Frank Vandenbroucke

Frank Vandenbroucke pleitte er deze morgen in De Zevende Dag voor om dienstencheques duurder te maken voor tweeverdieners. (zie ook DS of DM) Het systeem legt inderdaad een heel zware hypotheek op onze openbare financien die er al niet te best aan toe zijn. Dat die kost (voor de schatkist) moet dalen, staat eigenlijk buiten kijf.  De vraag is echter: waarom moet er dan überhaupt een verschillend tarief zijn naarmate het inkomen van de gebruiker, laat staan dat het systeem duurder moet zijn voor gezinnen waar beide partners werken en die dergelijk systeem meer nodig hebben? Dat dit het geval is voor basisproducten (of mensen die die cheques echt nodig hebben, zoals gehandicapten die er vervoer mee kunnen betalen), kan ik begrijpen. Maar voor iets dat eigenlijk een luxeproduct is, moeten we toch geen verschillende prijzen gaan hanteren zeker? Hiermee beginnen, of dat beleid versterken, is alleen maar een versterking van de nu al veel te sterke werkloosheidsval. Het aanvaarden van een job houdt immers niet alleen het verlies van een uitkering in (waardoor de meerwaarde van de nieuwe inkomsten beperkt is), maar ook nog eens het verlies van tal van voordeeltarieven voor vanalles en nog wat alsook bijkomende kosten aan vervoer en dergelijke.

Neen, het enige wat me hierin normaal lijkt, is dat de fiscale aftrek afgeschaft wordt. Dat is niet alleen eerlijker (wie meer verdient en in een hogere schijf valt, betaalt nu eigenlijk minder) maar helpt weer een beetje meer kafka de wereld uit, en maakt onze belastingaangifte eenvoudiger. Iets waar ik trouwens al eerder voor pleitte. Dan rest nog slechts de enige vraag: hoe duur moeten die dingen nog zijn? Dat is louter een kwestie van afwegen van de kosten voor de schatkist, en de baten onder de vorm van bestrijding van het zwartwerk.

Ik zie onze Vlaamse vice-ministerpresident Frank Vandenbroucke (SP.A) en zijn minister-president Kris Peeters (CD&V) nu zeggen dat Vlaanderen een investeringsregering moet worden, die zelf geld gaat besteden aan federale beleidsdomeinen, zonder een staatshervorming. Peeters durft dan het Grootstedenbeleid uit te spreken, Frank niet.

[...]

Het is toch ongelofelijk dat de federale regering nog bevoegdheden uitoefent die al overgeheveld zijn? Zelfs huisvesting. Wat gaan de Vlamingen doen in die nieuwe dialoog? Nog eens een prijs betalen voor een bevoegdheid die we al hebben? Waarmee zijn ze daar bezig?

Louis Tobback (SP.a) in De Standaard.

Nu we het het toch over socialisten hebben, kunnen we misschien eens kijken naar de rol van SP.a in het communautaire debat. Wie mij een beetje kent, weet dat er twee socialisten (op nationaal niveau) zijn waarvoor ik veel respect heb: Johan Vande Lanotte en Frank Vandenbroucke.

De eerste was zowat de beste voorzitter die ze daar in jaren gehad hebben, een man die de inhoudelijke basis van de partij op intellectuele manier wou verstevigen en zijn kritieken op andere partijen kon funderen. Wat een contrast met de huidige voorzitster, die inhoudelijk niet verder geraakt dan kreten à la "deze regering doet niets". Alleen het feit dat hij destijds de opsplitsing van de NMBS in twee ipv in de huidige drie bedrijven tegengehouden heeft om de dogma-vakbonden ter wille te zijn, iets waar we nu wellicht op terug zullen moeten komen van Europa (en tout court omdat het niet werkbaar is) en wat voor spoorbaas Karel Vinck de druppel was om de boel daar te verlaten, is een smet op zijn blazoen, net als zijn opvolgster op begroting.

Frank Vandenbroucke is dan weer de meest bekwame minister die men bij SP.a in huis heeft, al heb ik wel ferm wat problemen de diplomafabriek die hij van de universiteiten en hogescholen maakt met zijn financieringsregels onder het motto. Maar hij is iemand die de zaken nuchter bekijkt, luistert, onderzoekt en op basis van feiten zijn beslissingen neemt en verdedigt. Vooral in dat laatste, zijn communicatie, is hij best sterk (soms zelfs iets té sterk): bekendmaking van beslissingen en beleid in de media, net als deelname aan het publieke debat met opiniestukken allerhande zijn voorbeeldig.

Het zal wellicht ook geen toeval zijn dat deze twee politici reeds lang klaar en duidelijk zeggen dat een grote staatshervorming, met meer bevoegdheden voor zelfstandiger deelstaten, broodnodig is. Dit in tegenstelling tot het merendeel van (de achterban van) hun partij, laat staan de socialistische vakbond. Beide heren zijn minstens sterke verdedigers van een splitsing van het arbeidsmarktbeleid, willen het federale niveau afslanken aangezien dit niveau haar taken niet meer naar behoren kan uitvoeren (zie ook de zware kritiek van VDB op de federale schoolpremie van zijn socialistische collega's!), maar vooral willen beide heren de gewesten en gemeenschappen de volle verantwoordelijkheid doen krijgen over hun bevoegdheden. Van VDB herinner ik mij ook nog pleidooien voor het splitsen van de gezondheidszorg, hij wist ook wel hoe het er op dat vlak federaal aan toeging. Mij hoor je hen niet tegenspreken, al lijkt dat voor mij wel het minimum minimorum.

Maar helaas, VDL speelt niet langer de eerste viool, en ook VDB, die zelf ondervonden had hoe zijn Franstalige (socialistische) collega's in de federale regering de boel verziekten en goed beleid onmogelijk maakten en hem deden verkassen naar de Vlaamse regering, komt meer en meer alleen te staan in zijn partij. Na de verkiezingsnederlaag wint het blinde Belgicistische dogma terug aan invloed bij SP.a. Een paar maanden terug dreigde VDB zelfs voor de volle partij-arena van 40 man met ontslag, nadat hij door voorzitster Gennez en de nieuwe generatie socialisten op zijn plaats gezet werd. Zijn uitspraak Socialisten moeten bij uitstek met staatshervorming bezig zijn wordt in rode kringen met hoongelach onthaald. Pijnlijk, heel pijnlijk. Vooral voor de partij dan.

Echter, wat hebben we deze week weer voor show gekregen? De Franstaligen zijn weer met ons voeten aan het rammelen zijn en reageren op het voorstel tot onderhandelen van de Vlaamse regering met een wit blad, een pro forma (fuck confederalisme! uitbreiding van Brussel!), en met een delegatie die (op Moureau na) uit politieke lichtgewichten bestaat. De reactie van de gangmaker van het overleg, Kris Peeters, kon natuurlijk niet uitblijven, maar blijkbaar zien VDB (en zijn blauwe collega) hier het ideale moment in om Kris Peeters te tackelen en voor de camera's de Vlaamse regering in crisisoverleg bijeen te roepen. Dat terwijl zowel SP.a en VLD mee achter de Vlaamse motie stonden met daarin de eis dat de dialoog op een geloofwaardige manier gevoerd wordt, los van BHV, met als doelstelling een verschuiving van het zwaartepunt naar de regio's en de afvaardiging en het wit blad hier diametraal tegenover staan. Dit terwijl VDB zelf eerder dat de dialoog mag niet verzanden in een nieuwe praatbarak.

Nee, die show moest gewoon, om te beletten dat Kris Peeters zou kunnen scoren. De Vlaamse verkiezingen komen dichterbij. Als Peeters het mandaat van de Vlaamse regering wil behouden, gaat hij beter niet te ver mee met N-VA. Die N-VA zal hoedanook de zwartepiet toebedeeld krijgen als de op voorhand mislukte onderhandelingen ook daadwerkelijk mislukken. Dit terwijl de N-VA niets meer vraagt dan de andere partijen, alleen blijft ze wel op haar strepen staan. Lang leve een spreidstand in het kartel. Hoop op een hervatting van paars na 2009 misschien? De partijpolitieke spelletjes zijn alvast terug.