch, echt een zotte boel hier. Het congres zelf was vrij zwaar, met dagen van 8u30 tot 19-20u, maar nadien was er nog tijd genoeg om een paar zaken te bezoeken op The Strip. Nu ja, na een tijdje heb je het hier wel een beetje gehad ook. Vanavond heb ik trouwens iets gedaan wat ik nooit gedacht had: shoppen. Wellicht mis ik mijne schat te veel. Veel te veel gekocht. Nu ja, aan -70% op sommige stukken, en met een lage dollar mag dat ook wel eens hé.

Morgen vroeg uit mijn nest, vliegtuig nemen, en dan: New York! Frank Sinatra spookt nu al door mijn hoofd.

Tot binnenkort!

Ondertussen zitten de eerste twee volle dagen Las Vegas er reeds op. Veel tijd heb ik niet gehad om er iets over te schrijven, daarvoor is er hier veel te veel te doen. Nee, niet alleen ontspanning, de conferentie duurt ook telkens van 's ochtends 9u tot 's avonds 20u.

Toen ik donderdag aankwam, was ik redelijk kapot en kon ik met moeite mijn ogen openhouden. De vrijdag was dan ook vooral voorzien om even uit te rusten om de conferentie in wakkere toestand te kunnen bijwonen. Niettemin was ik toch vanzelf wakker gesukkeld rond 8u, vrij vroeg dus. Ik had ook niet echt goed kunnen slapen, wellicht van te veel stil te zitten op de vluchten. Maar soit, vroeg uit bed dus, om een hele dag van Las Vegas te kunnen genieten.

En dat heeft er niet aan gemankeerd! Eerst wat op The Strip gewandeld en een paar hotels bezocht, waaronder de ronduit prachtige Venetian. De prachtige inrichting binnen, met ondermeer de gezellige straatjes langs het main canal (met gondeliers!) en een imitatie van het San Marco plein (binnen!) zijn ronduit prachtig, maar ook buiten was het zondermeer de ogen uit de doppen kijken. Zie ondermeer deze foto's.

Het weer is hier trouwens dik in orde, maar wat had je dan ook verwacht van een stad midden in de woestijn? Het lijkt wel een mooie lente- of zomerdag te zijn van bij ons. Overdag is het echt warm. 's Avonds wordt het ietsje frisser, maar niet fris genoeg om de dames ervan te weerhouden kortgerokt en diep gedecolleteerd over de Strip te flaneren. Aangename temperaturen dus. Wel een heel droge lucht.

Tijdens mijn wandelingetje passeerde ik ook een standje van een tourbureau, waar vooral de helikoptervluchten over de Grand Canyon mijn aandacht trokken. Ik ben al zot van helikopters, had er nog nooit mee gevlogen en wou dat echt eens doen, en bovendien denk ik niet dat ik nog snel zal terugkeren naar hier, dus als ik de Grand Canyon met eigen ogen op dergelijke manier wou zien, dan was nu echt wel het ideale moment. Een paar uur later heb ik dan ook teruggebeld en mijn vlucht gereserveerd. En echt: de beste beslissing ooit! Ronduit prachtig!

De limo (zoals er zoveel rondrijden in Las Vegas) kwam me oppikken aan het hotel, en bracht me naar het einde van the Strip, naar Sundance Helicopters. Bij sommigen doet dat misschien een belletje rinkelen, aangezien het deze speeltjes zijn die voorkomen in de films Ocean's Eleven en Ocean's Thirteen. Een korte uitleg over veiligheid ed, en dan de lucht in. Met vijf personen + piloot in een A-star heli. Echt fantastisch gewoon, daarboven! Een paar minuutjes later cirkelden we al boven de Hoover Dam en het hierdoor gecreëerde gigantische Lake Mead. En dan verderop, het hoogtepunt: de Grand Canyon! Gigantisch, fenomenaal! Niet te vatten hoe breed en diep de kloof is, en hoe deze door vele duizenden jaren pure natuurkracht tot stand kwam. Om helemaal stil van te worden. De Grand Canyon Skywalk, waar zoveel tegenstand van milieuactivisten tegen bestond, en het nabijgelegeven vliegveldje lijken wel speldenprikjes in deze gigantische omgeving. De niettigheid van de mens ten top. Met de heli vlogen we net over de kloof: fantastische ervaring! De terugweg verliep eveneens mooi, met een prachtig zicht op de woestijn, een andere arm van Lake Mead, met zicht op de bergrug waarachter Area 51 te vinden is, en dan uiteindelijk een redelijke lage vlucht boven downtown Las Vegas en langs The Strip bij zonsondergang. Zalig! Echt, zondermeer een fantastische ervaring en zeker het geld waard! Aanrader! Ik geniet nog altijd na, als ik eraan denk :-)

Na de landing bracht de limo me terug naar het hotel, waarna ik mijn verkenning van The Strip verderzette. Deze keer langs de andere kant. Een lange wandeling langs en door de verschillende amusementspaleizen tot aan Luxor. Prachtige dinges allemaal, telkens bijna een volledige stad(skern) in een gebouw, zotjes! Jammergenoeg was de rollercoaster van New York New York gesloten voor onderhoud, want deze zag er ook best spectaculair uit met een lange rit binnen en buiten het hotel.

Tegen 23u30 dacht ik terug naar huis te stappen, om toch een beetje fris op de conferentie te verschijnen. Helaas, niet zo evident. Op vele plaatsen dien je de straat over te steken via een brugje met roltrappen, maar dikwijls kom je dan uit in een van de hotels waar je niet zo gemakkelijk de uitgang terugvindt. Echte doolhoven zijn dat. Soit, uiteindelijk nog op een mooi uur in bed geraakt, na een zondermeer fantastische dag.

Gisteren het dan wat rustiger aan gedaan, op tijd uit bed en richting conferentie nextdoors. De eerste sessies (tutorials) waren niet echt de moeite, maar de demo's en receptie waren dat des te meer. Interessante dingen gezien die wel eens goed van pas kunnen komen.

Binnenkort (hopelijk) meer! Met de foto's zal ik mij ook nog eens bezighouden, maar nu zijn er andere (belangrijker/interessanter/toffere) dingen te doen hier!

Eindelijk geraakt waar ik moet zijn: mijn een kamer in Imperial Palace, op The Strip, in Las Vegas.

De vlucht van Newark naar Las Vegas had in totaal 1u47 vertraging, nog wachten op de bagage, de shuttlebus naar het hotel, aanschuiven aan de check-in en binnen. Althans, dat dacht ik. "I'm sorry, but I can only give you a smoking room as all non-smoking rooms are occupied." Yuckie, en dit terwijl er nochtans op mijn reservatieformulier "non-smoking" staat. Blijkbaar zijn die dingen niet goed doorgegeven. "Vertrouw nooit op Vegas.com voor uw hotelreservaties", zei de vriendelijke dame aan de balie. Blijkbaar geven die de voorkeuren te laat door of tonen ze deze standaard als beschikbaar terwijl ze dat eigenlijk niet weten of zo...

De enige non-smoking room die nog vrij is, is de suite. Die kost echter 70$ per nacht meer dan een gewone kamer. Maar voor de miserie kon ik die krijgen voor 30$ per nacht extra. Soit, aangezien een smoking-room echt walgelijk is, zeker als het nu op het thuisfront bijna 8u is en ik daar gisteren/vanmorgen om 5u opgestaan ben na amper vier uurtjes slaap, heb ik toch maar geopteerd voor één nachtje suite met prioriteit om morgenmiddag te wisselen naar een gewone kamer. Een eenmalige opleg van 30$ dus. Dan bleek echter dat die suite nog niet gekuist was, waardoor ik nog eventjes moest wachten. Op zich geen probleem, maar toch dook de receptioniste even in de coulissen om dan te voorschijn te komen met twee bonnetjes van elk 15$, te gebruiken in een restaurant naar keuze in het hotel, geldig de gehele week. Nice!

Voor de geïnteresseerden: dit is het uitzicht vanop mijn kamer:

En dit de kamer zelf:

Dat ding daar in de hoek lijkt me ideaal om morgen eens van te genieten na zo een dagje reizen:

Maar eerst: slapen!

Ondertussen heeft ondergetekende het ijskoude Vlaanderen eventjes verlaten voor een tripje naar de States. Zoals eerder aangekondigd ga ik deze week naar de IEEE CCNC conferentie in Las Vegas. De eerste vlucht, van Brussel naar Newark (New Jersey) zit er al op en is goed verlopen. Alsnog een plaatsje bij de nooduitgang (met extra beenruimte) gekregen, gezelschap van een sympathieke Amerikaanse met Hollandse roots, en geen miserie gehad met klonters in mijn bloed en dergelijke. Nu ja, voor ik vertrok heeft Lynn nog afscheid genomen door met veel plezier een spuit in mijn buik te planten.

Momenteel is het wachten op mijn vlucht naar Las Vegas die een uurtje vertraging heeft. Nog 3 uurtjes wachten dus. Het weer ziet er hier alleszins een pak beter uit dan thuis, toen ik vertrok in de dichte mist met de Zaventemse startbanen temidden een groot sneeuwlandschap.

Blijkbaar is er toch één krant die haar research over de bedrieglijke E-Waves Phone Chip op een heel uitgebreide en serieuze manier gedaan heeft. Voor dit artikel heeft journalist David Adriaen even de publicatielijst van de wetenschappelijk raadgever van het bedrijf, dokter Peter Aelbrecht, nagekeken. Blijkt dat de man vooral auteur is van boeken waarin hij een eigen energietheorie verkondigt. Bovendien blijkt Pol Van Welden (ex-Microsoft, de zakenpartner die de "chip" ontwikkelde) de man te zijn achter verschillende sites in het alternatieve circuit, zoals bvb energetischzuiveren.be, waar een service voorgesteld werd om 'schadelijke vibraties die resten zijn van de ruzies en de angsten van vorige bewoners' weg te halen via pendelen. Yeah, goed bezig! Als die zichzelf wetenschapper en ingenieur mag noemen, dan ben ik beschaamd ingenieur te zijn!

Een zweem van mysterie hangt rond het gebeuren dat een vast discussie-onderwerp is onder studenten en studentenvertegenwoordigers. Hardnekkige geruchten over allerlei officiële en minder officiële regeltjes rond "buispunten" blijven de ronde doen, voorspellingen rond het al dan niet geslaagd zijn op basis van deze raadselachtige wetten der deliberatie worden gemaakt. Gisteren (en vandaag) stond ik voor de eerste keer aan de andere kant: het geheim achterhaald. Namen van studenten en hun resultaten worden geprojecteerd, en de vergadering geeft haar mening omtrent het al dan niet geslaagd zijn.

Meelezende studenten die ik dit jaar enkele uren aan het werk gezet heb met allerlei opdrachten, mogen nu afhaken: scoops vallen hier niet te rapen, cijfertjes zijn voor op de proclamatie of het afhalen van het puntenbriefje.