Tom Naegels

Op 25 juni jl stapte Yasmine uit het leven. Ze was een van Vlaanderens betere zangeressen met een ijzersterk intiem repertoire. Peter verwoordt het bijzonder treffend.

Het bleek om ondermeer een liefdesdrama te gaan. Velen keken meteen in de richting van haar ex, Marianne "De Mol" Dupon. De families langs beide kanten traden echter naar buiten in wederzijds respect, samen, zonder een ander te beschuldigen, integendeel.

Echter, ondertussen, anderhalve maand later, is het tij gekeerd. Het rouwproces verloopt blijkbaar moeilijk, maar vooral handelen bepaalde populaire media als regelrechte aasgieren in hun zoektocht naar platte sensatie. De miserie van een ander, dat is iets wat blijkbaar graag uitvergroot wordt en waar het volk op zit te wachten. Tom Naegels heeft het in zijn column over emotionele terreur en vraagt zich af wat hiervan de bedoeling is. Dat er nog iemand zelfmoord pleegt?

Los van de reden van Yasmine's beslissing (waar ik mij niet over uitspreek, ik kende haar namelijk niet, en dan zwijg je beter) kan ik mij alleen maar aansluiten bij deze column. Waar zijn we in godsnaam mee bezig als de populaire pers op dergelijke manier hiermee omgaat? En evenzeer: wie koopt en leest er nu dergelijk platvloers geroddel en stemmingmakerij? Ge moest u schamen, trouwe lezers van Dag Allemaal, Story, TV-Familie, Gazet van Antwerpen en Het Laatste Nieuws. Ja, soms verliest ook deze eeuwige optimist zijn geloof in de mensheid en vraagt hij zich af of de wereld al om zeep is.

Lees hier de column van Tom.

Zaterdag mocht ik vroeg uit mijn bed om de fiets+trein te nemen naar Mechelen. Op het programma stond een voorstelling van de film LOS van Jan Verheyen in Utopolis, in aanwezigheid van de regisseur, over wiens visie ik reeds eerder lovend was en met wie we over de film een babbel konden doen achteraf. Maar vooral werd op het evenement het standpunt van N-VA met betrekking tot migratie en inburgering voorgesteld en toegelicht.

Het hele beleid rond inburgering is enorm moeilijk en delicaat, maar ligt N-VA bijzonder nauw aan het hart. N-VA vertrekt immers, in tegenstelling tot de partij waaraan ze onterecht gelinkt wordt, niet vanuit identiteit als basis voor uitsluiting, maar net vanuit een gemeenschapsvormende visie waarbij nieuwkomers middelen en stimulansen aangereikt worden om te integreren in deze gemeenschap, te emanciperen en alzo het welvaartsniveau van zichzelf en de gemeenschap te verhogen. Het zal wellicht niemand verbazen dat de kennis van de taal van de regio, in casu het Nederlands, hierbij de hoeksteen is.

Een van de redenen waarom ik best fier ben op de N-VA, is het feit dat ze hierin een (redelijk) standpunt durft in te nemen tout court. Of zoals VUB politicoloog Patrick Stouthuysen het op 4 januari schreef in De Tijd:

Het integratievraagstuk en de multiculturele kwestie eisen voortdurend de aandacht op. En als het over die thema's gaat, heeft de N‐VA zich als marktleider opgeworpen. De partij woog wat die punten betreft sterk op het Vlaamse regeerakkoord. Het inburgeringsbeleid en de verplichting voor nieuwkomers om de Nederlandse taal te leren, kwamen er onder impuls van de N‐VA. De partij profiteerde van de koudwatervrees van de andere partijen, die de thematiek liever uit de weg gingen omdat ze dachten dat alleen het Vlaams Belang daar beter van werd. De N‐VA bewees dat ze ongelijk hadden.

Dat is trouwens een belangrijk feit dat tevens mooi in beeld gebracht wordt in de film LOS: enerzijds de verzuurde VB-achtige cliché's, waartegenover dan weer de overdreven naïeve extreem-linkiewinkie visie geplaatst wordt. Na de film vroeg iemand aan Jan Verheyen in hoeverre de film waarheidsgetrouw was mbt die cliché's, wat blijkbaar nogal sterk het geval was: de systematische "pesterijen" met paspoortcontroles door een massale politiemacht bij groepjes allochtonen waren toen realiteit, net als Dyab Abou Jahjah (Jamal in de film) die hiertegen het protest aanwakkerde maar tegelijk een pragmatische koers probeerde te varen en de massa bij relletjes probeerde te bezweren. Er hoort bij de film trouwens een interessant educatief dossier. Enige uitzondering op de "realiteit" is het favoriete lied van Jamal/Abou Jahjah dat vervangen werd door eentje waarvan de royalties een pak goedkoper waren. Dat van de bezwerende rol van Abou Jahjah in de relletjes is trouwens bevestigd in het langverwachte proces tegen voor de rest compleet geflipte Abou Jahjah. Interessante lectuur hierover vind je hier, hier en hier.

Het feit dat VB de thematiek van "vreemdelingen" in integratie probeert te monopoliseren met een racistische en discriminerende visie (en die draad nu weer oppikt, cfr de recente uitspraken van Dewinter), en de egelstelling van vooral rood en groen die elkeen die aangeeft dat er problemen zijn maar al te graag op het hoopje der onverdraagzamen gooit waarna het debat gesmoord wordt, is iets waar we ons als N-VA niet bij neerleggen, en duidelijk met succes! Een punt waar we bijzonder zwaar op gewogen hebben bij de vorming van de Vlaamse regering: vergelijk maar eens de betreffende punten uit ons toenmalig programma met het Vlaams regeerakkoord 2004-2009. Het was alleen jammer dat we de trofee hiervan, de ministerportefeuille over deze thematiek, moesten overlaten aan de VLD, maar soit, Marino Keulen deed het op dat vlak helemaal niet slecht. Gelukkig erkennen ook sommige linkiewinkies (niet denigrerend bedoeld) steeds meer hoe onze visie hierin diametraal tov het VB staat.

De geïnteresseerde meerwaardezoeker in deze materie verwijs ik dan ook graag door naar onze visie en actiepunten, gestoffeerd met voldoende cijfermateriaal.

Voor een warme, (h)echte samenleving in plaats van verschillende parallelle gemeenschappen! Eigen volk samen!

Ik moest eventjes smakelijk lachen daarnet, bij het lezen van het laatste schrijfsel van Bram Boriau, ook gekend als de voorzitter van Animo aka de Jong-socialisten. Hij wist daarin te zeggen een hekel te hebben "aan mensen die [mij] provoceren en daar dan niet over willen debatteren". Iets waarin ik hem vanzelfsprekend helemaal kan bijtreden.

Alleen deed dit me denken aan een voorvalletje van kort geleden, waarin onze goede vriend Bram in een post over Jong CD&V-voorzitter Bert De Brabandere nogal wat ongefundeerde kritieken op N-VA uitte. Uiteraard kreeg hij een beleefde en korte reactie van mij met een paar puntjes van zijn kritiek weerlegd, maar ook een uitgebreide reactie van Brecht waar hij maar bitter weinig tegenin kon brengen. Na de tweede reactie van Brecht (en een reactie uit eigen SP.a-rangen) werd het Bram duidelijk eventjes te veel en werd het debat gesmoord door alle reacties te verwijderen en de grote Chinese censuurfilter in te schakelen waardoor reageren op zijn schrijfsels en oprispingen moeilijker wordt dan tijdens de Olympische spelen op het Tien-an-men plein te betogen voor een vrij Tibet, om Robbe te citeren. Waarna hij nog eens zijn beklag doet dat hij "de volle lading kreeg van Jong N-VA". Je zou er bijna medelijden mee krijgen. Duidelijk iemand die niet echt weet hoe met kritiek om te gaan.

Nu ja, als hij zelf al aangeeft dat zijn reactie op Tom Naegels erin bestond schaamtelijke foto's van Tom met een of andere debiele smile af te drukken, en als hij stelt dat het alle politieke studentenverenigingen vrij staat om met genoeg mensen de toegang tot universitaire gebouwen te blokkeren als een andere vereniging daar een (toegelaten) activiteit houdt, tja, dan zegt dat bijzonder veel over hemzelf en zijn visie op debat.

Echt jammer, ik had beter verwacht van de jongerenvoorzitter van een grote partij in Vlaanderen.

Jurgen Verstrepen mag schrijven dat er op fractiedagen naziliederen worden gezongen, dat parlementsledens SS-dolken verzamelen en dat Coveliers zijn Vlott integraal betaald werd door het VB, als een soort Vichy-partijtje, met Hugo als Pétain. Daar maalt men niet om. Maar pas op als hij schrijft dat Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke iets met elkaar gehad hebben! Dàn wordt er klacht ingediend.

(bron)

Naegels en koppen, you know ;-) En de rest van zijn stuk is ook best goed.

Op de vraag in welke zin het boek Los dicht bij het gedachtegoed van Jan Verheyen ligt:

'Omdat het boek zich verzet tegen de polarisering in dit land. Los was een erg baanbrekend boek. Hier heb je Tom Naegels, schrijver, intellectueel, links van het centrum, de juiste vrienden, die plots in het openbaar zijn twijfels durft te uiten over de multiculturele dogma's die heersen in zijn milieu. Dat was ongezien toen, iemand die zo vloekt in zijn eigen kerk.'

'Zelf ben ik een politiek dakloze. Ik ben op sommige terreinen veel linkser dan het centrum en op andere veel rechtser, maar wat mij al lang stoort, is die opdeling in kampen: links-rechts, hoge cultuur-lage cultuur, rijk-arm, allochtoon-autochtoon. Altijd zwart of wit, terwijl ik in de meeste maatschappelijke vraagstukken vooral veel grijs zie.'

'Wat de multiculturele samenleving betreft, heeft het ook mij lang gestoord hoezeer de VRT, De Morgen en De Standaard aan zelfcensuur deden. Er mócht gewoon geen probleemkant zijn aan het samenleven tussen allochtonen en autochtonen. Ik heb zelfs even gedacht dat het succes van Vlaams Belang, nochtans bepaald geen sympathieke partij, misschien wel zijn nut zou hebben om sommige punten op de agenda te plaatsen. Maar het had een averechts effect. Om zeker niet in dat foute kamp te worden geplaatst, gingen de media en de politiek nog harder doen alsof er niets aan de hand was. Uit een krampachtige anti-Vlaams Belang-reflex schaart die artistieke kliek uit de Dansaertstraat zich nu zelfs achter het koningshuis. En ik die dacht dat artiesten per definitie iets rebels en kritisch hadden, en dus zeker niet voor een verwerpelijke traditie als erfelijke macht zouden zijn.'

Na(e)gels en koppen, je weet wel, en lang niet alleen wat het vetgedrukte gedeelte betreft. Jan Verheyen schuwt geen maatschappelijk engagement, wat ook resulteerde in het mee oprichten van de Gravensteengroep.

Ik moet dringend die film eens zien.