film

Sommigen herinneren zich misschien nog het TV-programma "de acht" dat vanaf eind januari 2008 op één te zien was. Als alternatief eindwerk verbouwden zeven jongens en één meisje van de 'vakschool' SIBA in Aarschot een rijhuis in Herent tot een buurthuis. Eveneens een fantastisch idee qua onderwijsvernieuwing: aan de renovatie van een volledig huis leer je immers veel en krijg je een pak meer voldoening van dan wanneer je een muurtje moet bouwen op school dat een paar weken later weer moet afgebroken worden. Het bouwproject was echter slechts een alibi om de leefwereld van de acht jonge ketten te portretteren. Tegelijk maakte de reeks komaf met de vele clichés over het BSO aka het vakonderwijs.

Regisseur Julien Vrebos liet het echter niet bij deze reeks alleen. Woensdag aanstaande komt immers "Recht in de ogen" in de zalen: de film naar de TV-serie van de hand van dezelfde regisseur. Julien Vrebos vraagt het zichzelf ook af: "Waarvoor dienen die schotten tussen bso, aso en tso?" De man hoopt dat de film bijdraagt tot een andere visie, waardoor iedereen zelf het parcours kan uitkiezen dat hem het best ligt. Iets waar ondergetekende zich graag bij aansluit.

Bericht eveneens gepost op edublogs

Zaterdag mocht ik vroeg uit mijn bed om de fiets+trein te nemen naar Mechelen. Op het programma stond een voorstelling van de film LOS van Jan Verheyen in Utopolis, in aanwezigheid van de regisseur, over wiens visie ik reeds eerder lovend was en met wie we over de film een babbel konden doen achteraf. Maar vooral werd op het evenement het standpunt van N-VA met betrekking tot migratie en inburgering voorgesteld en toegelicht.

Het hele beleid rond inburgering is enorm moeilijk en delicaat, maar ligt N-VA bijzonder nauw aan het hart. N-VA vertrekt immers, in tegenstelling tot de partij waaraan ze onterecht gelinkt wordt, niet vanuit identiteit als basis voor uitsluiting, maar net vanuit een gemeenschapsvormende visie waarbij nieuwkomers middelen en stimulansen aangereikt worden om te integreren in deze gemeenschap, te emanciperen en alzo het welvaartsniveau van zichzelf en de gemeenschap te verhogen. Het zal wellicht niemand verbazen dat de kennis van de taal van de regio, in casu het Nederlands, hierbij de hoeksteen is.

Een van de redenen waarom ik best fier ben op de N-VA, is het feit dat ze hierin een (redelijk) standpunt durft in te nemen tout court. Of zoals VUB politicoloog Patrick Stouthuysen het op 4 januari schreef in De Tijd:

Het integratievraagstuk en de multiculturele kwestie eisen voortdurend de aandacht op. En als het over die thema's gaat, heeft de N‐VA zich als marktleider opgeworpen. De partij woog wat die punten betreft sterk op het Vlaamse regeerakkoord. Het inburgeringsbeleid en de verplichting voor nieuwkomers om de Nederlandse taal te leren, kwamen er onder impuls van de N‐VA. De partij profiteerde van de koudwatervrees van de andere partijen, die de thematiek liever uit de weg gingen omdat ze dachten dat alleen het Vlaams Belang daar beter van werd. De N‐VA bewees dat ze ongelijk hadden.

Dat is trouwens een belangrijk feit dat tevens mooi in beeld gebracht wordt in de film LOS: enerzijds de verzuurde VB-achtige cliché's, waartegenover dan weer de overdreven naïeve extreem-linkiewinkie visie geplaatst wordt. Na de film vroeg iemand aan Jan Verheyen in hoeverre de film waarheidsgetrouw was mbt die cliché's, wat blijkbaar nogal sterk het geval was: de systematische "pesterijen" met paspoortcontroles door een massale politiemacht bij groepjes allochtonen waren toen realiteit, net als Dyab Abou Jahjah (Jamal in de film) die hiertegen het protest aanwakkerde maar tegelijk een pragmatische koers probeerde te varen en de massa bij relletjes probeerde te bezweren. Er hoort bij de film trouwens een interessant educatief dossier. Enige uitzondering op de "realiteit" is het favoriete lied van Jamal/Abou Jahjah dat vervangen werd door eentje waarvan de royalties een pak goedkoper waren. Dat van de bezwerende rol van Abou Jahjah in de relletjes is trouwens bevestigd in het langverwachte proces tegen voor de rest compleet geflipte Abou Jahjah. Interessante lectuur hierover vind je hier, hier en hier.

Het feit dat VB de thematiek van "vreemdelingen" in integratie probeert te monopoliseren met een racistische en discriminerende visie (en die draad nu weer oppikt, cfr de recente uitspraken van Dewinter), en de egelstelling van vooral rood en groen die elkeen die aangeeft dat er problemen zijn maar al te graag op het hoopje der onverdraagzamen gooit waarna het debat gesmoord wordt, is iets waar we ons als N-VA niet bij neerleggen, en duidelijk met succes! Een punt waar we bijzonder zwaar op gewogen hebben bij de vorming van de Vlaamse regering: vergelijk maar eens de betreffende punten uit ons toenmalig programma met het Vlaams regeerakkoord 2004-2009. Het was alleen jammer dat we de trofee hiervan, de ministerportefeuille over deze thematiek, moesten overlaten aan de VLD, maar soit, Marino Keulen deed het op dat vlak helemaal niet slecht. Gelukkig erkennen ook sommige linkiewinkies (niet denigrerend bedoeld) steeds meer hoe onze visie hierin diametraal tov het VB staat.

De geïnteresseerde meerwaardezoeker in deze materie verwijs ik dan ook graag door naar onze visie en actiepunten, gestoffeerd met voldoende cijfermateriaal.

Voor een warme, (h)echte samenleving in plaats van verschillende parallelle gemeenschappen! Eigen volk samen!

Milk. Dat was onze filmkeuze voor gisteravond in de cinema. Ik had er wel al ergens iets vaags over gehoord maar buiten een vage omschrijving van een van de aanwezige dames had ik totaal geen idee waar me aan te verwachten. Maar dat is dus ferm goed meegevallen! Het verhaal is gebaseerd op het leven van Harvey Milk, de eerste verkozen politicus uit Californië die openlijk toegaf homoseksueel te zijn en opkwam voor gelijke rechten voor holebi's. Dit in een tijd waarin dat (zeker in de VS) verre van evident was en holebi's nogal zwaar onder vuur lagen in de maatschappij en allerlei ethisch-conservatieve (of reactionaire) groeperingen (met ondermeer Anita Bryant en John Briggs) strijd leverden voor de intrekking van antidiscriminatiewetgeving op basis van seksuele voorkeur en het "beschermen van hun kinderen tegen homofiele leerkrachten die hun geaardheid zouden doorgeven" onder het motto "As a mother, I know that homosexuals cannot biologically reproduce children; therefore, they must recruit our children" en "If gays are granted rights, next we'll have to give rights to prostitutes and to people who sleep with St. Bernards and to nail biters." Compleet geschift dus.

Een film waarvan je het einde op voorhand kent (hij begint dan ook met beelden uit het einde en keert dan terug naar het begin) maar toch ferm boeiend blijft om naar te kijken. Ook schitterende acteerprestaties van ondermeer Sean Penn die op voortreffelijke wijze de rol van Harvey Milk voor zijn rekening neemt met zijn o zo fantastische kleine kantjes. Ook fijn om een man zo te zien groeien in zijn rol als (succesvol) politicus, beetje bij beetje, en zijn engagement voor een betere wereld van nul af vorm te geven. Zeker de moeite waard.

Goed om weten is ook dat de release van de film niet van een leien dakje liep. Zo hield distributeur Focus Features de film weg van de festivals, beperkte de media screenings en vermeed elke connotatie ermee. Dit had vooral te maken met het feit dat in die periode, rond 28 oktober 2008, in Californië het fameuze Proposition 8 ingediend (en op 4 november goedgekeurd) werd om het homohuwelijk te verbieden, wat nogal parallel loopt met het in de film bekritiseerde discriminatievoorstel. Meer over de controverse hier.

Aanrader!