Kris Peeters

Vorige week pakte de Vlaamse Regering uit met een primeur: minister-president Kris Peeters riep in het kader van de uitdieping van de Westerschelde de ambassadeur van Nederland op het matje. Een diplomatieke oplawaai van jewelste. Tegelijk pleitten enkele Antwerpse liberalen, aangevoerd door Annick De Ridder, voor een boycot van Zeeuwse mosselen. Het scheelde niet veel, of het Vlaamse wegenvignet werd weer bovengehaald om die stoute Zeeuws-Vlamingen een lesje te leren. Misschien moesten we die plannen van Leopold II nog maar eens nader bekijken en onder leiding van minister De Crem Nederland (of op z'n minst Zeeuws-Vlaanderen) annexeren...

Kris Peeters meldt dat hij zijn conclusies trekt en dat de communautaire dialoog geen zin meer heeft. De boel is opgeblazen.

Had die man een paar maanden geleden geen garanties gekregen van de Franstaligen? Wat toen al duidelijk was, werd dagenlang door Kris Peeters ontkend: BHV zou niét ingeroepen worden om de gemeenschapsdialoog te blokkeren, en er zouden akkoorden op tafel liggen tegen juni, zelfs tegen eind 2008. Juist, ja.

Hoe lang nog gaat de top bij CD&V haar basis een rad voor de ogen kunnen blijven draaien? Bij sommigen pakt dat alvast niet meer. Die "hebben geleerd dat de feiten negeren niet helpt om de feiten te veranderen" en durven dat ook luidop te zeggen.

Net een maand geleden schreef ik mijn respect voor Herman Van Rompuy uit, vergezeld van de hoop dat hij voor enige vorm van budgettaire orthodoxie zou zorgen. Hoop gebaseerd op dit citaat:

Met de opmaak van de begroting 2009 heb ik weinig te maken. Ik heb me voorgenomen zo weinig mogelijk tussen te komen in het beleid. Ik heb bewust de keuze gemaakt niet in de regering te stappen. Ik moet consequent zijn.

Maar als Reynders een relanceplan van 3,5 miljard euro voorstelt, kan ik niet meer zwijgen. We hadden al een structureel tekort van 1 procent van het bbp of 3,5 miljard euro. Dat volstond al wel als 'relance', iets waarin ik trouwens niet geloof. Meer koopkracht verdwijnt immers in meer invoer en meer sparen, zeker in de huidige onzekerheid. Dat de btw op de bouw moest verlagen bij een zo lage hypothecaire rente en dat de energiefactuur moet dalen terwijl de olieprijzen kelderen, daarbij stel ik vragen. Maar, elk zijn verantwoordelijkheid.

We zijn nu een maand later, de regering zit weer op de rails en Van Rompuy geniet zichtbaar in zijn nieuwe rol. Het Terminator-gevoel is groot.

Maar helaas: het eerste wat de nieuwe regering onder leiding van Van Rompuy bewerkstelligde, is net de bevestiging van dat relanceplan-dat-er-geen-is. "Elk zijn verantwoordelijkheid", stelt Herman terecht. Nu het de zijne is, is dat "relanceplan" blijkbaar het beste wat de regering kon beslissen en absoluut verder te zetten. Het bochtenwerk is bij CD&V tot een ware kunst verheven.

Hoe gaat het er dan verder aan toe met ons landje en haar federale regering? Niet zo best, me dunkt. Milquet roept weer eens een miserabel premietje in het leven dat geen sikkepit zal uithalen (en wellicht meer kost aan administratitis), maar dat ze tegelijk de 50-plussers tot 5% duurder maakt, is ronduit wraakroepend. Dat hiermee (alweer) vooral Vlaanderen getroffen wordt, zal wel niemand meer verbazen. En met deze regering, gedomineerd door een Franstalige minderheid, gaat het zo de hele tijd verder: vorige week nog zorgden uitspraken van Reynders en het njet van de PS ervoor dat de (in hun ogen te Vlaamse) grootbank KBC eventjes failliet was, met alle gevolgen vandien voor de vele spaarders, tot de Vlaamse regering ingreep. Vlaanderen kan blijkbaar wel wat België niet kan. En wat doet Van Rompuy? Die kan blijkbaar enkel lijdzaam toekijken hoe zijn zootje ongeregeld ons land steeds dieper in de afgrond duwt. Om ziek van te worden.

BTW: weet er iemand nog hoe het staat met de costa Gemeenschapsdialoog en de garanties die Peeters van de Franstaligen kreeg? Elke dag uitstel om essentiële bevoegdheden te regionaliseren, elke dag dat deze uitgeoefend worden door een doodziek federaal niveau dat door haar constructie niet in staat is doelmatig te regeren, zakken we verder de dieperik in. Wil iemand hier een einde aan maken, aub?

Ik zie onze Vlaamse vice-ministerpresident Frank Vandenbroucke (SP.A) en zijn minister-president Kris Peeters (CD&V) nu zeggen dat Vlaanderen een investeringsregering moet worden, die zelf geld gaat besteden aan federale beleidsdomeinen, zonder een staatshervorming. Peeters durft dan het Grootstedenbeleid uit te spreken, Frank niet.

[...]

Het is toch ongelofelijk dat de federale regering nog bevoegdheden uitoefent die al overgeheveld zijn? Zelfs huisvesting. Wat gaan de Vlamingen doen in die nieuwe dialoog? Nog eens een prijs betalen voor een bevoegdheid die we al hebben? Waarmee zijn ze daar bezig?

Louis Tobback (SP.a) in De Standaard.

De Standaard belicht vandaag uitgebreid de rol van Vlaams minister-president Kris Peeters in de hele zaak rond de kartelbreuk. Wat opvalt zijn de besluiteloosheid van Leterme en de keuze van Peeters om korte metten te maken met het kartel:

'Als ik nu een tweede keer mijn ontslag moet aanbieden, verspeel ik alles. Dan krijgen jullie mij niet meer op een lijst'.

Bronnen binnen CD&V zijn stellig over wat de premier zondagnamiddag op een cruciale vergadering van de G4 verklaarde.

Even stellig een andere bron: zondagvoormiddag, terwijl het N-VA-congres de handdoek wierp, dacht de premier aan ontslag. Een korte rit naar de koning en zijn kartel zou standhouden.

(bron)

En nog:

Hij liet Bourgeois vrijdag op de Vlaamse ministerraad al voelen dat het menens was, door hem gewoon het woord niet te laten nemen. Maandag was de vernedering voor de N-VA compleet. Peeters liet zijn N-VA-partner niets weten over mogelijke Franstalige garanties, negeerde Bourgeois en liet hem zelfs niet weten dat de ministerraad een half uur verlaat was. Bourgeois stond voor een gesloten deur. Als die even later niet akkoord ging met de mondelinge garanties waar Peeters mee zwaaide, deed de minister-president wat Leterme nooit kon: de N-VA de uitgang wijzen.

(...)

Vorige week nog opperde Peeters om de federale regering eventueel te laten vallen over de affaire-Koekelberg, om zo een uitweg te forceren. Maar Leterme gaf aan door te gaan. Toen de premier dit weekend weer aan het twijfelen sloeg, zette Peeters door.

Een pak CD&V'ers ziet in de Vlaamse minister-president nu de boeman die het kartel heeft doen opblazen, een optie die eigenlijk nooit genomen was door zijn partij.

(bron)

En dan weten dat heel die forcing gebaseerd is op de zogenaamde bijkomende garanties die Peeters kreeg van de Franstaligen. Op gebakken lucht dus.

Het kan nog zwaar worden voor sommigen, zaterdag, op het CD&V-congres.

Alle schijnwerpers zijn nu gericht op CD&V. Van N-VA was reeds sinds vrijdag geweten dat we op zondag zouden zeggen dat het genoeg geweest is voor ons. Maar blijkbaar had CD&V niet meteen een passend antwoord klaar, redelijk onvoorbereid blijkbaar.

Leterme is een doorzetter, hij wil absoluut iets in beweging krijgen. Dat heeft hij tot drie keer toe opnieuw geprobeerd, zelfs na een ontslag dat niet aanvaard werd. Ook nu wil hij doorzetten met zijn kwakkelregering die met haken en ogen aan elkaar hangt, en waarin hij de speelbal van de liberalen en Franstaligen dreigt te worden. Nee, deze poppenkast verderzetten, lijkt mij niet echt de beste keuze geweest te zijn van onze (voormalige) kartelpartner. Ik vraag me dan ook af wat de achterban ervan vindt. Ik citeerde reeds Bert De Brabandere, maar vanavond herhaalt Jong CD&V haar oproep nog eens in niet mis te verstane bewoordingen in De Morgen:

Het is niet ernstig om verder te gaan met een regering waarin de manifeste wil om het kartel en haar vertegenwoordigers te beschadigen primeert op de ontwikkeling van eensgezinde slagkracht.

(...)

Tegen beter weten in wordt deze laatste strohalm gegrepen. Het is enkel wachten op de volgende tegenspraak die zich aandient in de communicatie van de Franstaligen over de nieuwe afspraken met de premier en de Vlaamse minister-president, om aan te tonen dat de breuklijn definitief is en geen andere optie rest dan de kiezer opnieuw aan het woord te laten. In dergelijke sfeer van plat politiek opportunisme, is elke oproep tot staatsmanschap pure hypocrisie.

Klaar en duidelijk zowaar.

En wat die tegenstelling in de communicatie van de Franstaligen betreft: die is er al, met rijzende ster Kris Peeters in de hoofdrol. De bijkomende garanties die hij deze morgen verkreeg om de N-VA mee aan boord te krijgen, worden door deze vier partijen mooi samengevat: helemaal niets nieuws. "De garanties waar Peeters over sprak, stonden letterlijk in het eindverslag van de drie bemiddelaars" Auw, lijkt me samen met de federale regering met Vlaamse minderheid vrij pijnlijk voor de geloofwaardigheid van CD&V. Heel pijnlijk om het kartel, de grote Vlaamse standvastige formatie, op die manier kapot te zien gaan, paars en de Franstaligen een grote overwinning gunnend. Ik vrees voor CD&V dat de grote kop van De Standaard waarheid wordt voor hen: CD&V is alles kwijt.

Jammer voor hen, maar de N-VA blijft niet bij de pakken zitten en is er alvast klaar voor om haar rapport voor te leggen in 2009.

Nu we het het toch over socialisten hebben, kunnen we misschien eens kijken naar de rol van SP.a in het communautaire debat. Wie mij een beetje kent, weet dat er twee socialisten (op nationaal niveau) zijn waarvoor ik veel respect heb: Johan Vande Lanotte en Frank Vandenbroucke.

De eerste was zowat de beste voorzitter die ze daar in jaren gehad hebben, een man die de inhoudelijke basis van de partij op intellectuele manier wou verstevigen en zijn kritieken op andere partijen kon funderen. Wat een contrast met de huidige voorzitster, die inhoudelijk niet verder geraakt dan kreten à la "deze regering doet niets". Alleen het feit dat hij destijds de opsplitsing van de NMBS in twee ipv in de huidige drie bedrijven tegengehouden heeft om de dogma-vakbonden ter wille te zijn, iets waar we nu wellicht op terug zullen moeten komen van Europa (en tout court omdat het niet werkbaar is) en wat voor spoorbaas Karel Vinck de druppel was om de boel daar te verlaten, is een smet op zijn blazoen, net als zijn opvolgster op begroting.

Frank Vandenbroucke is dan weer de meest bekwame minister die men bij SP.a in huis heeft, al heb ik wel ferm wat problemen de diplomafabriek die hij van de universiteiten en hogescholen maakt met zijn financieringsregels onder het motto. Maar hij is iemand die de zaken nuchter bekijkt, luistert, onderzoekt en op basis van feiten zijn beslissingen neemt en verdedigt. Vooral in dat laatste, zijn communicatie, is hij best sterk (soms zelfs iets té sterk): bekendmaking van beslissingen en beleid in de media, net als deelname aan het publieke debat met opiniestukken allerhande zijn voorbeeldig.

Het zal wellicht ook geen toeval zijn dat deze twee politici reeds lang klaar en duidelijk zeggen dat een grote staatshervorming, met meer bevoegdheden voor zelfstandiger deelstaten, broodnodig is. Dit in tegenstelling tot het merendeel van (de achterban van) hun partij, laat staan de socialistische vakbond. Beide heren zijn minstens sterke verdedigers van een splitsing van het arbeidsmarktbeleid, willen het federale niveau afslanken aangezien dit niveau haar taken niet meer naar behoren kan uitvoeren (zie ook de zware kritiek van VDB op de federale schoolpremie van zijn socialistische collega's!), maar vooral willen beide heren de gewesten en gemeenschappen de volle verantwoordelijkheid doen krijgen over hun bevoegdheden. Van VDB herinner ik mij ook nog pleidooien voor het splitsen van de gezondheidszorg, hij wist ook wel hoe het er op dat vlak federaal aan toeging. Mij hoor je hen niet tegenspreken, al lijkt dat voor mij wel het minimum minimorum.

Maar helaas, VDL speelt niet langer de eerste viool, en ook VDB, die zelf ondervonden had hoe zijn Franstalige (socialistische) collega's in de federale regering de boel verziekten en goed beleid onmogelijk maakten en hem deden verkassen naar de Vlaamse regering, komt meer en meer alleen te staan in zijn partij. Na de verkiezingsnederlaag wint het blinde Belgicistische dogma terug aan invloed bij SP.a. Een paar maanden terug dreigde VDB zelfs voor de volle partij-arena van 40 man met ontslag, nadat hij door voorzitster Gennez en de nieuwe generatie socialisten op zijn plaats gezet werd. Zijn uitspraak Socialisten moeten bij uitstek met staatshervorming bezig zijn wordt in rode kringen met hoongelach onthaald. Pijnlijk, heel pijnlijk. Vooral voor de partij dan.

Echter, wat hebben we deze week weer voor show gekregen? De Franstaligen zijn weer met ons voeten aan het rammelen zijn en reageren op het voorstel tot onderhandelen van de Vlaamse regering met een wit blad, een pro forma (fuck confederalisme! uitbreiding van Brussel!), en met een delegatie die (op Moureau na) uit politieke lichtgewichten bestaat. De reactie van de gangmaker van het overleg, Kris Peeters, kon natuurlijk niet uitblijven, maar blijkbaar zien VDB (en zijn blauwe collega) hier het ideale moment in om Kris Peeters te tackelen en voor de camera's de Vlaamse regering in crisisoverleg bijeen te roepen. Dat terwijl zowel SP.a en VLD mee achter de Vlaamse motie stonden met daarin de eis dat de dialoog op een geloofwaardige manier gevoerd wordt, los van BHV, met als doelstelling een verschuiving van het zwaartepunt naar de regio's en de afvaardiging en het wit blad hier diametraal tegenover staan. Dit terwijl VDB zelf eerder dat de dialoog mag niet verzanden in een nieuwe praatbarak.

Nee, die show moest gewoon, om te beletten dat Kris Peeters zou kunnen scoren. De Vlaamse verkiezingen komen dichterbij. Als Peeters het mandaat van de Vlaamse regering wil behouden, gaat hij beter niet te ver mee met N-VA. Die N-VA zal hoedanook de zwartepiet toebedeeld krijgen als de op voorhand mislukte onderhandelingen ook daadwerkelijk mislukken. Dit terwijl de N-VA niets meer vraagt dan de andere partijen, alleen blijft ze wel op haar strepen staan. Lang leve een spreidstand in het kartel. Hoop op een hervatting van paars na 2009 misschien? De partijpolitieke spelletjes zijn alvast terug.