economie

Met enige trots kon ik dinsdag melden dat een eerste wetsvoorstel van mijn hand goedgekeurd werd in de Kamercommissie Handels- & Economisch Recht. Met dit wetsvoorstel wordt het mogelijk om woonboten, horecaboten, varend erfgoed en plezierboten in te schrijven in het scheepsregister, en dus ook om er een hypotheek op te nemen. Aangezien een hypothecaire lening de bank meer zekerheid geeft, is deze goedkoper voor de eigenaars dan een persoonlijke lening, waardoor aankoop en renovatie van deze schepen goedkoper wordt.

"Met wetten is het als met worsten: je kunt maar beter niet zien hoe ze worden gemaakt." Het is een bekend citaat van Otto von Bismarck, later overgenomen door Mark Eyskens en recent nog Piet Hein Donner. Niets is minder waar, bij momenten, zeker met deze regering. Een uitstekend voorbeeld is de wet die de nieuwe heffing op bedrijfswagens regelt: nog geen maand oud, maar alweer voor herziening vatbaar verklaard.

In de marge van het Dexia-verhaal en de problemen bij de Gemeentelijke Holding is er ook nog het, volgens mij onderbelichte, verhaal van de ARCO groep, de coöperatieve vennootschappen van de Christelijke Arbeidersbeweging ACW. Hoewel deze groep investeert in aandelen van bedrijven als Elia en Belgacom, maar ook in Dexia, had Steven Vanackere het gisteren in de Zevende Dag steeds over "spaarders" die beschermd moesten worden. Iets wat niet helemaal klopt, als je 't mij vraagt. Wat wel klopt, is dat deze "spaarders", hierin tot twee maal toe belogen en bedrogen zijn door de ARCO Groep alias ACW, en de overheid nu mag opdraaien.

Na de installatie van de nieuwe Kamer en Senaat polste de Vlaamse ondernemerskoepel Voka bij alle verkozenen naar hun interesse in een "stage" bij een bedrijf of organisatie. Zulke stage zou ons de gelegenheid bieden om nader kennis te maken met het bedrijfsleven, om te luisteren naar de verzuchtingen van ondernemers en om de impact van het beleid in al haar facetten op de bedrijven beter in te kunnen schatten. Hiervoor tekende ik met veel plezier en interesse.

Prof economie Koen Schoors (UGent) vat vandaag in De Tijd nog maar eens samen wat de kernpunten van een belastinghervorming zouden moeten zijn. Enerzijds om de betaalbaarheid van onze sociale zekerheid te garanderen, anderzijds om de onrechtmatige transfer van (bijna) eerlijke belastingbetalers naar belastingontduikers een halt toe te roepen:

Ook een andere herverdeling dringt zich op. Wat betreft belastingen op arbeid is België wereldwijd een van de uitblinkers. De loodzware belasting op arbeid is de doodsteek van hele economische sectoren. Dat heeft het verbluffende succes van de dienstencheques ten overvloede bewezen. De belasting op arbeid is allicht ook de voornaamste oorzaak van de lage participatie op onze arbeidsmarkt. En laat nu net een hogere participatie de beste garantie zijn voor de toekomstige betaalbaarheid van ons systeem van sociale bescherming. Het is daarom vanzelfsprekend dat we de belastingdruk moeten verschuiven van arbeid naar andere zaken zoals milieuvervuiling, het gebruik van snelwegen, meerwaardes op vermogen, financiële speculatie, winst en consumptie van luxegoederen. En dat op een manier die de totale belastingdruk niet verder laat stijgen. Dat voorstel is niet bijster origineel, maar broodnodig. Ook de vaste koppeling tussen lasten op arbeid en de financiering van de sociale bescherming is een heilig huisje dat dringend tegen de vlakte moet, want de belasting op arbeid is een onzekere, krimpende en onwenselijke financieringsbasis die onze sociale bescherming niet verzekert, maar ondergraaft.

Het is immers al genoeg gezegd: België is een belastingparadijs, althans voor wie ofwel genoeg verdient om het systeem te kunnen omzeilen met allerlei constructies die onze ingewikkelde fiscaliteit toelaten, ofwel slim genoeg is om niet tegen de lamp te lopen. Hoog tijd dat ook de lasten voor de gewone werkmens tot een eerlijker niveau dalen.

Karel Van Keymeulen brengt in zijn opiniestuk in De Gentenaar van vandaag een ode aan de invoering van het voetgangersgebied, voorafgegaan door het autovrij maken van een aantal straten (zoals de Donkersteeg) waarvan we ons vandaag niet meer kunnen voorstellen dat daar ooit auto's door reden. Een zegen voor de lokale economie, zo bleek achteraf. Ondanks het initiële verzet van de middenstanders. Ik kan dan ook niet anders dan het volledig eens te zijn met Karel: het voetgangersgebied is iets om te koesteren en te versterken! Al moet er inderdaad over gewaakt worden dat winkelwandelstraten zoals de Veldstraat geen te mijden buurt worden na sluitingstijd: initiatieven om het wonen boven de winkels te promoten, zijn dringend nodig. In dat opzicht kan ik de treurnis om het heengaan van bakkerij Bloch wel begrijpen, maar vind ik het niettemin een vooruitgang dat er in dat pand boven de nieuwe winkels ook appartementen gebouwd zijn. Meer van dat!

De toekomst van de auto is elektrisch, zoveel is duidelijk. Op het autosalon van Frankfurt waren de elektrische prototypes niet te tellen: bijna elke constructeur had er wel een, en Renault zelfs vier. Het salon in Geneve stond ook al helemaal in het teken van milieuvriendelijker wagens. Maar ook vele overheden hebben het al in het snotje en proberen hun land/regio erop voor te bereiden om vooral de productie ervan binnen te halen, maar ook de overschakeling op het gebruik van deze milieuvriendelijker exemplaren te stimuleren: de VS, China, Amsterdam, Duitsland, Parijs, Turkije,...

En ja, ook Vlaanderen heeft goede papieren om haar (volgens sommigen ten dode opgeschreven) auto-industrie te zien innoveren en groeien. Zo bouwde Volvo een prototype van een elektrische C30 met een batterij die het 120-150 km zou moeten uithouden. Ideaal voor een regio als Vlaanderen die eigenlijk één grote stad is. Maar vooral: de kans is reëel dat deze nieuwe elektrische wagen gebouwd zal worden in ons eigenste Gent! De fabriek bouwt nu reeds de gewone C30 en doet het volgens haar grote baas ook bijzonder goed.

Ik schreef het al eerder: we kunnen het verschil maken met innovatie, en met bepaalde maatregelen de race doen starten voor een echte Europese/Vlaamse wagen van de toekomst. Maar het wordt dan wel hoog tijd voor actie! In Nederland heeft men de boodschap immers bijzonder goed begrepen: de regering wil van het land een proeftuin voor de elektrische wagen maken en streeft via fiscale ingrepen naar 1 miljoen elektrische wagens binnen vijftien jaar. Dat is pas ambitie! En ook de Nederlandse energienetbeheerders doen mee.

Vlaanderen, schiet in actie! Eis de nodige (fiscale) maatregelen op van het slapende federale niveau en voer ze door, investeer in innovatie en ontwikkeling, doorbreek het kip-of-het-ei probleem met de installatie van oplaadpunten in openbare parkings, organiseer overleg met de elektriciteitsmaatschappijen, breng knappe koppen bij elkaar voor een heus masterplan "innovatieve Vlaamse voertuigindustrie" en ga ervoor verdorie!

In De Morgen van gisteren benoemt voormalig hoofdredacteur Paul Goossens de N-VA campagneslogan "afrit Vlaanderen, uitrit crisis" tot de domste verkiezingsslogan ooit, een grap waar 'een werkmens die voor zijn job vreest moeilijk mee kan lachen'. Als conclusie van zijn stukje vol clichés over vendelzwaaiers en blauwvoeters, stelt hij het alternatief "afrit Europa, uitrit crisis" voor. Een alternatief dat ik zeker kan smaken, ondanks zijn ronduit dwaze stukje, en waarmee hij ongewild onze stelling dat België niet in staat is adequaat te reageren op deze crisis ondersteunt.

Prachtige speech van Obama vandaag: kritiek op het leiderschap van de autobedrijven als oorzaak van hun balanceren op het randje van faillissement:

It's not the fault of all the families and communities that supported manufacturing plants throughout the generations. Rather, it's a failure of leadership -- from Washington to Detroit -- that led our auto companies to this point.

Maar ook en vooral een inzet op de wagen van de toekomst: geen grote benzinevreters, maar zuiniger en properder wagens:

Een van de mensen die ik "het graag hoor uitleggen", is Geert Noels, nog tot eind mei hoofdeconoom van vermogensbeheerder (aka beurshuis) Petercam. De man duikt regelmatig op bij de VRT nieuwsdienst om toelichting te geven bij economisch nieuws en is niet te beschaamd om krasse (maar geheel terechte!) uitspraken te doen. Sinds oktober heeft hij ook een boek uitgegeven, getiteld "Econoshock: hoe zes economische schokken uw leven fundamenteel zullen veranderen", waarin hij op begrijpbare manier (lees: voor niet-economen) de veranderende wereldeconomie probeert te schetsen aan de hand van zes economische uitdagingen. Dit op een nuchtere manier (zoals hij voor mij toch overkomt op TV) en uitgaande van drie pijlers: ondernemen, duurzaamheid en solidariteit. Bij het boek hoort ook de website Econoshock waarop Geert een blog bijhoudt over economische thema's en in gesprek gaat met het aanwezige publiek, zoals bijvoorbeeld in deze post. Bijzonder interessant allemaal, en heel interessante materie. Ik heb het boek dan ook besteld.

In een van zijn recente posts pleit Geert ervoor om het heft meer in eigen handen te nemen. Terecht, als je 't mij vraagt. Passief toekijken kan echt niet de bedoeling zijn. De verwijzingen naar Telenet en IMEC zijn bijzonder relevant: beiden zijn destijds opgericht door de Vlaamse regering en hebben een ware dijkbreuk veroorzaakt. Herinner je nog de situatie bij de lancering van Telenet: ineens konden de tarieven van Belgacom drastisch omlaag, werd er ook daar geïnvesteerd in breedband en moesten mensen niet langer een maand wachten op hun aansluiting. Het is nog niet helemaal wat het zou moeten zijn: een duopolie waarbij de regulator geen ballen heeft (dat Belgacom haar enige potentiële ADSL-concurrent Scarlet mocht overnemen kan er bij mij niet in) heeft nog steeds hoge prijzen (hoger dan in onze buurlanden) tot gevolg, maar het is wel een ware verademing in vergelijking met de tijden voordien. De innovatie in de sector is sterk toegenomen. Ook IMEC mag nog steeds als een Vlaamse nationale trots beschouwd worden met haar toonaangevende en internationaal vermaarde kennis over halfgeleidertechnologie, nanotechnologie en nano-elektronica. Zelf voeg ik ook nog graag het VIB (en het relatief jonge maar groeiende IBBT) aan dit rijtje toe.

Voorbeelden uit het verleden die dringend aan navolging toe zijn. Maar eveneens beproefde recepten waaruit we hebben kunnen leren. Op het N-VA congres van vorige week in Hasselt, dat ik helaas heb moeten missen, werd een voorstel gelanceerd dat ik in dat opzicht ten zeerste kan smaken: VL.energie. Onder impuls van de Vlaamse overheid willen we de academische en zakenwereld samenbrengen om een Vlaamse energiespeler op te richten en zo een einde te maken aan het (de facto) monopolie van Electrabel. Belangrijkste punt hier is dat dit nieuwe energiebedrijf gericht moet zijn op hernieuwbare energie. Dit zou niet alleen zorgen voor lagere prijzen (door de concurrentie met Electrabel) maar tevens de Vlaamse knowhow samenbrengen en onderzoek en innovatie in deze toekomstgerichte sector (met naast duurzame energie-opwekking tevens belangrijke aandacht voor slimme energienetwerken) stimuleren en alzo voor een ware boost zorgen voor onze bedrijven. En dan zwijg ik nog over onze afhankelijkheid van buitenlandse energieleveranciers die niet altijd even betrouwbaar zijn. We hebben in ons land reeds enkele internationaal sterke spelers: baggeraars Jan De Nul en Deme voor de aanleg van off shore windparken, Hansen Transmissions (een van de weinige fabrikanten gespecialiseerd in transmissiekasten voor windmolens), een sterk Solar Team gebaseerd op technologie en research van Vlaamse bedrijven en onderzoekscentra, de waterstofbus van Van Hool, de UGent Hydrabus, organische zonnecellen van IMEC,... De bundeling van deze krachten biedt niet alleen enorme mogelijkheden voor de Vlaamse tewerkstelling (liever hier zelf energie produceren met onze mensen dan in te voeren uit het buitenland, om van de researchers maar te zwijgen) maar kan Vlaanderen een nieuwe nationale trots bezorgen, een internationaal vermaard instituut, in navolging van IMEC en VIB. Yes, we can!