sp.a

Dat N-VA en het provinciale niveau koele minnaars zijn, wist u wellicht al langer dan vandaag. Niet alleen is de provincie veelal een overbodig beleidsniveau en toonbeeld van verspilling, dikwijls werken de verschillende bestuursniveau's elkaar gewoonweg tegen, zeker als ze een verschillende politieke samenstelling hebben. Een recent schrijnend voorbeeld van regelrechte verspilling en pure "kloterij" van de mensen ter meerder eigen eer en glorie, is het voorbeeld van de restauratie van het Lam Gods.

Deze week pakte SP.a uit met haar pensioenplan. Eye catcher hier is de belofte "iedereen 200 € extra pensioen per maand". Heel mooi cadeautje, zo lijkt me. Maar wat zit erachter?

In een flyer roept Animo Gent, de jongerenbeweging van de SP.a, op tot een actie aan Dampoort: het getalm van de Vlaamse Regering voor een structurele aanpassing van deze (vooral voor fietsers) levensgevaarlijke situatie is hen een doorn in het oog. Iets waarin ik hen alleen maar kan bijtreden natuurlijk.

Het is Joke Renneboog (SP.a) menens: "hoog tijd dat het demografische aandeel van de vrouw in onze maatschappij zich ook vertaalt naar macht". Vanuit haar functie bij Gender & Diversiteit heeft ze haar eerste prooi reeds uitgekozen: de VRT. De VRT is de eerste stap in haar grote plan ter vrouwelijke werelddominantie, te beginnen met Vlaanderen. Haar macht binnen de VRT moet haar binnen afzienbare tijd op gelijke hoogte brengen als Hillary Clinton en Angela Merkel.

Vanop mijn zevende opvolgersplaatsje klinkt het misschien maar gek, maar daarom niet minder oprecht: schaf die opvolgersplaatsen af!

SP.a lanceerde vandaag een opmerkelijke campagne voor samenvallende verkiezingen. De open goal over hun resultaten zal ik maar laten liggen. In de plaats daarvan lijkt het me interessanter om eens dieper in te gaan op de argumenten daarvoor.

Een van de grootste stommiteiten die SP.a de laatste tijd gemaakt heeft (nu ja,...) is het doorgeven van de voorzittershamer van Johan Vande Lanotte aan Caroline Gennez. Ik schreef eerder al dat ik veel respect heb voor de eerste: consequent, een goede leider, en communicatief heel sterk. Hij kon een boodschap klaar een duidelijk brengen, op televisie en voor zijn militanten of potentiële kiezers. Dat moet ook wel als je een complex vak als Grondwettelijk Recht in een compleet geflipt land als België doceert.

In schril contrast daarentegen staat zijn opvolgster: Caroline Gennez. Een blundertje meer of minder kunnen we haar nog wel vergeven. Maar bekijk eens deze video van haar toespraak op de SP.a nieuwjaarsreceptie vanaf de 45e seconde. Toen ik de beelden zag, dacht ik net hetzelfde als mijne schat: hoe staat die daar nu, en hoe brengt die haar boodschap? Akkoord, ze heeft haar stemtimbre zeker niet mee en daar kan ze weinig aan doen. Maar hier heeft ze letterlijk het boetekleed aangetrokken, en in plaats van een opzwepende, warme en motiverende toespraak te houden voor haar militanten, lijkt het wel alsof ze in een kerkdienst (een begrafenis?) aan het voorlezen is uit het Nieuwe Testament, de Apocalyps of zoiets. Kurkdroog voorlezen. Waar is die emotie? Die bevlogenheid? De verontwaardiging waar socialisten zo graag over spreken? Die ambitie om alle kritieken tegen te spreken en er voluit voor te gaan? De passie?

Nee, als de sossen daarmee naar den oorlog moeten, dan voorspel ik niet veel goeds voor hen. Het is immers niet alleen de inhoud die telt in verkiezingstijd (hoeveel mensen informeren zich echt degelijk?) maar ook en vooral de vorm. Communicatiebureau's verdienen er niet voor niets bakken geld mee.

Om nog maar eens een goed tegenvoorbeeld te geven, eveneens van een politicus waar ik inhoudelijk (en qua aanpak) totaal niet mee akkoord ga om er geen partijpolitieke afrekening van te maken: Guy Verhofstadt. Zelfs op 10 juni 2007, zonet genadeloos afgemaakt door de kiezer, staat hij er om zijn boodschap te brengen. Hij slaat niet alleen mea culpa (zoals Gennez hier poogt te doen), maar hij staat er gewoon: vastberaden, enthousiast en vol vertrouwen in zijn ploeg, klaar om het hier niet bij te laten en zeker en vast terug te komen. En vooral enthousiasmerend: mocht hij dit voor een sossenpubliek doen, alle linkervuisten gingen de hoogte in.

Maar Caroline, nee, die moet wellicht nog veel leren.

Terzijde bij het vorige artikel: ik vraag me af in hoeverre zijn nieuwe partijgenoot en eveneens Brusselaar (die maar al te graag eerste-sossenviool zou willen spelen in Brussel) meegaat in dit discours. Je weet wel, die partijgenoot die zijn laatste ex-partij zowaar met 2% laat stijgen in de peilingen door zijn vertrek (een verviervoudiging van hun potentieel!) en zijn nieuwe partij (de hoeveelste nu weer?) bijna aan het splitsen bracht tijdens zijn eerste dag lidmaatschap. Het is al minder snel gegaan... Het gaat trouwens nog lachen worden met deze laatste: na Bettina-met-de-hoofddoek krijgen we binnenkort Bert-met-de-arafatsjaal. Op zijn weblog kondigt hij immers aan deze te dragen, en vindt hij dat elk rechtgeaard Vlaming dergelijke arafatsjaal zou moeten dragen. Man man man, hoe zotter hoe liever precies. De sossen gaan zich nog amuseren met hun nieuwe aanwinst, denk ik zo. En de anderen nog meer wellicht.

Een oud zeer dat nu weer onder de aandacht komt door de uitspraken van Pascal Smet. Het Brussels Gewest, zelf amper 161 km² groot, bestaat immers uit 19 piepkleine aaneengesloten gemeenten, waaronder Brussel-hoofdstad. 19 gemeenten, met elk hun eigen gemeenteraad, schepenen, OCMW, 33 verschillende huisvestingsmaatschappijen, zes politiezones,... en daarbovenop dan natuurlijk nog de Brusselse Hoofdstedelijke Gewestregering (met bijhorend parlement) met Vlaamse, Franse en gemeenschappelijke gemeenschapscommissies. Kortom een hele institutionele knoeiboel die niet anders kan dan quasi onbestuurbaar en hopeloos inefficiënt zijn. Kwatongen spreken ook wel graag over de 19 baronieën, gezien de vele lokale machtsspelletjes en het feit dat deze structuren en bijhorende mogelijkheden tot "dienstbetoon" vooral in leven gehouden worden door overbodige politici die anders vrezen voor hun job.

De fusie, waarbij de 19 gemeenten tot één volwaardige hoofdstad fusioneren, met één burgemeester, één gemeenteraad (dat kan dan het Brussels Parlement zijn), één OCMW, één politiezone, zou dan ook zonder meer een goede zaak zijn. Een voorstel dat overigens reeds in 2005 door N-VA geformuleerd werd, nadien overgenomen werd door Brigitte Grouwels (CD&V) en nu dus ook door Pascal Smet (SP.a).

Smet legt dan ook de vinger op de wonde: de Brusselse politici overstijgen met moeite de middelmaat, zijn vaak meer bezig met een levenslange lucratieve politieke carrière dan een wervelend toekomstproject, ontberen een serieuze toekomstvisie (niet moeilijk als elk zijn/haar eigen speeltuin heeft) en zijn gekenmerkt door een kneutermentaliteit. Het voorbeeld bij uitstek is dat Expo 58, een langgerekte nostalgische oefening, het hoogtepunt van alle activiteiten in Brussel is. Recht erop dus. Iets wat ik helemaal kan volgen. Rationaliseren die handel! Op naar efficiënt bestuur, een bestuurbaar geheel!

Helaas, in zijn verdere analyse gaat hij volgens mij compleet de mist in. Hij pleit immers voor een uitbreiding van het Brussels Gewest met enkele Vlaamse en Waalse gemeenten. Een voorstel dat helemaal past in het rijtje Franstalige onzinnigheden gaande van gebiedsuitbreidingen tot corridors zoals in oorlogstijden. Wie al eens deelneemt aan de Gordel ziet ook meteen het verschil tussen het verstedelijkte Brussel (dat zoals gezegd best als één geheel beschouwd kan worden) en de groene rand errond. Twee totaal verschillende gebieden eigenlijk, met elk verschillende eigenschappen en dito problemen. Eveneens zijn pleidooi voor de terugkeer naar taalgemengde lijsten raakt kant noch wal: dit leidt enkel tot vlaamse politici die door "het selectiebureau van hun Franstalige collega’s" zullen worden aangeduid. En dan zwijgen we nog over de misbruiken van FDF in 1970 die de basis vormden om over te gaan tot taalgesplitste lijsten.

Maar die fusie van de 19: hoe rapper hoe liever!

Gisteren viel bij mij ook de "Spots" in de bus, het lokale afdelingsblaadje van SP.a Gent. Net zoals op de blaadjes van andere SP.a-afdelingen prijkt op de voorpagina een kanjer van een button "Leterme +520 dagen non-bestuur, de mensen -761 euro koopkracht verlies". Allemaal goed en wel, ware het niet dat mijn oog vandaag op dit stukje viel, waar een onderzoek aangehaald wordt waaruit blijkt dat de koopkracht van het merendeel van de Belgische werknemers in januari 2009 zowat 3 procent hoger zal liggen dan in januari 2008. Dit door de werking van de indexmechanismen, de daling van de bedrijfsvoorheffing voor de laagste lonen en de verhoging van de (Vlaamse) werkbonus.

Ah, soms vraag je je toch af waarom de sossen in de peilingen maar blijven zakken ondanks de gigantische mogelijkheden tot oppositie met deze kwakkelregering...