VS

Donderdag was een waar adrenalinedagje voor mij. Zo lanceerde ik een nieuwe site over Open Data waarover bericht werd in De Tijd, met heel veel positieve reacties als gevolg. Evenmin ongemeen interessant was echter de uitnodiging op een lunchgesprek bij Amerikaans ambassadeur Howard Gutman, in gezelschap van Alec Ross, adviseur Innovatie bij Hillary Clinton.

Prachtige speech van Obama vandaag: kritiek op het leiderschap van de autobedrijven als oorzaak van hun balanceren op het randje van faillissement:

It's not the fault of all the families and communities that supported manufacturing plants throughout the generations. Rather, it's a failure of leadership -- from Washington to Detroit -- that led our auto companies to this point.

Maar ook en vooral een inzet op de wagen van de toekomst: geen grote benzinevreters, maar zuiniger en properder wagens:

Milk. Dat was onze filmkeuze voor gisteravond in de cinema. Ik had er wel al ergens iets vaags over gehoord maar buiten een vage omschrijving van een van de aanwezige dames had ik totaal geen idee waar me aan te verwachten. Maar dat is dus ferm goed meegevallen! Het verhaal is gebaseerd op het leven van Harvey Milk, de eerste verkozen politicus uit Californië die openlijk toegaf homoseksueel te zijn en opkwam voor gelijke rechten voor holebi's. Dit in een tijd waarin dat (zeker in de VS) verre van evident was en holebi's nogal zwaar onder vuur lagen in de maatschappij en allerlei ethisch-conservatieve (of reactionaire) groeperingen (met ondermeer Anita Bryant en John Briggs) strijd leverden voor de intrekking van antidiscriminatiewetgeving op basis van seksuele voorkeur en het "beschermen van hun kinderen tegen homofiele leerkrachten die hun geaardheid zouden doorgeven" onder het motto "As a mother, I know that homosexuals cannot biologically reproduce children; therefore, they must recruit our children" en "If gays are granted rights, next we'll have to give rights to prostitutes and to people who sleep with St. Bernards and to nail biters." Compleet geschift dus.

Een film waarvan je het einde op voorhand kent (hij begint dan ook met beelden uit het einde en keert dan terug naar het begin) maar toch ferm boeiend blijft om naar te kijken. Ook schitterende acteerprestaties van ondermeer Sean Penn die op voortreffelijke wijze de rol van Harvey Milk voor zijn rekening neemt met zijn o zo fantastische kleine kantjes. Ook fijn om een man zo te zien groeien in zijn rol als (succesvol) politicus, beetje bij beetje, en zijn engagement voor een betere wereld van nul af vorm te geven. Zeker de moeite waard.

Goed om weten is ook dat de release van de film niet van een leien dakje liep. Zo hield distributeur Focus Features de film weg van de festivals, beperkte de media screenings en vermeed elke connotatie ermee. Dit had vooral te maken met het feit dat in die periode, rond 28 oktober 2008, in Californië het fameuze Proposition 8 ingediend (en op 4 november goedgekeurd) werd om het homohuwelijk te verbieden, wat nogal parallel loopt met het in de film bekritiseerde discriminatievoorstel. Meer over de controverse hier.

Aanrader!

Het is me eindelijk gelukt om wat orde te scheppen in de vele foto's van mijn tripje naar Las Vegas. Ondermeer f-spot kwam wat roet in het eten gooien door met de EXIF-data te rommelen. Wat elementaire bewerkingen (scheve foto's recht maken, rode oogjes, bijsnijden,...) maar vooral het maken van een selectie nam tijd in beslag: van de 322 foto's heb ik er 102 in deze set overgehouden. Voor de gelegenheid allemaal hieronder geplaatst in een slideshow.

Een ervan siert nu trouwens mijn desktop:

Blijkbaar breng ik New York weinig geluk. Ik moet maar net van de ferry gestapt zijn, of er lag een vliegtuig in de Hudson. Ik heb het niet zien gebeuren, maar het moet echt vlak erna geweest zijn, volgens de tijd die op de bewakingsbeelden te zien is. Maar tegen dat ik terug op hotel was (en dit postje geschreven had) was het verhaal non-stop op alle zenders te zien.

De dag nadien (eergisteren dus) is, zoals verwacht, nogal druk geworden. Eerst een bezoekje gebracht aan Tom, die sinds begin dit in New York woont en werkt en iets gegeten. Nadien naar het Rockefeller Center: een van de hoogste gebouwen in Manhattan, met als voordeel dat je ook nog eens een prachtig zicht hebt op the Empire State Building. Prachtig complex overigens, gebouwd tijdens de grote depressie, een van de weinige projecten dat toen nog voortgezet werd en tot een heus cultuurcentrum uitgroeide met oa de hoofdzetel van de National Broadcasting Company NBC. Het hoeft niet gezegd te worden dat het zicht daar helemaal bovenaan (verdieping 67, met de lift bereikt in 34 seconden in een koker vol lichtjes) adembenemend was. Wel wat mistig en zo, maar toch ronduit prachtig. Zeker met de sneeuw in Central Park. Foto's volgen asap.

Daar ook Debbie (Deborah) ontmoet en verder mee rondgetrokken. Jo had trouwens afgebeld wegens ziekte, wat niet echt verwonderlijk was na de tocht in de vrieskou van de eerste dag. Eerst naar het Skyscraper Museum, wat eigenlijk een beetje tegenviel gezien de beperktheid. Maar soit, de toegangsprijs was er ook naar, in tegenstelling tot de meeste attracties in New York.

Vandaar werd koers gezet naar het Museum of Modern Art. Op vrijdagavond is dat blijkbaar gratis. Prachtig initiatief, dat hier misschien eens zou moeten uitgeprobeerd worden. Er liep dan ook veel volk. Best interessant overigens. Een heel gemoedelijke sfeer. Er was ondermeer een grote zaal te vinden, met in het midden een groot wit rond tapijt en een grote ringvormige sofa. Op (de volledige oppervlakte van) de muren werden (bij momenten vrij abstracte) beelden geprojecteerd en in de zaal speelde muziek. De boodschap was ook duidelijk: "please make new friends at the museum". Kunst die mensen samen brengt, fijne bedoening. Nadien weer een hapje gegeten (waar een heuse zoektocht aan voorafging deze keer) en nog een bezoekje aan Times Square waarna de dag alweer voorbijgevlogen is.

Mijn laatste dag zou erop zitten tegen 3u in de namiddag. Daarvoor nog snel een fikse wandeling (en een paar stukjes metro) gemaakt langs Madison Square (met het Flatiron Building) en via Times Square naar Central Park: een ware oase van rust middenin de skyscrapers, fantastisch! Er was nog even tijd voor een wandeling langs Park Avenue, Grand Central Terminal, downtown tot aan het water, Brooklyn Bridge, Chinatown en Little Italy, alwaar het echt wel verdwalen is. Zeker toen het einde van mijn verblijf begon te naderen en ik maar geen metrostation vond aldaar...

Uiteindelijk dan mijn vlucht om 6u30 gehaald, om een kleine 7u later terug in Zaventem te staan waar het ondertussen ochtend was. Slapen op het vliegtuig zit er niet in voor mij, en aangezien het ondertussen ochtend was ook daarna niet meer. Een fijn weerzien met mijne schat, en verder een rustig dagje met wat foto's bekijken, wat TV en zo, en op tijd in mijn bed. Vanmorgen was het immers vrij vroeg, na die zware dagen en een nacht waarin ik nog een paar keer wakker geworden was: om 8u15 werd ik verwacht voor een examentoezicht. Maar hey, dat hebben we zeker over voor die tien fantastische dagen!

En zoals beloofd: foto's volgen nog.

Ondertussen ben ik goed en wel aangekomen in New York en zit de eerste volledige dag er al op.

De vlucht zelf verliep goed. En hier viel het alweer heel sterk op hoe artificieel Las Vegas is: midden in de woestijn. Na een uur vliegen, kom je nog geen andere stad tegen.

De aankomst had wat vertraging: door de drukte, de dichte mist en het slechte weer verliep het landen van de verschillende vliegtuigen wat moeizaam: de piloot wist te melden dat ons slot al twee keer weggevallen was waardoor we moesten blijven rondjes cirkelen boven Newark. Even later gingen we alsnog voor de touchdown.

En wat een verschil zeg: zomerse droge sferen in Las Vegas (niet moeilijk, middenin de woestijn), vrieskoude, sneeuw en een striemend harde ijskoude wind in New York. Een beetje zoals momenteel in Vlaanderen zeker? Al creëert de hoogbouw wel nogal een tochtgaten in de straten.

Soit, 's avonds niet al te veel meer uitgestoken, op een kort wandelingetje en een avondmaal na. Ik zag er een beetje tegenop om in dat gure weer en 's avonds (laat) nog rond te lopen. Eventjes op de TV gezapt: zo'n comedy channel moeten wij ook hebben zeg! Zalige satire!

Vandaag was de dag dan weer wat gevulder. Mijn wekker niet gehoord en ietsje langer geslapen dan gepland, maar soit, dat deed wel eens deugd. De eerste trip ging downtown, voor een kort wandelingetje in Battery Park. Om 12u vertrok daar in de buurt immers een (gratis) wandeling met gids door downtown New York. Interessant, heel goed initiatief! Nadien met de gids en een aanwezige Londense dame nog iets gaan drinken in Starbucks om op te warmen. Daar nog even blijven praten, en met de dame in kwestie afgesproken om morgen samen de stad verder te verkennen. Zij is hier ondertussen een dikke week, om haar zus te helpen met haar verhuis naar New York. Ideaal, met twee is altijd leuker dan alleen hier.

Daarna even langs Ground Zero gepasseerd (immens zeg!) de gratis ferry genomen naar Staten Island. Niet dat daar iets te zien was, ik ben direct met dezelfde ferry teruggekeerd, maar het zicht op de stad en het Statue of Liberty was wel de moeite waard. Ideaal, en een pak goedkoper dan de verschillende boat tours.

Vervolgens even de metro genomen naar Brooklyn, om van daar te voet terug te keren langs over de beroemde Brooklyn Bridge: de eerste (Amerikaanse?) kabelbrug en meteen de eerste brug waar op dergelijke manier van staal gebruik gemaakt werd. Een waar monument. Overigens waren de torens van deze brug de eerste die boven de toren van Trinity Church uitstaken, waardoor de (ongeschreven?) wet dat geen andere gebouwen hoger dan de kerk mogen zijn, gebroken werd. Een voorbeeld dat al snel opgevolgd werd en New York haar skyline gegeven heeft zoals we ze nu kennen: gedomineerd door hoogbouw. Tussen die hoogbouw bevinden zich trouwens een paar ware pareltjes. Foto's heb ik alvast genoeg genomen.

Tegen dat ik het einde van Brooklyn Bridge bereikt had, kwam er al meteen een domper op mijn feestvreugde: mijn camera, die mij tot dan toe trouw en veelvuldig gediend had, begaf het. Hetzelfde probleem als toen in Kopenhagen: eerst niet meer scherpstellen, en nadien "access" en "turn power on and off again" bij het aanzetten. Dikke miserie dus. Toen was hij nog maar een tweetal weken oud, binnen garantie dus, maar ondertussen zijn we toch wel al meer dan twee jaar verder, waardoor we daar niet meteen op zullen moeten rekenen. Toeme toch. Gelukkig: de dollar staat laag, en elektronica is blijkbaar niet zo duur in New York. Een nieuw toestel werd dan ook het mijne, en ik kon meteen weer verder :-) Hoewel de digitale spiegelreflexjes niet zo duur waren en ik daar redelijk zot van ben, is het toch weer een compactje geworden. Ik ben niet professioneel genoeg, en deze zijn gewoon een pak handiger om mee te nemen op alle mogelijke trips.

De oude camera (en de doos van de nieuwe) heb ik op hotel afgezet (kwestie van niet te veel de aandacht van ongure personages te trekken) waarna ik verder kon: een wandeling lang Broadway naar Times Square. Daar rond 42th Street is het blijkbaar een pak drukker dan in mijn buurt rond 28th Street. Het maakt het meteen ook gezelliger, met wat meer volk op straat. Na wat rondkuieren aldaar nog een pizza gegeten en dan terug naar het hotel. Morgen kruip ik wel op tijd uit mijn nest :-) Misschien pik ik wel een show mee op Broadway dan.

Uiteraard heb ik weer massa's foto's genomen. Die komen in de loop van deze of volgende week wel eens online. Ik zet die allemaal in volgorde online, en met één setje dat ik wou samenvoegen tot panorama zoals vorige keren met Hugin, loopt het nu wat mis. Even geduld dus, tot ik alles uitgezocht heb. Ik zal er dan wellicht ook nog een paar bij deze en de vorige posts zetten.

Je leest ook verschillende keren "gratis" in deze post. Echter, niet te hard van stapel lopen en meteen je tickets boeken: New York is en blijft een pokkedure stad. Gelukkig geeft de Michelin gids, die ik van deze sympathieke jongen meekreeg, heel wat interessante tips, zoals dat van de veerboot, de downtown wandeling en het gezellige en prijslijke restaurantje van gisteren. Goed gerief dus!

Morgen nog een drukke dag, nog een nacht, en daarna terug het vliegtuig op voor een dagje/nachtje reizen naar huis. Ik ken iemand die nogal blij zal zijn dan. En ik zal dat ook wel een beetje zijn, eerlijk gezegd, ondanks het feit dat ik hier een fantastische tijd beleefd heb en beleef. Tot binnenkort!

Vannacht is mijn laatste nacht in Las Vegas. De voorbije 5 dagen waren zondermeer fantastisch, echt een zotte boel hier. Het congres zelf was vrij zwaar, met dagen van 8u30 tot 19-20u, maar nadien was er nog tijd genoeg om een paar zaken te bezoeken op The Strip. Nu ja, na een tijdje heb je het hier wel een beetje gehad ook. Vanavond heb ik trouwens iets gedaan wat ik nooit gedacht had: shoppen. Wellicht mis ik mijne schat te veel. Veel te veel gekocht. Nu ja, aan -70% op sommige stukken, en met een lage dollar mag dat ook wel eens hé.

Morgen vroeg uit mijn nest, vliegtuig nemen, en dan: New York! Frank Sinatra spookt nu al door mijn hoofd.

Tot binnenkort!

Ondertussen zitten de eerste twee volle dagen Las Vegas er reeds op. Veel tijd heb ik niet gehad om er iets over te schrijven, daarvoor is er hier veel te veel te doen. Nee, niet alleen ontspanning, de conferentie duurt ook telkens van 's ochtends 9u tot 's avonds 20u.

Toen ik donderdag aankwam, was ik redelijk kapot en kon ik met moeite mijn ogen openhouden. De vrijdag was dan ook vooral voorzien om even uit te rusten om de conferentie in wakkere toestand te kunnen bijwonen. Niettemin was ik toch vanzelf wakker gesukkeld rond 8u, vrij vroeg dus. Ik had ook niet echt goed kunnen slapen, wellicht van te veel stil te zitten op de vluchten. Maar soit, vroeg uit bed dus, om een hele dag van Las Vegas te kunnen genieten.

En dat heeft er niet aan gemankeerd! Eerst wat op The Strip gewandeld en een paar hotels bezocht, waaronder de ronduit prachtige Venetian. De prachtige inrichting binnen, met ondermeer de gezellige straatjes langs het main canal (met gondeliers!) en een imitatie van het San Marco plein (binnen!) zijn ronduit prachtig, maar ook buiten was het zondermeer de ogen uit de doppen kijken. Zie ondermeer deze foto's.

Het weer is hier trouwens dik in orde, maar wat had je dan ook verwacht van een stad midden in de woestijn? Het lijkt wel een mooie lente- of zomerdag te zijn van bij ons. Overdag is het echt warm. 's Avonds wordt het ietsje frisser, maar niet fris genoeg om de dames ervan te weerhouden kortgerokt en diep gedecolleteerd over de Strip te flaneren. Aangename temperaturen dus. Wel een heel droge lucht.

Tijdens mijn wandelingetje passeerde ik ook een standje van een tourbureau, waar vooral de helikoptervluchten over de Grand Canyon mijn aandacht trokken. Ik ben al zot van helikopters, had er nog nooit mee gevlogen en wou dat echt eens doen, en bovendien denk ik niet dat ik nog snel zal terugkeren naar hier, dus als ik de Grand Canyon met eigen ogen op dergelijke manier wou zien, dan was nu echt wel het ideale moment. Een paar uur later heb ik dan ook teruggebeld en mijn vlucht gereserveerd. En echt: de beste beslissing ooit! Ronduit prachtig!

De limo (zoals er zoveel rondrijden in Las Vegas) kwam me oppikken aan het hotel, en bracht me naar het einde van the Strip, naar Sundance Helicopters. Bij sommigen doet dat misschien een belletje rinkelen, aangezien het deze speeltjes zijn die voorkomen in de films Ocean's Eleven en Ocean's Thirteen. Een korte uitleg over veiligheid ed, en dan de lucht in. Met vijf personen + piloot in een A-star heli. Echt fantastisch gewoon, daarboven! Een paar minuutjes later cirkelden we al boven de Hoover Dam en het hierdoor gecreëerde gigantische Lake Mead. En dan verderop, het hoogtepunt: de Grand Canyon! Gigantisch, fenomenaal! Niet te vatten hoe breed en diep de kloof is, en hoe deze door vele duizenden jaren pure natuurkracht tot stand kwam. Om helemaal stil van te worden. De Grand Canyon Skywalk, waar zoveel tegenstand van milieuactivisten tegen bestond, en het nabijgelegeven vliegveldje lijken wel speldenprikjes in deze gigantische omgeving. De niettigheid van de mens ten top. Met de heli vlogen we net over de kloof: fantastische ervaring! De terugweg verliep eveneens mooi, met een prachtig zicht op de woestijn, een andere arm van Lake Mead, met zicht op de bergrug waarachter Area 51 te vinden is, en dan uiteindelijk een redelijke lage vlucht boven downtown Las Vegas en langs The Strip bij zonsondergang. Zalig! Echt, zondermeer een fantastische ervaring en zeker het geld waard! Aanrader! Ik geniet nog altijd na, als ik eraan denk :-)

Na de landing bracht de limo me terug naar het hotel, waarna ik mijn verkenning van The Strip verderzette. Deze keer langs de andere kant. Een lange wandeling langs en door de verschillende amusementspaleizen tot aan Luxor. Prachtige dinges allemaal, telkens bijna een volledige stad(skern) in een gebouw, zotjes! Jammergenoeg was de rollercoaster van New York New York gesloten voor onderhoud, want deze zag er ook best spectaculair uit met een lange rit binnen en buiten het hotel.

Tegen 23u30 dacht ik terug naar huis te stappen, om toch een beetje fris op de conferentie te verschijnen. Helaas, niet zo evident. Op vele plaatsen dien je de straat over te steken via een brugje met roltrappen, maar dikwijls kom je dan uit in een van de hotels waar je niet zo gemakkelijk de uitgang terugvindt. Echte doolhoven zijn dat. Soit, uiteindelijk nog op een mooi uur in bed geraakt, na een zondermeer fantastische dag.

Gisteren het dan wat rustiger aan gedaan, op tijd uit bed en richting conferentie nextdoors. De eerste sessies (tutorials) waren niet echt de moeite, maar de demo's en receptie waren dat des te meer. Interessante dingen gezien die wel eens goed van pas kunnen komen.

Binnenkort (hopelijk) meer! Met de foto's zal ik mij ook nog eens bezighouden, maar nu zijn er andere (belangrijker/interessanter/toffere) dingen te doen hier!

Eindelijk geraakt waar ik moet zijn: mijn een kamer in Imperial Palace, op The Strip, in Las Vegas.

De vlucht van Newark naar Las Vegas had in totaal 1u47 vertraging, nog wachten op de bagage, de shuttlebus naar het hotel, aanschuiven aan de check-in en binnen. Althans, dat dacht ik. "I'm sorry, but I can only give you a smoking room as all non-smoking rooms are occupied." Yuckie, en dit terwijl er nochtans op mijn reservatieformulier "non-smoking" staat. Blijkbaar zijn die dingen niet goed doorgegeven. "Vertrouw nooit op Vegas.com voor uw hotelreservaties", zei de vriendelijke dame aan de balie. Blijkbaar geven die de voorkeuren te laat door of tonen ze deze standaard als beschikbaar terwijl ze dat eigenlijk niet weten of zo...

De enige non-smoking room die nog vrij is, is de suite. Die kost echter 70$ per nacht meer dan een gewone kamer. Maar voor de miserie kon ik die krijgen voor 30$ per nacht extra. Soit, aangezien een smoking-room echt walgelijk is, zeker als het nu op het thuisfront bijna 8u is en ik daar gisteren/vanmorgen om 5u opgestaan ben na amper vier uurtjes slaap, heb ik toch maar geopteerd voor één nachtje suite met prioriteit om morgenmiddag te wisselen naar een gewone kamer. Een eenmalige opleg van 30$ dus. Dan bleek echter dat die suite nog niet gekuist was, waardoor ik nog eventjes moest wachten. Op zich geen probleem, maar toch dook de receptioniste even in de coulissen om dan te voorschijn te komen met twee bonnetjes van elk 15$, te gebruiken in een restaurant naar keuze in het hotel, geldig de gehele week. Nice!

Voor de geïnteresseerden: dit is het uitzicht vanop mijn kamer:

En dit de kamer zelf:

Dat ding daar in de hoek lijkt me ideaal om morgen eens van te genieten na zo een dagje reizen:

Maar eerst: slapen!

Ondertussen heeft ondergetekende het ijskoude Vlaanderen eventjes verlaten voor een tripje naar de States. Zoals eerder aangekondigd ga ik deze week naar de IEEE CCNC conferentie in Las Vegas. De eerste vlucht, van Brussel naar Newark (New Jersey) zit er al op en is goed verlopen. Alsnog een plaatsje bij de nooduitgang (met extra beenruimte) gekregen, gezelschap van een sympathieke Amerikaanse met Hollandse roots, en geen miserie gehad met klonters in mijn bloed en dergelijke. Nu ja, voor ik vertrok heeft Lynn nog afscheid genomen door met veel plezier een spuit in mijn buik te planten.

Momenteel is het wachten op mijn vlucht naar Las Vegas die een uurtje vertraging heeft. Nog 3 uurtjes wachten dus. Het weer ziet er hier alleszins een pak beter uit dan thuis, toen ik vertrok in de dichte mist met de Zaventemse startbanen temidden een groot sneeuwlandschap.