inburgering

Vorig weekend verscheen in De Morgen een schitterend interview met mijn sympathieke collega Zuhal Demir. Je kan het hier nalezen, of op haar website. Ze heeft het, als Turks-Koerdische Vlaming, over de problemen in de Seefhoek, ondermeer tussen Turken en Koerden die elkaar met baseballknuppels en messen te lijf gingen. Maar vooral de manier waarop we, en dan vooral bepaalde leiders, naar allochtonen kijken, krijgt er serieus van langs, maar natuurlijk ook de houding van vele allochtonen zelf. Een aantal stukken zijn op Antwerpen van toepassing, maar de vergelijking met Gent is niet altijd ver te zoeken.

Daarnet behandelde het stadsbestuur de (kleine en minder kleine) beslommeringen van de aanwezige Ledebergenaars, en werden tevens enkele cijfers gegeven: we wonen met zo'n dikke 9000 man/vrouw van 44 verschillende nationaliteiten op amper 1,5 km2. 40% is van vreemde origine. Echter, indien Resul Tapmaz geen 10 min aanwezig geweest zou zijn, zou het publiek (op het eerste zicht) tot slechts één nationaliteit of etnische groep behoren. Waar zaten al die anderen? Hoe komt het dat zij zo moeilijk te bereiken/mobiliseren zijn? Is er vooral een taalprobleem, of is er meer aan de hand?

De Standaard publiceerde vandaag een opmerlijke opiniebijdrage van Luckas Vander Taelen, Vlaams parlementslid voor Groen!. Hoewel, opmerkelijk? In "De getto's van Brussel" schrijft Luckas over de "probleemwijken" in Brussel, over hoe hij het beu is naast een getto te leven waar allochtone jongeren hem behandelen alsof hij op hun privéterrein loopt. Hij vraagt zicht af waarom "wij niet durven opkomen voor wat eigenlijk essentieel is: respect voor de wetten en de waarden van het land waarin wij leven". Terechte verzuchtingen die iedereen die daar al eens gepasseerd is, deelt. Net als iedereen die de berichtgeving in de media hierover volgt.

Zaterdag mocht ik vroeg uit mijn bed om de fiets+trein te nemen naar Mechelen. Op het programma stond een voorstelling van de film LOS van Jan Verheyen in Utopolis, in aanwezigheid van de regisseur, over wiens visie ik reeds eerder lovend was en met wie we over de film een babbel konden doen achteraf. Maar vooral werd op het evenement het standpunt van N-VA met betrekking tot migratie en inburgering voorgesteld en toegelicht.

Het hele beleid rond inburgering is enorm moeilijk en delicaat, maar ligt N-VA bijzonder nauw aan het hart. N-VA vertrekt immers, in tegenstelling tot de partij waaraan ze onterecht gelinkt wordt, niet vanuit identiteit als basis voor uitsluiting, maar net vanuit een gemeenschapsvormende visie waarbij nieuwkomers middelen en stimulansen aangereikt worden om te integreren in deze gemeenschap, te emanciperen en alzo het welvaartsniveau van zichzelf en de gemeenschap te verhogen. Het zal wellicht niemand verbazen dat de kennis van de taal van de regio, in casu het Nederlands, hierbij de hoeksteen is.

Een van de redenen waarom ik best fier ben op de N-VA, is het feit dat ze hierin een (redelijk) standpunt durft in te nemen tout court. Of zoals VUB politicoloog Patrick Stouthuysen het op 4 januari schreef in De Tijd:

Het integratievraagstuk en de multiculturele kwestie eisen voortdurend de aandacht op. En als het over die thema's gaat, heeft de N‐VA zich als marktleider opgeworpen. De partij woog wat die punten betreft sterk op het Vlaamse regeerakkoord. Het inburgeringsbeleid en de verplichting voor nieuwkomers om de Nederlandse taal te leren, kwamen er onder impuls van de N‐VA. De partij profiteerde van de koudwatervrees van de andere partijen, die de thematiek liever uit de weg gingen omdat ze dachten dat alleen het Vlaams Belang daar beter van werd. De N‐VA bewees dat ze ongelijk hadden.

Dat is trouwens een belangrijk feit dat tevens mooi in beeld gebracht wordt in de film LOS: enerzijds de verzuurde VB-achtige cliché's, waartegenover dan weer de overdreven naïeve extreem-linkiewinkie visie geplaatst wordt. Na de film vroeg iemand aan Jan Verheyen in hoeverre de film waarheidsgetrouw was mbt die cliché's, wat blijkbaar nogal sterk het geval was: de systematische "pesterijen" met paspoortcontroles door een massale politiemacht bij groepjes allochtonen waren toen realiteit, net als Dyab Abou Jahjah (Jamal in de film) die hiertegen het protest aanwakkerde maar tegelijk een pragmatische koers probeerde te varen en de massa bij relletjes probeerde te bezweren. Er hoort bij de film trouwens een interessant educatief dossier. Enige uitzondering op de "realiteit" is het favoriete lied van Jamal/Abou Jahjah dat vervangen werd door eentje waarvan de royalties een pak goedkoper waren. Dat van de bezwerende rol van Abou Jahjah in de relletjes is trouwens bevestigd in het langverwachte proces tegen voor de rest compleet geflipte Abou Jahjah. Interessante lectuur hierover vind je hier, hier en hier.

Het feit dat VB de thematiek van "vreemdelingen" in integratie probeert te monopoliseren met een racistische en discriminerende visie (en die draad nu weer oppikt, cfr de recente uitspraken van Dewinter), en de egelstelling van vooral rood en groen die elkeen die aangeeft dat er problemen zijn maar al te graag op het hoopje der onverdraagzamen gooit waarna het debat gesmoord wordt, is iets waar we ons als N-VA niet bij neerleggen, en duidelijk met succes! Een punt waar we bijzonder zwaar op gewogen hebben bij de vorming van de Vlaamse regering: vergelijk maar eens de betreffende punten uit ons toenmalig programma met het Vlaams regeerakkoord 2004-2009. Het was alleen jammer dat we de trofee hiervan, de ministerportefeuille over deze thematiek, moesten overlaten aan de VLD, maar soit, Marino Keulen deed het op dat vlak helemaal niet slecht. Gelukkig erkennen ook sommige linkiewinkies (niet denigrerend bedoeld) steeds meer hoe onze visie hierin diametraal tov het VB staat.

De geïnteresseerde meerwaardezoeker in deze materie verwijs ik dan ook graag door naar onze visie en actiepunten, gestoffeerd met voldoende cijfermateriaal.

Voor een warme, (h)echte samenleving in plaats van verschillende parallelle gemeenschappen! Eigen volk samen!

Op de vraag in welke zin het boek Los dicht bij het gedachtegoed van Jan Verheyen ligt:

'Omdat het boek zich verzet tegen de polarisering in dit land. Los was een erg baanbrekend boek. Hier heb je Tom Naegels, schrijver, intellectueel, links van het centrum, de juiste vrienden, die plots in het openbaar zijn twijfels durft te uiten over de multiculturele dogma's die heersen in zijn milieu. Dat was ongezien toen, iemand die zo vloekt in zijn eigen kerk.'

'Zelf ben ik een politiek dakloze. Ik ben op sommige terreinen veel linkser dan het centrum en op andere veel rechtser, maar wat mij al lang stoort, is die opdeling in kampen: links-rechts, hoge cultuur-lage cultuur, rijk-arm, allochtoon-autochtoon. Altijd zwart of wit, terwijl ik in de meeste maatschappelijke vraagstukken vooral veel grijs zie.'

'Wat de multiculturele samenleving betreft, heeft het ook mij lang gestoord hoezeer de VRT, De Morgen en De Standaard aan zelfcensuur deden. Er mócht gewoon geen probleemkant zijn aan het samenleven tussen allochtonen en autochtonen. Ik heb zelfs even gedacht dat het succes van Vlaams Belang, nochtans bepaald geen sympathieke partij, misschien wel zijn nut zou hebben om sommige punten op de agenda te plaatsen. Maar het had een averechts effect. Om zeker niet in dat foute kamp te worden geplaatst, gingen de media en de politiek nog harder doen alsof er niets aan de hand was. Uit een krampachtige anti-Vlaams Belang-reflex schaart die artistieke kliek uit de Dansaertstraat zich nu zelfs achter het koningshuis. En ik die dacht dat artiesten per definitie iets rebels en kritisch hadden, en dus zeker niet voor een verwerpelijke traditie als erfelijke macht zouden zijn.'

Na(e)gels en koppen, je weet wel, en lang niet alleen wat het vetgedrukte gedeelte betreft. Jan Verheyen schuwt geen maatschappelijk engagement, wat ook resulteerde in het mee oprichten van de Gravensteengroep.

Ik moet dringend die film eens zien.