Geert Lambert

Dat we van de federale regering niet al te veel goed bestuur (meer) moeten verwachten, is ondertussen wel al geweten. Maar dat het zo erg is, dat er de meesten gewoon schouderophalend reageren op beelden zoals die hieronder, dat wordt echt gevaarlijk. Wat valt hieraan te doen, buiten in de grond zinken van plaatsvervangende schaamte? Als de zin om hier tegen in te gaan ontbreekt, dan vrees ik voor onze toekomst. Immobilisme heerst. Zie ook mijn vorige post en dit bericht.

Via Thomas.

Wie durft nog beweren dat uitspraken à la "de federale regering onder curatele plaatsen" misplaatst waren?

Gisteren trok dit artikeltje over het ethisch progressieve gehalte van de Vlaming mijn aandacht. De geïnteresseerden verwijs ik overigens graag door naar het volledige gedetailleerde onderzoeksverslag, zeker interessant en de moeite waard.

Wat ik enorm jammer vind, is dat het ex-kartel CD&V/N-VA er (nog) als een geheel beschouwd wordt, wat niet meteen een zicht levert op de verschillen tussen beide partijen. Ik kan me immers best inbeelden dat ethisch gezien CD&V een pak conservatiever is dan N-VA. Zo was N-VA, vooral onder impuls van Jong N-VA, resoluut voorstander van adoptierecht voor holebi's terwijl dat bij CD&V duidelijk een heel pak moeilijker lag. N-VA was hier trouwens al altijd een voortrekker in en liet dit ook blijken, oa door deelname aan de BGLP, in de media en inhoudelijk. Ik vraag me echter af wat voor effect de nauwe band met CD&V tijdens de voorbije jaren hierop heeft gehad, meerbepaald of het kiespubliek van N-VA veranderd is richting een meer ethisch conservatief publiek.

Wat mezelf betreft, denk ik dat ik (ethisch gezien!) zonder twijfel in het progressieve kamp thuis hoor. Adoptierecht door holebi's lijkt me vanzelfsprekend, terwijl het zelfbeschikkingsrecht over het eigen leven me een grondrecht lijkt en dus ook voor minderjarigen en dementeren (cfr het Nederlandse systeem met checklist) mogelijk moet zijn. Over dat laatste herinner ik mij nog een boompje opgezet te hebben met CD&V-er Maarten. Wat abortus betreft begrijp ik niet zozeer wat met een versoepeling bedoeld wordt. Het is volgens mij aan de wetenschap om uit te maken vanaf wanneer het om een gezond en levensvatbaar kind gaat, of om een onvolgroeide vrucht, en daar desgewenst een zekere marge bij te nemen. Verder hoort de maatschappij en de politiek zich volgens mij niet te moeien met de keuze van de ouders, en dan vooral die van de moeder die het toekomstige kind moet dragen. Zij dienen zelf te bepalen in hoeverre een kind toekomstkansen heeft bij hen en of zij hun vrucht tot een kind met een grote kans op aangeboren ernstige afwijkingen willen zien uitgroeien en ter wereld willen brengen. Daar dient men uiteraard niet licht overheen te gaan, het blijft tenslotte een stukje van jezelf. Bij de abortusvraag zou ik dus eerder neutraal antwoorden omdat ik een voorstander ben van het recht hierop, maar niet weet wat men met een versoepeling bedoelt.

Met dergelijke standpunten krijg ik ook regelmatig de vraag waarom ik bij N-VA zit, en niet bij Spirit. (Ja, ik zal (met alle respect) nog wel eventjes Spirit blijven zeggen, dat bekt en schrijft gemakkelijker dan VlaamsProgressieven, wat ik een draak van een naam vind) Ik heb hier wel regelmatig geschreven dat ik best wel sympathie heb voor die partij. Ik had vroeger, zonder politiek actief te zijn, ook al veel sympathie voor de Volksunie, waaruit N-VA en Spirit ontstaan zijn. Echter, ik vind Spirit geen serieuze partij, een partij zonder samenhangend verhaal. Ik heb wel sympathie voor links-liberale ideeën, maar ik erger mij vooral aan het "progressieve om het progressieve", zoals de voorzitster dat belijdt. Een beetje "wij zijn progressief en de rest is vuil conservatief", zonder een degelijke invulling te geven aan dat progressieve. Hokjesdenken zonder een pragmatische opening. Ja, dat stoort. Zowieso vind ik die termen conservatief vs progressief bijzonder inhoudsloos en dikwijls gericht op hokjesdenken. Het vieze predikaat dat zij graag aan conservatisme opplakken, doet vooral denken aan het ethisch conservatisme zoals je het enkel in het VB en bij (grote groepen van) de Amerikaanse republikeinen terugvindt. Iets waar, op het VB (en in mindere mate CD&V) na, alle partijen in Vlaanderen weinig mee te maken hebben. Die "progressieve strijd" tegen de "conservatieven" vind ik in dat opzicht voorbijgestreefd. "Progressief" geeft helemaal geen inhoud aan waar pakweg Spirit voor staat en is bijgevolg geen USP, een label dat geen meerwaarde geeft aan de partij of het idee dat ze verkoopt. Als de voorzitster haar toespraak op het congres van haar partij begint met een hoofddoek op, bij wijze van statement, dan vind ik dat even inhoudsloos, belachelijk, gratuit tot ronduit dwaas. (terzijde: over het hoofddoekenverbod waartegen ze hiermee reageerde schreef ik al eerder) Ik heb het dan echt veel meer voor iemand als Geert Lambert, die best wel een goed politicus is en bovendien bijzonder aimabel in de omgang. (niet dat Bettina niet aimable is in de omgang natuurlijk, integendeel) Algemeen beschouwd vind ik het best jammer dat deze (ja, toch wel) Vlaamsgezinde partij amper 0.6% van de kiezers weet te overtuigen. Nu, daar zal de tegenstrijdigheid in het kartel met de SP.a, waarmee het enige bindmiddel alweer dat progressieve-om-het-progressieve is, wel voor iets tussen zitten. Maar zonder kartel zijn ze politiek dood, dat is de paradox.

Progressief en progressief, dat is twee. Er is een groot verschil tussen ethisch progressief/conservatief, en dezelfde termen in andere domeinen, net zoals ik links en rechts als de ultieme overkoepelende hokjes voorbijgestreefd vind. Ik kan me bvb heel goed vinden in het conservatisme dat Bart De Wever op schitterende manier uiteenzet in de eerste aflevering van De Keien van de Wetstraat, waarbij hij de nadruk legt op een organisch gegroeide gemeenschap die veel meer is dan de optelsom van individuen en waarin je sturingen met de grootste voorzichtigheid moet doorvoeren. Maar tegelijk wil ik er op andere vlakken dan weer met de iets grovere borstel door, zoals bvb met groene fiscaliteit grotere veranderingen bewerkstelligen. Dit terwijl ik een groot probleem heb met ethisch conservatisme, laat staan welke economische principes pakweg ABVV als "progressief" omschrijft. Ik zie mezelf dan ook niet in een van die hokjes progressief vs conservatief zitten, net omdat ze geen overkoepelend begrip meer vormen, en al zeker niet gezien de semantische vervuiling waar Bart De Wever het over heeft.

Vandaag weer in de kijker: de links-liberalen van Spirit en hun kartel met SP.a. Ik vroeg me vorige keer al af wat de SP.a ervan weerhoudt om Spirit te dumpen, maar blijkbaar vragen ze zich dat bij Spirit nu ook al af. Gisteren in De Standaard:

'Ik zou liegen als ik zeg dat er geen spanningen zijn', zegt Spirit-voorzitter Bettina Geysen in een interview met De Morgen. (...) Ze onderstreept dat haar partij 'bekijkt of ze nog samen met de SP.A, alleen of in nog een andere formule voortdoet'. Een mogelijke samenwerking met Groen! sluit ze helemaal niet uit. (...) Voor de Vlaamse verkiezingen van 2009 eist Geysen nu garanties. 'Voor ons is het simpel, als we niet aan goeie plaatsen komen, doen we het niet.

Dat een Spirit-kopstuk in dat artikel nog eens onderstreept dat het communautaire hun corebusiness is en de SP.a daarvoor respect moet hebben als kartelpartner, is uiteraard een goede zaak.

Collega-blogger en socialist Frederik houdt er dan weer een andere mening op na:

Spirit zorgt ervoor dat alle Vlaamse partijen de facto confederalistische standpunten innemen. Spirit is in die discussies echt een blok aan het been, omdat het binnen sp.a ook verhindert dat er partijstandpunten komen die de mening van de leden (die van communautaire kwesties niet wakker liggen) weergeven.
sp.a heeft in 2005 de deal over BHV opgeblazen door het veto van Geert Lambert (blijkbaar na een telefoontje van Hugo Schiltz). Die fout moeten we geen twee keer maken, niet? Ik weet ook wel dat Spirit geen separatistische partij is, maar men moet consequent zijn: ofwel evolueer je weg van de Vlaams-nationalistische partij en word je een volwaardige progressieve partij, ofwel keer je terug.

Dat moet gewoon botsen!

Kartelpartner Domi stelt "dat ze bij SPIRIT al lang in de mot hebben dat het gedaan is met profiteren van de socialistische kartelpartner." Dat volgens Bettina de SPIRIT kopstukken er in juni overal twintig tot dertig procent op vooruit gingen terwijl de hele lijst met 20 tot 30 procent achteruit ging, klopt dan ook niet. Frederik staaft dit met cijfermateriaal en maakt in zijn post Rekenen met Bettina... jij kan het ook! zijn kartelpartner dan ook helemaal af.

Een kartel met Groen!, waarvoor Bettina aangaf open te staan, lijkt dan weer niet direct een optie. Zelf denk ik niet dat de groenen het communautair zo goed zouden kunnen vinden met Spirit, enkele mensen uit de groene achterban kennende. Mieke Vogels, die in haar verkiezingscampagne tot voorzitter nog uitpakte met het feit dat zij niet diegene was met een verleden in de VU, bevestigt: "Ik heb in elk geval geen zin om de komende maanden permanent over posten en plaatsen op lijsten te gaan praten met wie dan ook", stelt ze. Vogels denkt overigens dat het links-liberalisme zijn beste tijd heeft gehad. Een ferm goed geschreven antwoordhierop kwam er dan weer van Thomas Leys, de oud-voorzitter van Jong Spirit. Met voorbeelden uit het Nederlandse GroenLinks geeft hij aan dat groen en links-liberaal heel gelijklopende begrippen kunnen zijn. Op communautair vlak mist Groen! volgens Thomas dan weer volledig de Europese trein terwijl in Catalonië en Schotland groenen op de barricaden staan voor autonomie en in het Europees Parlement samen met de democratische nationalisten een fractie vormen. Daar kan ik mij, met mijn Vlaamse en groene sympathieën redelijk goed in vinden. En dan heeft hij het nog niet eens over hoe iemand als Bart Staes, een fijne man waarvoor ik veel sympathie heb, een Vlaams en groen profiel combineert. (terzijde: fijne quote van hem) Zeker eens lezen dus.

Een ding is echter zeker: de mailaise bij links zit redelijk diep, de verdeeldheid na de verkiezingsnederlaag is groot, zoals De Standaard het vandaag verwoordde. Ik ben alvast ferm benieuwd wat de toekomst zal brengen. Dat uit een interne ledenenquête bij Spirit heel sterk de roep naar een scherper communautair profiel weerklonk, is alvast positief, maar vergroot nog maar eens de tegenstelling met de groep belgicistisch-vastgeroeste conservatieve socialisten in SP.a.

en bij uitbreiding heel Spirit :-)

Vandaag laat Bertje immers weten dat Spirit in het octopusoverleg (over de staatshervorming) moet of dat hij anders "een heel lastige minister" wordt. Van een dreigement gesproken! Ah, de grapjas. Wat heeft Spirit daar nu te zoeken? Ze kunnen ze niet eens mee goed- of afkeuren, wegens gebrek aan parlementsleden :-D Met één senator, Geert Lambert, komen ze niet echt ver. En als Bertje dan toch een moeilijke minister blijkt te worden, wat weerhoudt de SP.a ervan om hem (en heel Spirit) te dumpen? Na de afgang op 10 juni is het geroep bij de sossen om Spirit los te laten er niet bepaald kleiner op geworden, zeker niet als uit peilingen blijkt dat het gewicht van Spirit binnen het kartel marginaal is, zeker vergeleken met het gewicht van N-VA binnen dat andere kartel. Hun voorzitster, Bettina Geysen, was vorige week al even grappig toen ze een persbericht verspreidde met de mededeling dat Spirit niet in de "noodregering" stapt. De reactie van De Standaard, dat dit bij gebrek aan Spirit-kamerleden ook moeilijk zou gaan, was dan ook best lollig.

Nu, de meesten weten wellicht wel dat ik veel respect en sympathie heb voor Spirit en een aantal personen daar. Daarom ook dat Jong N-VA UGent in het tweede semester een activiteit samen met de Gentse studentenwerking van Spirit plant. Ik vind dat N-VA samen met Spirit harder moet uitpakken met het feit dat Vlaamsgezindheid geen monopolie is van het VB en niets met hun voze ideologieën te maken heeft. Helaas vind ik tegelijk Spirit niet echt geloofwaardig. Dat je hun (overigens bijzonder fijne) brochure over de noodzaak aan een staatshervorming ergens in de duistere regionen van hun webstek of bij de basisteksten op de persoonlijke website van de bijzonder sympathieke Geert Lambert (die nu ook een blog heeft) moet gaan zoeken, draagt daar niet echt toe bij, net als Bertje. Ze lopen op z'n zachtst gezegd niet echt over van enthousiasme voor de Vlaamse zaak, al is Wouter Van Bellingen daarin wel een fijn lichtpunt. Soit, veel vragen over de toekomst en de levensvatbaarheid van Spirit dus. En lang leve N-VA, de enige Vlaamsgezinde partij die naam waard die in haar zes levensjaren al een pak meer resultaten geboekt heeft dan die andere partij die met haar vijfvoudig stemmenaantal al dertig jaar aan de kant staat, waarvoor proficiat.