Leve onze stoere leiders

Vorige week pakte de Vlaamse Regering uit met een primeur: minister-president Kris Peeters riep in het kader van de uitdieping van de Westerschelde de ambassadeur van Nederland op het matje. Een diplomatieke oplawaai van jewelste. Tegelijk pleitten enkele Antwerpse liberalen, aangevoerd door Annick De Ridder, voor een boycot van Zeeuwse mosselen. Het scheelde niet veel, of het Vlaamse wegenvignet werd weer bovengehaald om die stoute Zeeuws-Vlamingen een lesje te leren. Misschien moesten we die plannen van Leopold II nog maar eens nader bekijken en onder leiding van minister De Crem Nederland (of op z'n minst Zeeuws-Vlaanderen) annexeren...

Los van de culinair onverantwoorde gedachte om een lekkernij als Zeeuwse mosselen te boycotten, moeten we ons toch maar eens afvragen of die stoerdoenerij echt wel nodig is, maar vooral of die ook op lange termijn wel zo voordelig zal zijn. Nederland is immers niet alleen een belangrijke handelspartner, maar is ook nog eens het land waar Vlaanderen (en bij uitbreiding België) het meest mee gemeen heeft en de beste relaties mee heeft. Geen enkele Vlaming is ermee gebaat dat Vlaanderen en Nederland elkaar gaan beduvelen. De manier waarop enkele Vlaamse actoren momenteel, met de borst vooruit, de Nederlanders onder druk zetten, zal Vlaanderen misschien op korte termijn een veldslag ter zee doen winnen, maar het is maar zeer de vraag of Vlaanderen op (middel)lange termijn hiermee wel een stap vooruit zet. De beelden van de stoere Kris Peeters, ei zo na met de vuist op tafel, met naast zich een beteuterd kijkende Nederlandse ambassadrice, gingen (minstens) Vlaanderen en Nederland rond en kunnen boven de Westerschelde wel eens hard aankomen: geen enkele regering wordt graag in het blootje gezet.

Het Westerschelde-dossier is lang niet het laatste waarover met de Nederlanders zal moeten onderhandeld worden. Naast de verdere ontwikkeling van de IJzeren Rijn is er de voor de Gentse haven levensnoodzakelijke tweede zeesluis in Terneuzen, gelegen op – jawel - Nederlands grondgebied. De scheidingsverdragen van 1830 1839 bieden Vlaanderen wel een aantal garanties i.v.m. vrije doorvaart, maar het dossier van de IJzeren Rijn toont aan dat de Nederlanders in de marge van die akkoorden nog wel eens heel moeilijk kunnen doen. Momenteel loopt het Vlaams-Nederlands overleg over een tweede zeesluis voor Gent nog steeds. Wat als Nederland nu ook dit nu ook in vraag begint te stellen? De kans lijkt groot dat onze Noorderburen door de hele heisa van de afgelopen dagen niet zullen geneigd zijn snel een nieuw (soortgelijk) verdrag af te sluiten met Vlaanderen. De economische gevolgen voor de Gentse regio van uitstel of afstel van de realisatie van deze tweede zeesluis zouden zeer nefast zijn en het stoer forceren van de uitdieping van de Westerschelde zou wel eens een pyrrusoverwinning kunnen blijken...

Wat de Westerschelde betreft, hebben we een akkoord waarvan we gerust mogen zijn dat het zal uitgevoerd worden. Nederland heeft er immers ook alle belang bij om afgesloten internationale verdragen te respecteren, wil ze niet voor de gehele wereldgemeenschap als onbetrouwbaar overkomen. Wij hoeven daar heus geen schepje bovenop te doen en dit mes (dat eigenlijk een puur binnenlands probleem is) niet nog dieper te steken. We hopen dan ook dat de Vlaamse politieke klasse in haar gesprekken en acties verder denkt dan de Westerschelde diep is en beseft dat Vlaanderen naar de toekomst toe alle belang dient te hechten aan goede relaties met Nederland. Eerder dan heil te zoeken in diplomatieke stoerdoenerij en bedenkelijke acties, zijn we van oordeel dat Vlaanderen het meest gebaat is met een open dialoog met onze Noorderburen, gericht op uitwerken van echte win-win-situaties.

Opinietekst geschreven samen met Stijn Baert en ingestuurd naar diverse media. Gepubliceerd op Gentblogt en Knack.
Disclosure: net als alle andere teksten op deze weblog (tenzij anders vermeld) is dit mijn persoonlijke opinie, los van die van verenigingen waar ik lid van (geweest) ben.