Tips voor Herman

Zoals gisteren aangekondigd: wat zijn de mogelijkheden voor de federale regering om haar budget te saneren? Het zal wel duidelijk zijn dat we vooral nood hebben aan structurele maatregelen, die elk jaar opnieuw hun return behalen. Uiteraard is dit maar een eerste quick shot, er zijn nog tal van andere mogelijkheden.

• Afschaffing van het brugpensioen (onder de 58 jaar): om te vermijden dat waardevolle werknemers voortijdig uitgerangeerd worden en niet meer beschikbaar zijn als de economie terug aantrekt.
• Gepensioneerden niet langer financieel straffen wanneer ze een centje bijverdienen, hierop belastingen betalen en zo bijdragen aan onze maatschappij en openbare financiën.
• Bereken het pensioen op basis van een loopbaan van 40 jaar. Wie minder werkt, krijgt minder. Wie (vrijwillig) langer werkt, krijgt later een hoger pensioen.
• Stoppen met uitgaven doen voor zaken waarvoor de federale regering niet bevoegd is: 1 miljard euro per jaar
• Afschaffing van de fiscale aftrekbaarheid van dienstencheques: ja, hier pleit ik als gebruiker van het systeem tegen mijn eigen winkel, maar het lijkt me de enige manier om het systeem betaalbaar te houden. Bovendien is het zo ook eerlijker, want wie nu meer verdient, betaalt op die manier ook minder voor een dienstencheque dan wie minder verdient.
• Grote kuis in de vele aftrekposten die meer kosten aan controles/ambtenaren dan dat ze opbrengen voor de burger: hoe simpeler ons belastingsysteem, hoe eenvoudiger het te controleren valt.
• Meer inzetten op een groene fiscaliteit: is het normaal dat mensen verloond worden met een bedrijfswagen (waardoor ze financieel gestimuleerd worden om zich allesbehalve duurzaam te verplaatsen) en de overheid er van uitgaat dat deze slechts voor 7500 km per jaar voor privé-doeleinden gebruikt wordt? Is dit niet lichtjes naïef? Idem voor stookoliecheques en andere energiepremies: energiebesparingen moeten het doel zijn.
• Een bijsturing van de notionele interestaftrek: je weet wel, dat systeem dat volgens Reynders slechts 500 miljoen euro per jaar zou kosten, maar uiteindelijk meer dan 5x zoveel koste. Als iedereen zo goed kon rekenen... Bedrijven die niet extra investeerden in bijkomende tewerkstelling kunnen dit wel missen.
• Maak eindelijk werk van die maatregelen tegen fiscale en sociale fraude: we mislopen inkomsten, en duwen bonafide bedrijfjes die niet op kunnen tegen zij die het volgens de regels (willen) doen, in de afgrond.
• Herziening van de groeinorm van de gezondheidszorg: is het normaal dat die zomaar 4,5% per jaar mag stijgen, ongeacht of de stijging van de kosten betrekking hebben op de vergrijzing of niet? Patiënten hoeven trouwens niet te lijden onder besparingen en efficiëntiewinsten daar. Dat toont professor Jan De Maeseneer schitterend aan in Knack (30-9-2009).
• Uiteraard efficiëntiewinsten op het ambtenarenkorps. Door doorgedreven informatisering kunnen grote winsten geboekt worden en hoeven minder gepensioneerden vervangen te worden.
• Besparing van 1% op het loon van ambtenaren: niet omdat zij de kosten van de crisis moeten dragen of al te veel op onze kosten zouden geleefd hebben of zouden onderpresteren of whatever. Ik stap niet mee in die plat-populistische redeneringen. Echter om de simpele reden dat de wedde gekoppeld is aan de index. Vorig jaar is die gestegen door de inflatie, maar nu er eerder sprake is van deflatie (= het leven werd goedkoper) moet men consequent zijn. Ja, als werknemer bij een (weliswaar Vlaamse) overheidsinstelling pleit ik hier ook tegen mijn eigen winkel.
• Herbekijk de vergoedingen voor politici: een parlementsvoorzitter (in casu Happart) die gaat lopen met een opzeg van een half miljoen euro, dat is alle mensen die hun werk verliezen, in hun gezicht uitlachen. Niet dat we ook hier in een populistisch discours moeten vervallen als zouden het allemaal zakkenvullers zijn: een politiek engagement blijft een risico en zelfs een premier is een armoezaaier in vergelijking met een bedrijfsleider met gelijkaardige verantwoordelijkheden, maar er zijn grenzen aan de redelijkheid hé. Als zelfs Vlaams parlementsvoorzitter Jan Peumans van zijn stoel valt bij het horen van het bedrag, en niet omdat het te weinig is, dan mogen we ons vragen beginnen stellen. En schaf meteen ook die nutteloze Senaat eindelijk helemaal af.
• Begin bij jezelf: een regering van 22 excellenties (de Vlaamse telt er 9) is gewoon te gek voor woorden. Nu ja, dat dat voor meer dan de helft Franstalige politici zijn wiens gevoel voor budgettaire orthodoxie we maar al te goed kennen, zal hier ook wel voor iets tussen zitten.
• Maar vooral: maak eindelijk werk van die staatshervorming! Responsabiliseer de deelstaten! Wat voor zin heeft het immers om federaal het geld te innen, te besparen, en door te storten naar de deelstaten die het mogen uitgeven zonder enige verantwoordelijkheid over de inkomstenzijde. Laat de gewesten de vruchten plukken van hun beleid, of aansporingen ondervinden om het beter te doen! Dit kan door bvb hen de inkomstenbelasting te laten innen en een afgesproken deel ervan door te storten aan de federale staat zodat een geactiveerde werkloze meer geld opbrengt voor het betreffende gewest in plaats van de huidige situatie. Inspanningen moeten lonen. Idem voor de ambtenaren van de deelstaten: laat hen zelf opdraaien voor de pensioenverplichtingen ervan, ipv enkel de vruchten te plukken en de kosten af te wentelen op de federale staat. Vlaanderen is alleszins bereid die verantwoordelijkheid te dragen en zo het Belgische staatshuishouden te redden. Kunnen we dit ook verwachten van zij die de mond vol hebben van dat geliefde België?