N-VA

Ook dit jaar draag ik mijn steentje bij aan de benefietactie Music For Life. De stille ramp diarree kost immers wereldwijd jaarlijks het leven aan 1,5 miljoen kinderen. Onvoorstelbaar gewoon, tijd voor actie! Net als een aantal collega's N-VA parlementsleden, bied ik mijn diensten aan onder de noemer "Komen Eten" en probeer ik voor de hoogste bieder een heerlijke maaltijd (meerdere gangen) aan huis te bereiden voor pakweg vijf personen. Bieden kan via e-Bay. Leg gerust samen met enkele vrienden voor een gezellige en (hopelijk) lekkere avond! U heeft nog een kleine 3 dagen de tijd!

Wat 1 mei is voor een socialistische partij, is 11 juli voor een Vlaams-nationalistische partij als de N-VA. Alleen, 11 juli is niet alleen onze feestdag, we mogen die ons als partij in geen geval toe-eigenen. 11 juli is de feestdag van de Vlaamse Gemeenschap, van alle Vlamingen, van u allen dus.

N-VA probeert, net als heel wat andere Vlaamse organisaties, 11 juli steeds met de gepaste luister te vieren. Zelf was ik dan ook op een aantal vieringen of evenementen aanwezig.

Je vindt de integrale reactie hieronder, met heel veel dank aan onze uitstekende studiedienst en medewerkers. We kunnen ons dan ook afvragen in hoeverre Elio Di Rupo met deze tekst echt een poging ondernam om een regering te vormen met N-VA: communautair ver onder de eerder afgewezen nota VDL en socio-economisch een mes recht in het hart van het N-VA kiespubliek waarbij al wie werkt, spaart of onderneemt nog verder uitgeperst wordt in dit land dat reeds de op één na hoogste belastingen van Europa kent, en daar lang niet zoveel voor terugkrijgt. Wat dan wel weer schitterend was, was de opbouw, met de eerste voorbarige reacties vanuit vakbondskanten op de doelgericht gelekte "toegevingen". Onbegrijpelijk dat Open VLD dit wel een goed startbod vindt voor onderhandelingen. Na een jaar ploeteren geloven dat dit nog kan rechtgetrokken worden tot een verhaal waarin verantwoordelijkheid genomen wordt, de budgettaire situatie aangepakt wordt en ons socio-economisch beleid hervormd wordt met de richtlijnen van de Europese Commissie als leiddraad, sorry, dat lijkt me behoorlijk naïef maar ik wens zij die dit willen proberen alsnog alle succes. Geef mij echter maar de eerlijkheid, en die gebiedt ons te zeggen dat we niet geloven dat dit een goede start is en dat tactische spelletjes met "ja, maar's" hier niet gepast zijn.

Vijf van de zeven partijen die deelnemen aan de preformatiegesprekken laten in de pers steevast weten dat we "heel dicht bij een akkoord" waren, niet begrijpende dat N-VA en CD&V dit afschoten. Ergens na pasen dit jaar heb ik zo nog al iets gehoord, waarna achteraf totaal andere geluiden te horen waren...

Nu, waarom we niet akkoord konden gaan, is een veelgehoorde vraag waarop Vlaams fractieleider Kris Van Dijck gisteren op zijn blog een mooi antwoord formuleerde. Ik neem het hier graag integraal over:

Vorige maand kondigde ik aan mee te dingen naar een kamerzitje vanop de 4e plaats. Een van de zogenaamd "beschermde plaatsen", gelabeld als "strijdplaats". Toen men mij dat wist te melden, was ik uiteraard bijzonder blij met deze prominente plaats, maar dacht ik eerder dat het om een kamikazeplaats ging: een plaats waarvoor men de grootste gek zoekt, die dan alles geeft, waarna die er toch net niet bij is. Vier zetels zou immers al veel zijn, laat staan dat die ook effectief naar mij zou gaan met twee sterke dames achter mij en een parlementslid als lijstduwer.

Een eerlijk antwoord van 10 seconden uit een debat van een uur met Bart De Wever gisteren in De Ochtend, werd meteen voorpaginanieuws: De Wever wil Brussels Gewest afschaffen! Zotjes! Echt?

Ik kreeg de laatste tijd redelijk wat vragen over ons programma. Sommigen vinden dat we vorig jaar naar de kiezer trokken met een uitgesproken links verhaal, met ondermeer de Vlaamse hospitalisatieverzekering en de aanvullende kinderbijslag, en nu met een rechts verhaal van activering, sanering, en beperking van de werkloosheidsuitkeringen in de tijd. Inconsistent? Neen, uiteraard niet. Dit past namelijk in één consistent verhaal, een verhaal van verantwoordelijkheid.

Een veelgehoord cliché over N-VA is dat het federale verkiezingsprogramma voor elk thema uitsluitend bepaalt dat het moet gesplitst worden. Splitsen om te splitsen, zonder meer, zonder invulling te geven aan hoe dat gesplitst beleid moet worden vormgegeven. Niets is minder waar natuurlijk. Gisteren stelde N-VA dan ook haar verkiezingsprogramma voor inzake arbeidsmarkt en sociale zekerheid. Een uiterst ambitieus programma, helemaal in onze stijl van denken - durven - doen, uitgewerkt door een sterk team en voorgesteld door enkele kleppers van formaat: enerzijds Zuhal Demir, advocate gespecialiseerd in arbeidsrecht, 4de plaats op de Antwerpse Kamerlijst, en anderzijds ouwe getrouwe Danny Pieters, professor socialezekerheidsrecht, 5de plaats Senaat, en al langer gekend als oud VU-parlementslid en auteur van het boek Onze sociale zekerheid: anders en beter. Het hele opzet gaat uit van hoe de sociale zekerheid er moet uitzien, ongeacht op welk niveau (Vlaams of Belgisch) deze geïmplementeerd wordt. Al moeten we natuurlijk vaststellen dat de boel op Belgisch niveau zo vast zit als maar zijn kan, en vele onderdelen van dit plan op de nodige weerstand aan de overkant zullen kunnen rekenen. Dat leerde het (non-)beleid van het afgelopen jaar ons wel, waar de typisch Vlaamse problematiek van de lage participatie van 50-plussers door de plannen van Milquet nog erger gemaakt zou worden door het afschaffen van het doelgroepenbeleid.

Hieronder kan je een beknopte samenvatting bekijken in de video van de persconferentie. Alle details vind je in het volledig uitgeschreven programma.

Ondertussen zijn we helemaal vertrokken, met afgelopen vrijdag de persconferentie met de voorstelling van de Oost-Vlaamse kop van de lijst.