Pascal Smet

Een oud zeer dat nu weer onder de aandacht komt door de uitspraken van Pascal Smet. Het Brussels Gewest, zelf amper 161 km² groot, bestaat immers uit 19 piepkleine aaneengesloten gemeenten, waaronder Brussel-hoofdstad. 19 gemeenten, met elk hun eigen gemeenteraad, schepenen, OCMW, 33 verschillende huisvestingsmaatschappijen, zes politiezones,... en daarbovenop dan natuurlijk nog de Brusselse Hoofdstedelijke Gewestregering (met bijhorend parlement) met Vlaamse, Franse en gemeenschappelijke gemeenschapscommissies. Kortom een hele institutionele knoeiboel die niet anders kan dan quasi onbestuurbaar en hopeloos inefficiënt zijn. Kwatongen spreken ook wel graag over de 19 baronieën, gezien de vele lokale machtsspelletjes en het feit dat deze structuren en bijhorende mogelijkheden tot "dienstbetoon" vooral in leven gehouden worden door overbodige politici die anders vrezen voor hun job.

De fusie, waarbij de 19 gemeenten tot één volwaardige hoofdstad fusioneren, met één burgemeester, één gemeenteraad (dat kan dan het Brussels Parlement zijn), één OCMW, één politiezone, zou dan ook zonder meer een goede zaak zijn. Een voorstel dat overigens reeds in 2005 door N-VA geformuleerd werd, nadien overgenomen werd door Brigitte Grouwels (CD&V) en nu dus ook door Pascal Smet (SP.a).

Smet legt dan ook de vinger op de wonde: de Brusselse politici overstijgen met moeite de middelmaat, zijn vaak meer bezig met een levenslange lucratieve politieke carrière dan een wervelend toekomstproject, ontberen een serieuze toekomstvisie (niet moeilijk als elk zijn/haar eigen speeltuin heeft) en zijn gekenmerkt door een kneutermentaliteit. Het voorbeeld bij uitstek is dat Expo 58, een langgerekte nostalgische oefening, het hoogtepunt van alle activiteiten in Brussel is. Recht erop dus. Iets wat ik helemaal kan volgen. Rationaliseren die handel! Op naar efficiënt bestuur, een bestuurbaar geheel!

Helaas, in zijn verdere analyse gaat hij volgens mij compleet de mist in. Hij pleit immers voor een uitbreiding van het Brussels Gewest met enkele Vlaamse en Waalse gemeenten. Een voorstel dat helemaal past in het rijtje Franstalige onzinnigheden gaande van gebiedsuitbreidingen tot corridors zoals in oorlogstijden. Wie al eens deelneemt aan de Gordel ziet ook meteen het verschil tussen het verstedelijkte Brussel (dat zoals gezegd best als één geheel beschouwd kan worden) en de groene rand errond. Twee totaal verschillende gebieden eigenlijk, met elk verschillende eigenschappen en dito problemen. Eveneens zijn pleidooi voor de terugkeer naar taalgemengde lijsten raakt kant noch wal: dit leidt enkel tot vlaamse politici die door "het selectiebureau van hun Franstalige collega’s" zullen worden aangeduid. En dan zwijgen we nog over de misbruiken van FDF in 1970 die de basis vormden om over te gaan tot taalgesplitste lijsten.

Maar die fusie van de 19: hoe rapper hoe liever!