De preformatiecrisis

Vijf van de zeven partijen die deelnemen aan de preformatiegesprekken laten in de pers steevast weten dat we "heel dicht bij een akkoord" waren, niet begrijpende dat N-VA en CD&V dit afschoten. Ergens na pasen dit jaar heb ik zo nog al iets gehoord, waarna achteraf totaal andere geluiden te horen waren...

Nu, waarom we niet akkoord konden gaan, is een veelgehoorde vraag waarop Vlaams fractieleider Kris Van Dijck gisteren op zijn blog een mooi antwoord formuleerde. Ik neem het hier graag integraal over:

Wouter Van Besien begrijpt de neen van de N-VA niet. Kent hij de geschiedenis dan niet? Daar moet je heus niet zo ver voor teruggaan. Vijfentwintig jaar slechts, toen een eerste en tweede fase van de staatshervorming voltooid werd, maar de zogenaamde derde fase, het hoofdgerecht waarop Vlaanderen wachtte, tot Sint-juttemis uitgesteld werd. Mijn partij, de Volksunie, zat in een catch twenty-two, kon niet vooruit of achteruit en moest met lege handen naar de kiezer. Moet ik er een tekening bij maken bij wat het gevolg was? De partij lag in de lappenmand en kwam het nooit meer te boven. Ik was pas politiek actief en herinner me het als was het gisteren. We waren bekocht. En ja, Wouter begrijpt dat niet. N-VA’ers des te meer… Maar dat is nog niet alles.
Je zal gemerkt hebben dat ik de voorbije weken en maanden niets schreef over de consultatieronden en pre-formatie die daarop volgde. Als je wil dat zaken slagen, onthoud je je best van publieke commentaren. Neem van mij aan dat mijn zwijgen alleen maar daar mee te maken heeft. Ik moest vaak op mijn tanden bijten. Zonder evenwel de toekomst te willen hypothekeren wil ik het volgende kwijt.
Als we welvaart en welzijn willen behouden in deze contreien – en daar gaat het toch om, neen? - dan moet er dringend gehandeld worden. De staatschuld moet teruggedrongen worden en mensen moeten aan het werk. Belangrijk daarbij is dat de verschillende overheden, alle overheden, geresponsabiliseerd worden. Dat ze allen verantwoordelijkheid moeten opnemen. Niet alleen voor de uitgaven, maar ook voor de inkomsten. Dat de franstaligen niet moeten blijven denken ongestraft aan een federale uier te kunnen trekken, gespijsd door het noorden, waarbij we straks allemaal samen failliet zijn. En dat is het nu net wat niet kan in dit land.
Een vraag tot het opnemen van verantwoordelijkheid wordt eerst afgedaan als een verarming en moet vervolgens afgekocht worden.
Als je afspraken wil maken over een correcte financieringswet waarbij de eigen verantwoordelijkheid centraal komt te staan, moeten er eerst miljoenen vooraf genomen worden voor Brussel. Niet voor Vlaanderen. Niet voor Wallonië. Neen, alleen voor Brussel. Heeft Brussel extra en andere noden? Zeker. Maar Brussel heeft ook kansen. Wat moet ik er als Vlaming van denken als ik kijk naar dat megalomane Brussel? Ik word gevraagd hen van te voren extra geld te geven en voor het overige word ik er weggehoond. Of wat te denken van het laatste voorval waarbij men ons wil denigreren tot een minoriteit van slechts 5%. En in onze Nederlandstalige scholen zitten 20% van de Brusselse kinderen… Vreemd… Dit alles is echt niet ernstig.
Velen lijken nu naar de N-VA te kijken. Dat mag. Maar men zal nu ook wel moeten weten waar het voor ons op staat: verantwoordelijkheid, verantwoordelijkheid en nog eens verantwoordelijkheid. Zo niet, van deze boer geen eieren.

Het is inderdaad duidelijk dat het ordewoord verantwoordelijkheid is. Ja, we zijn zeker bereid tot een compromis, maar dat moet dan een evenwichtig compromis zijn met minstens een zekere vorm van verantwoordelijkheid. Iets dat er nu nog niet is, op geen enkel domein. Anders zal de verarming snel een feit zijn en gaan we allemaal de dieperik in. Is dat dan zo'n onverantwoorde houding van N-VA? Is het zo oneerbaar om eindelijk eens woord te houden na de verkiezingen, en het land NIET verder in de afgrond te storten?