Een jaartje parlement

Tijdens het parlementair reces kijk ik graag even terug op een jaartje in het parlement. Wat als een paal boven water staat, is dat het voor mij een bijzonder interessant en leerrijk jaar was, in toch wel bijzondere omstandigheden.

Nog nooit zat ons land immers zo lang zonder volwaardige, nieuwe regering na verkiezingen. Tevens was de nood aan fundamentele hervormingen nog nooit zo groot: de financieel-economische crisis laat haar sporen nog steeds na, andere Europese landen geraken maar niet uit de problemen, maar ook ons land kampt met een torenhoge schuld en een joekel van een begrotingstekort. Voor N-VA is het echter ronduit zeker dat dit tekort niet (alleen) aangezuiverd kan worden met nieuwe belastingen in dit land dat reeds de op twee na hoogste belastingdruk van Europa kent: (beweeg met je muis over de balkjes om het land te kennen, bron: Eurostat)

Grondige hervormingen die iedereen, burgers, politici en overheden, ertoe aanzetten verantwoordelijkheid te nemen, zijn nodig, net als drastisch snoeien in de uitgaven. Helaas is het appetijt voor dergelijke hervormingen bij sommige andere partijen niet zo groot en worden de aanbevelingen van de Europese Commissie in de wind geslagen, ook in de nota Di Rupo. En ik die dacht dat we allemaal zo pro-Europees waren... Dat de Europese Commissie een neo-liberaal en asociaal orgaan zou zijn, werd trouwens mooi doorprikt door mijn liberale collega Gwendolyn Rutten.

Het uitblijven van een regering leidde er echter wel toe dat sommige partijen niet langer aan het handje van de regering bleven lopen waarin ze zich toch niet zo goed voelen. Het parlement greep de uitdagingen aan en volksvertegenwoordigers zochten meerderheden over de partijgrenzen en grenzen van meerderheid en oppositie heen. Ik ben dan ook bijzonder fier dat onze fractie, met mijn sympathieke collega Theo Francken in een leading role, voortbouwend op het werk van Sarah Smeyers, samen met Daphné Dumery, een alliantie aanging met CD&V, Open VLD en MR om al een eerste belangrijke hervorming goedgekeurd te krijgen en de gezinshereniging te verstrengen. Familieleden van (nieuwe) Belgen of niet-EU onderdanen kunnen niet zomaar naar ons land komen om hier aan hun lot overgelaten te worden of bij het OCMW te moeten aankloppen. Wie deze mensen wil overbrengen, moet over voldoende bestaansmiddelen en kwalitatieve huisvesting beschikken om hen hier een waardig leven te kunnen geven. De beloftes van 2007 indachtig durf ik eraan te twijfelen of deze hervorming mogelijk zou geweest zijn met een volwaardige regering met de PS... Meer informatie over onze aanpak inzake asiel en migratie vind je in dit uitgewerkt, allesomvattend en vooral leesbaar dossier. De volgende stap, afschaffing van de snel-Belg-wet, zit ook al in de pijplijn.

Zelf was ik in het parlement aanwezig in debatten met betrekking tot telecom, wetenschapsbeleid, open data, e-government en de digitale kloof, al dan niet in samenwerking met de collega's in de Senaat. Ook op andere vlakken droeg ik mijn steentje bij, onder meer met een eigen wetsvoorstel dat het mogelijk maakt om voor woonboten, horecaschepen en varend erfgoed hypothecaire leningen aan te gaan. Dit maakt de aankoop en restauratie een stuk goedkoper dan via een persoonlijke lening, zonder dat het de belastingbetaler centen kost. Een stap vooruit dus, al werd de definitieve stemming van mijn voorstel uitgesteld tot na het zomerreces, met dank aan een politiek spelletje van onze Franstalige vrienden van MR en PS. Ook dat is –helaas– politiek.