koopkracht

Gisteren viel bij mij ook de "Spots" in de bus, het lokale afdelingsblaadje van SP.a Gent. Net zoals op de blaadjes van andere SP.a-afdelingen prijkt op de voorpagina een kanjer van een button "Leterme +520 dagen non-bestuur, de mensen -761 euro koopkracht verlies". Allemaal goed en wel, ware het niet dat mijn oog vandaag op dit stukje viel, waar een onderzoek aangehaald wordt waaruit blijkt dat de koopkracht van het merendeel van de Belgische werknemers in januari 2009 zowat 3 procent hoger zal liggen dan in januari 2008. Dit door de werking van de indexmechanismen, de daling van de bedrijfsvoorheffing voor de laagste lonen en de verhoging van de (Vlaamse) werkbonus.

Ah, soms vraag je je toch af waarom de sossen in de peilingen maar blijven zakken ondanks de gigantische mogelijkheden tot oppositie met deze kwakkelregering...

Een waarschuwingsactie moest het worden vandaag. Mijn gat. Die bende idiote mafkezen vindt er niets beter op dan quasi heel het land nog eens plat te leggen met een staking. Niet gaan werken voor meer koopkracht, go figure. Mensen een beetje gijzelen en beletten dat ze op hun werk geraken, heel sociaal...

Een pre-emptive strike, eerst aanvallen en dan gaan onderhandelen. Logisch toch? Ik zou wel heel naïef zijn mocht ik denken dat stakingen een laatste actiemiddel zijn, voor het geval het echt niet meer anders kan. Als dat principe zo zwaar uitgehold wordt, lijkt een beteugeling van het stakingsrecht onafwendbaar als we de boel hier nog een beetje draaiende willen houden.

Zelf ben ik wel ferm content in Gent te wonen en werken. Mij kunnen ze alvast niet gijzelen met hun idioot gedoe. Wel beu dat met die actie de administratieve mallemolen in gang gezet werd en ik nog een extra toertje mocht doen met de fiets om een of andere lijst te gaan tekenen om aan te geven dat ik wel degelijk werk vandaag en niet mee staak. Een dag loonverlies, dat zullen ze mij in koopkrachttijden ook niet afpakken.

Guy Tegenbos geeft er dezer dagen weer ferme lappen op in De Standaard. En groot gelijk heeft hij!

Een spoorwegmaatschappij is geen koekjesfabriek. Als die stilgelegd wordt, voelt vooral de werkgever dat. En zo hoort het ook. Zelfs als de klanten na een tijd moeten overschakelen op andere koekjes, of tijdelijk zonder koekjes door het leven moeten, is er nog geen man overboord.

Bij een spoorwegmaatschappij is dat anders. Daar voelen klanten en samenleving het meteen. Die maatschappij vervult een vitale rol. Zonder haar raken een half miljoen mensen niet dagelijks waar ze moeten zijn. Omdat die rol zo vitaal is, krijgt ze miljarden euro's belastinggeld van alle burgers toegestopt.

Als de spoorvakbonden vinden dat die rol niet zo vitaal is en lamgelegd kan worden voor een akkefietje, trekken ze zelf het karakter van de openbare dienst in twijfel, én de massale subsidiëring.

Maar er is meer. Het is ook een zaak van ethiek.

Een algemene spoorstaking treft rechtstreeks en bijna alleen de klanten. Die worden gebruikt als gijzelaars. En het gezamenlijke leed dat zij lijden, staat op geen enkele wijze in verhouding tot wat de vakbonden nastreven. Voor wat opslag zet je niet een half miljoen reizigers voor aap en breng je niet voor honderden miljoenen euro schade toe aan de economie.

In andere openbare diensten aanvaarden vakbonden en personeel die ethische beperking. In de veiligheidsdiensten, in ziekenhuizen, rusthuizen, bijzondere jeugdzorg en scholen wordt ook wel eens gestaakt, maar wordt altijd gezorgd dat de wezenlijke dienstverlening behouden blijft en dat de nadelen voor de gebruikers binnen redelijke perken blijven.

Sommige ambtenarenbonden, zoals de spoorbonden, hebben die ethiek niet. Ook de vakbonden van de Vlaamse overheid gingen over de schreef toen ze onlangs tientallen onschuldige schippersgezinnen gijzelden om wat meer opslag af te dwingen. De vakbonden van het gevangeniswezen weten dat elke staking die wat langer duurt, tot zelfmoorden leidt bij de gevangenen, maar dat verzwijgen ze angstvallig.

Sommige politici zijn medeplichtig: zij die vakbondsdictaten voorrang geven op het algemeen belang.

De spoorbonden hebben de keuze. Ofwel aanvaarden ze ethische beperkingen en voeren ze voortaan andere acties zoals betaalstakingen of beperktere stakingen. Ofwel moeten ze maar ondergaan dat ze een wettelijke stakingsbeperking opgelegd krijgen.

(bron)

Dringend dat zootje ongeregeld aan banden leggen verdorie!

In het ontwerp van de begroting 2008 is een bedrag van 13,043 miljoen euro voorzien voor de koninklijke familie, ofte een stijging van 5% (+ 640.000 €) tov vorig jaar.

Fabiola: + 73.000 € (totaal 1,5 miljoen euro)
Filip: + 51.000 €
Astrid: + 18.000 €
Laurent: + 17.000 €
Albert: + 481.000 €

De motivatie hierachter is dat de koopkracht van de koning moet gehandhaafd blijven. Kwestie van prioriteiten te stellen voor de koopkracht voor zij die het het hardst nodig hebben zeker?

(bron 1 en bron 2)