verkiezingen

Vorige maand kondigde ik aan mee te dingen naar een kamerzitje vanop de 4e plaats. Een van de zogenaamd "beschermde plaatsen", gelabeld als "strijdplaats". Toen men mij dat wist te melden, was ik uiteraard bijzonder blij met deze prominente plaats, maar dacht ik eerder dat het om een kamikazeplaats ging: een plaats waarvoor men de grootste gek zoekt, die dan alles geeft, waarna die er toch net niet bij is. Vier zetels zou immers al veel zijn, laat staan dat die ook effectief naar mij zou gaan met twee sterke dames achter mij en een parlementslid als lijstduwer.

Een eerlijk antwoord van 10 seconden uit een debat van een uur met Bart De Wever gisteren in De Ochtend, werd meteen voorpaginanieuws: De Wever wil Brussels Gewest afschaffen! Zotjes! Echt?

Ik kreeg de laatste tijd redelijk wat vragen over ons programma. Sommigen vinden dat we vorig jaar naar de kiezer trokken met een uitgesproken links verhaal, met ondermeer de Vlaamse hospitalisatieverzekering en de aanvullende kinderbijslag, en nu met een rechts verhaal van activering, sanering, en beperking van de werkloosheidsuitkeringen in de tijd. Inconsistent? Neen, uiteraard niet. Dit past namelijk in één consistent verhaal, een verhaal van verantwoordelijkheid.

De campagne is dit jaar bijzonder kort, waardoor een en ander moeilijk voor te bereiden valt. Dat daarbij foutjes gemaakt worden, zoals eerder aangehaald, is normaal. Maar door die korte campagne, en vooral ook door tijdsgebrek doordat ik ondertussen ook mijn twee thesisstudenten deftig probeer te begeleiden en er nog wat ander dringend werk is, is een en ander dit jaar niet gelukt.

Vanavond stond mijn eerste grote publieke debat op de agenda, georganiseerd door FZO-VL in De Centrale. Op het laatste moment liet Annelies Storms zich nog vervangen door (eveneens socialist nu) Bert Anciaux, terwijl Mathias eveneens afzegde en Mahmut Öz de honeurs in zijn plaats mocht waarnemen.

Ondertussen is de campagne volop bezig: affiches worden geplakt, borden worden geplaatst, en de blijde boodschap wordt aan de man/vrouw gebracht.

Ondertussen zijn we helemaal vertrokken, met afgelopen vrijdag de persconferentie met de voorstelling van de Oost-Vlaamse kop van de lijst.

Een dik jaar geleden kondigde ik aan dat ik voor de eerste keer zou deelnemen aan de verkiezingen. Vanop de 7e opvolgersplaats haalde ik een mooie score, waarvoor ik mijn achterban nog altijd enorm dankbaar ben.

Uiteraard moest hier een vervolg aan komen. Weliswaar vroeger dan verwacht, maar toch: ook nu ding ik weer naar de gunsten van de kiezer vanop de N-VA lijst in Oost-Vlaanderen. Deze keer gaat het echter om een meer prominente plaats: de 4e. Jawel, een strijdplaats. Zotjes, ja, dat weet ik. Een zware campagne staat mij te wachten, want jawel, strijd, dat zal ik leveren!

Eén grote verrassing vandaag in de media: politiek journalist Siegfried Bracke stopt bij de VRT en start een nieuwe carriere in de actieve politiek bij de N-VA. Hij krijgt meteen de lijsttrekkersplaats in Oost-Vlaanderen.

De hoop van vele burgers, een jaar zonder verkiezingen, zal dit jaar alvast ijdele hoop blijken te zijn. Wellicht worden komende donderdag de kamers ontbonden, waarna er binnen de 40 dagen verkiezingen gehouden moeten worden. Nochtans wou elke partij van een 2010 zonder verkiezingen gebruik maken om de eigen visie aan te scherpen: N-VA met een congres over economie en sociale zekerheid in het najaar, SP.a met Visie 2010, VLD met het toekomstcongres,... Allen mogen ze die plannen nog even in de koelkast stoppen nu Alexander De Croo de stekker uit de federale regering trok en op nieuwe verkiezingen aanstuurde.