Afrit Europa, uitrit crisis!
In De Morgen van gisteren benoemt voormalig hoofdredacteur Paul Goossens de N-VA campagneslogan "afrit Vlaanderen, uitrit crisis" tot de domste verkiezingsslogan ooit, een grap waar 'een werkmens die voor zijn job vreest moeilijk mee kan lachen'. Als conclusie van zijn stukje vol clichés over vendelzwaaiers en blauwvoeters, stelt hij het alternatief "afrit Europa, uitrit crisis" voor. Een alternatief dat ik zeker kan smaken, ondanks zijn ronduit dwaze stukje, en waarmee hij ongewild onze stelling dat België niet in staat is adequaat te reageren op deze crisis ondersteunt.
Want laat één ding duidelijk zijn: N-VA is één van de meest pro-Europese partijen in Vlaanderen, en is er evenzeer van overtuigd dat het antwoord op een dergelijk globale crisis niet zal komen uit Vlaanderen, België of Frankrijk, maar dat een gezamenlijke aanpak vanuit een sterk Europa noodzakelijk is. In ons globaal plan voor de hervorming van de financiële sector vragen we, naast een grotere verantwoordelijkheid voor de ECB onder meer een Europese controle op de organisatie en het beleid van de ratingbureaus. Iets waarmee de parlementaire Bankencommissie akkoord ging, net als met ons pleidooi voor een Europese toezichthouder voor de systeembanken. Het spreekt vanzelf dat controle op nationaal (Belgisch?) niveau niet meer volstaat. Daar is Europa voor nodig, met al zijn schaalvoordelen. Idem voor het voorstel om een onderscheid te maken tussen zakenbanken en spaarbanken, waarbij de spaarbanken niet langer beursgenoteerd zouden mogen zijn: zoiets kunnen we als Belgisch eilandje niet maken, dat kan enkel in Europese (of zelfs mondiale) context. Afrit Europa, ongetwijfeld.
Voor bovenvermelde zaken zijn Vlaanderen en België te klein om te kunnen wegen op het geheel. Voor andere zaken is Vlaanderen dan weer veel beter geschikt gezien de lagere heterogeniteitskosten. Ik denk bijvoorbeeld aan het voornamelijk Vlaamse probleem van de lage activiteitsgraad bij de vijftigplussers. Een probleem dat bijna versterkt werd door federaal minister Milquet maar gelukkig door de Vlaamse regering met het grote kanon (het belangenconflict) tegengehouden werd. De gevolgen voor de betaalbaarheid van onze pensioenen wanneer door de crisis vijftigplussers definitief uitgerangeerd zouden worden, zouden niet te overzien zijn. Idem voor het probleem KBC: de grootste Vlaamse bank die (dankzij Reynders) virtueel failliet ging en gered moest worden door de Vlaamse regering wegens federale nalatigheid. Neen, ons federale Belgische bestel is lang niet in staat om gepast te antwoorden op ons aandeel in de neerslag van de crisis. En Europa is ook niet meteen het niveau dat zich zal bezighouden met onze vijftigplussers. Neen, daar is het antwoord resoluut Vlaanderen.
Afrit Vlaanderen en afrit Europa zijn als het ware beiden interessante parallelwegen die elkaar aanvullen, weg van het doodlopende Belgische straatje, maximaal gebruik makend van respectievelijk lagere heterogeniteitskosten en schaalvoordelen, voor een adequaat antwoord op de crisis die ons treft.
Gezien de actualiteitswaarde en het gegeven dat het om een reactie op een opiniestuk gaat, werd bovenstaande post eveneens naar enkele kranten opgestuurd als opiniestuk.
9 reacties
Luc Huysse bracht eerder dezelfde boodschap. Triestig, van een politicoloog verwacht je op zijn minst dat hij de moeite doet zich in te werken in de partijprogramma's (voor een journalist geldt hetzelfde).
Nergens beweert N-VA dat een autonomer Vlaanderen de crisis zal oplossen. Ik lees wel: "Sterker Vlaanderen, minder crisis. De crisis oplossen, dat kunnen we niet in een-twee-drie. Maar met meer bevoegdheden kunnen we ze wél veel beter opvangen. En staan we allen samen klaar om sneller uit het economische dal te klimmen."
De schade beperken en werken aan de toekomst dus.
Dat Europa een belangrijke rol speelt in het programma van de N-VA is eveneens zonneklaar.
Conclusie: Intellectuele luiheid, vooringenomenheid en kwade wil, dát zijn de drie grondstoffen van het opiniestuk van Paul Goossens.
Deze column staat zo radicaal vol onwaarheden dat er wel moet op gereageerd worden. Ook over de bestaansrede van NVA en hun fundamentele ideeën kan ik wel enkele lijntjes commentaar schrijven. Maar om het toch nog enigszins beperkt te houden zal ik me hier houden aan commentaar over de kredietcrisis en bijhorende standpunten.
De verkiezingsslogan van NVA : “afrit Vlaanderen, uitrit crisis” wordt door Paul Goossens volledig terecht verkozen tot slechtste verkiezingsslogan ooit. Het woord crisis verwijst immers ontegensprekelijk naar de afgelopen financiële en huidige economische crisis die de hele wereld treft. Niet alleen België of Vlaanderen dus. Het is dan ook bespottelijk om in een slagzin ook nog maar te suggereren dat Vlaanderen de oplossingen zal rijken voor dit mondiale probleem.
Als voorbeeld neemt men maar de haven van Antwerpen: 20 % minder goederentransport ten gevolge van de crisis. Als je weet dat de export in België, in toegevoegde waarde, 40% van het BBP vertegenwoordigt dan weet je ook meteen dat de crisis een land als het onze hard zal treffen. Elke oplossing die van eng protectionisme gewag maakt wordt dan ook terecht verworpen door Paul Goossens en diens commentaargever van dienst.
Als alternatief wordt Europa naar voor geschoven samen met zijn onafscheidbare grote idealen. En hier slaan zowel Paul Goossens als Peter Dedecker volledig, maar dan ook volledig, de bal mis! Als politici heden ten dage een, zoals altijd diepdoordachte, analyse van de crisis maken dan komt het veelal hier op neer: de wereldwijde crisis is duidelijk toe te schrijven aan de hebzucht van een niet-gereguleerd en dolgedraaid financieel systeem, wegens te veel vrijheid, te weinig regulering, te groot geloof in de markten. Hang ze op die hebzuchtige bankiers, samen hijsen we de grote rode vlag!
Iedereen die er ook maar iets meer van af weet beseft dat na dergelijke tirades niet enkel Jean-Marie Dedecker plat populisme te verwijten valt.
De waarheid echter is blijkbaar, zoals altijd, te genuanceerd voor de geest van politici: Na de aanslagen van 11 september 2001 dreigde er een economische recessie in de VS. Bedwelmd door nationalistische gevoelens en met de Dot-Com crisis nog in het achterhoofd besliste de Federal Reserve (het Amerikaanse stelsel van centrale banken) om de rente te verlagen tot een historisch laag niveau van 1 %! Als gevolg hiervan werd lenen voor de Amerikaanse banken goedkoop. Hiervoor weid ik graag even uit over de Yieldcurve: een Yieldcurve is een grafiek die het verband weergeeft tussen het rendement op leningen met diverse looptijden. Op de horizontale as wordt de looptijd in jaren aangegeven, op de verticale as het rendement. De normale situatie is dat leningen voor kortere looptijden een lager rendement hebben dan leningen voor langere looptijden: een positieve Yieldcurve. Door de rente sterk te verlagen zorgt de Federal Reserve voor een sterk positieve Yieldcurve. Hierdoor kunnen grote banken zelf goedkoop lenen aan elkaar op de korte termijn en een klein beetje duurder (maar nog altijd goedkoop) uitlenen aan de consumenten op langere termijn. Deze strategie geeft mooie winsten voor de banken zolang de Yieldcurve positief blijft uiteraard.
De Amerikaan begon dus volop te lenen en in het bijzonder voor huizen. Bovendien waren in de jaren 90 een aantal wetten goedgekeurd in de VS die de banken er toe aanspoorden om ook uit te lenen aan mensen die minder kredietwaardig waren. Vooral de twee overheidsgesponsorde hypotheekverstrekkers Fannie Mae en Freddy Mac, deze klinken u ongetwijfeld bekend in de oren, pasten deze wetten onder druk toe. De prijzen van huizen stegen spectaculair, de Housing Bubble was zich aan het opblazen. Zoals de wet van vraag en aanbod voorspelt was het wachten tot het tij keerde. Dit gebeurde in 2007, een overaanbod aan huizen deed de prijs in elkaar zakken. Dit lijkt op het eerste zicht geen probleem voor de banken, maar schijn bedriegt… Voor de minder kredietwaardige leners hadden de banken de zogenaamde subprime (minder dan eerste klasse) producten ontwikkeld: in het begin van de lening moesten de mensen zeer weinig rente betalen maar naarmate de jaren verstreken verhoogde de rente gestaag. Veel mensen konden hun huis niet meer afbetalen. De banken kregen het huis als onderpand en verkochten het voor veel geld, immers door de Housing Bubble werden de huizen altijd maar meer waard. Mooie winsten voor de banken, tot in 2007 de prijzen in elkaar klapten. Bovendien konden de banken niet meer goedkoop lenen aangezien de Federale Reserve de kortetermijnrente verhoogd had om de inflatie te bestrijden. Verliezen voor de banken, veel mensen zonder huis, minder uitgaven, minder werkgelegenheid, nog meer mensen zonder huizen, nog grotere verliezen voor de banken… De negatieve spiraal van een recessie was begonnen.
Zo zie je maar waartoe overheidsoptreden kan leiden in een naar behoren werkende vrije markt. Natuurlijk waren de bankiers te roekeloos geweest! Als eigenaar van Fortis aandelen ben ik de laatste om dit te ontkennen. Te veel complexe financiële producten waren verbonden met de subprime leningen. Maar het is ook duidelijk dat de overheid een fundamentele oorzaak was van het probleem.
Peter Dedecker pleit samen met de NVA en de andere partijen voor meer Europese regels, meer macht voor de centrale banken. Dit is pleiten voor een grotere beïnvloeding van de financiële systemen door de overheden. Zoals moge blijken uit voorgaande analyse voorkomt dit geen financiële crisissen maar is zij een fundamentele oorzaak van deze crisissen! Totale waanzin dus. De rol van centrale banken moet beperkt blijven tot het onder controle houden van de inflatie. Voor de rest laat je beter de vrije markt zijn werk doen.
Even belachelijk is het voorstel om spaarbanken niet meer op de beurs te laten noteren. Dit is niet alleen een fundamentele beknotting van de vrijheden van de banken, het is ook volstrekt nutteloos. Men verwart hier oorzaak met gevolg. Een koers die sterkt daalt is een gevolg van slecht management, van gefundeerd wantrouwen in de banken. Het is geen oorzaak! De beurskoers is perfecte meetpeil om te kijken hoe het met een bedrijf gaat, maar het is en blijft maar een randfenomeen! Een dalende koers is een probleem voor mensen die er op eigen risico in belegd hebben, niet voor de mensen die sparen bij deze bank noch voor de bank zelf. Ongetwijfeld zal aangehaald worden dat speculanten en valse geruchten er voor zorgen dat een bank een slechte naam krijgt en geen kredieten meer verkrijgt bij andere banken. Maar daar breng ik tegen in dat achteraf gezien die geruchten helemaal niet zo vals waren en dat fundamenteel gezonde banken (vb: Santander) geen last hadden van geruchten.
Een onderscheid tussen zakenbanken en spaarbanken is evenmin aan de orde. Er moet eerder gepleit worden voor een internationaal systeem om het risicoprofiel van een bank te bepalen. Een soort score, die een continu spectrum van risicoprofielen kan bestrijken. Dit moet duidelijk medegedeeld worden aan de spaarder. Kiest een spaarder voor een hogere rente maar dus ook voor hoger risicoprofiel dan zijn de gevolgen voor de spaarder.
Zonder schroom zing ik de lof van het kapitalisme. Het is het enige systeem dat wetenschappelijke vooruitgang, de enige die de naam vooruitgang waard is, naar behoren omzet in economische vooruitgang. En ook zonder overheidsinmenging zijn er natuurlijk crisissen. Maar deze zijn van fundamenteel belang voor het werken van de vrije markt. Ze zuiveren het systeem van slecht werkende en roekeloze bedrijven en geven kansen aan nieuwe getalenteerde entrepreneurs. De overheid die probeert om crisissen te voorkomen door allerlei maatregelen treed buiten zijn takenpakket en zorgt uiteindelijk voor een onvermijdelijke veel diepere crisis! Pleiten voor Europa en meer regels is dus idioot! Politici hebben belangrijke zaken genoeg om zich zorgen om te maken: onderwijs, milieu, wereldvrede… en natuurlijk Brussel-Halle-Vilvoorde.
De overheid moet in zijn centrale rol van neutrale scheidsrechter blijven, laat dit de les zijn die we uit deze crisis trekken en geen andere verwerpelijke populistische praat!!!
Hehe, dag Kurt, je broertje heeft mij hier al op voorbereid :-) Fijne tekst trouwens, die zeker een antwoord verdient, en nog geen klein beetje. Hopelijk morgen, zoniet overmorgen. Maar nu eerst knorren en morgen eerst gaan plakken en gaan eten...
Zoals in de eerste commentaar en mijn post zelf reeds gesteld, beweren wij niet dat Vlaanderen de crisis zal oplossen, dat zou idd ridicuul zijn. Een sterker Vlaanderen is echter wel degelijk nodig om de gevolgen op het terrein (in Vlaanderen) te kunnen opvangen. Zie daarvoor ook mijn post.
Inderdaad terecht. Ik denk echter niet dat wij ergens protectionistische maatregelen bepleiten. Wijs me er gerust op als je er vindt.
De crisis is aan vele schuldigen toe te schrijven. Een mooie (gelimiteerde) opsomming vind je bvb bij hier. (Geert Noels, 7 schuldigen) Ja, voor mij zijn de hebzucht van een niet-gereguleerd en dolgedraaid financieel systeem zeker een grote oorzaak: herverpakking van leningen in niet-transparante producten waarvan de waarde nauwelijks achterhaald kan worden (waarin oa de door jou aangehaald subprime leningen verpakt werden), niet-gereguleerde hedgefunds en eveneens niet-gereguleerde CDS staan hoog op Geerts lijstje, en ook op het mijne met mijn beperkte inzichten. De hebzucht van de bankiers, omgezet in maandelijkse targets en gekoppelde bonussen voor het baliepersoneel en management waarbij kredietwaardigheid steeds minder een rol speelde, scoort eveneens hoog.
Ivm je kritiek op de FED mbt de yieldcurve: hier draagt Greenspan een verpletterende verantwoordelijkheid. Eveneens hier mooi uitgelegd en geïllustreerd door Geert Noels.
Ja, de banken in de VS werden idd gestimuleerd (lees vooral niet: "verplicht") om ook te lenen aan mensen die minder kredietwaardig waren, met Fannie Mae en Freddy Mac als grote uitschieters. De door hen gebruikte oplossingen voor de subprime (met stijgende rentes) was allesbehalve een goede zaak, ook indien de prijzen op een normaal niveau zouden gebleven zijn. Ja, een bank kan onder sponsoring van de overheid al eens een extra risico nemen bij de toekenning van een lening, maar dergelijke excessen waarbij tevens de waarde van de huizen danig overschat werd en leningen haast roekeloos toegekend werden met stijgende rentes, is niet zozeer te wijten aan regulering, eerder op een gebrek eraan. Ook de ratingbureau's moeten dringend tot een grotere transparantie en controle verplicht worden, zoals ook aangehaald in ons bankenplan.
De beurskoers van een bedrijf is tegenwoordig allesbehalve het instrument bij uitstek om de waarde (en gezondheid) van een bedrijf te peilen: deze staan tegenwoordig vrijwel volledig los van elkaar en zijn steeds meer gebaseerd op subjectieve indrukken, om nog maar te zwijgen van de invloed van ondoordachte uitspraken zoals die van Reynders er eentje was. Als vele Jannen met petten massaal in paniek slaan, kan de (beurs)waarde van een bedrijf snel aangetast worden. Economie is leuk als je uitgaat van rationeel en economisch handelende individuen, maar helaas is dat lang niet altijd het geval. Zolang mensen de beslissing nemen, zal dat altijd zo zijn. Ja, Santander had er blijkbaar minder last van, maar de reacties op sommige banken (bvb KBC) waren duidelijk ook nogal overtrokken.
Een beurskoers kan idd nooit een doel op zich zijn en is idd vooral het probleem van beleggers die geacht worden vertrouwd te zijn met beursrisico's eigen aan aandelen. Bij banken is dit echter anders: de beurskoers is hier in zekere zin (zoals je zelf schrijft) een mate van vertrouwen in de bank in kwestie. Een beurskoers die de dieperik induikt, heeft tot gevolg dat de financiële bronnen van deze bank opdrogen gezien andere banken niet geneigd zijn deze bank nog veel kredieten toe te kennen. Gevolgen voor onze economie dus, aangezien deze bank financierder is van (investeringen in) onze industrie. Om nog maar te zwijgen van het risico dat bij kelderende beurskoers een (irationele) run on the bank ontstaat, met alle gevolgen vandien, om nog maar te zwijgen van deze van een (tijdelijk virtueel) faillisement.
Een spaarbank moet solide zijn, dat is een politieke prioriteit: (meer) zekerheden bieden aan mensen. Het gaat hier om een eenvoudige basisdienst aan de burger, en het kan niet de bedoeling zijn dat deze zich moet inlaten met risicoprofielen. Ja, dat druist in tegen jouw liberale kapitalistische principes, maar dit is een kwestie van op pragmatische manier prioriteiten te stellen in het belang van (de meerderheid van) de bevolking. Dan is het beter om de risico's van de beurs(koers) voor zulke banken te vermijden. Laat die ingewikkelder zaken maar over aan zij die zich hier willen mee bezighouden en de bijhorende risico's beseffen en willen dragen, via zakenbanken.
En inderdaad, (beperkte) crisissen zuiveren het systeem van slecht werkende en roekeloze bedrijven en geven kansen aan nieuwe getalenteerde entrepreneurs, een faillisement is niet altijd slecht, maar in dit geval is overheidsinterventie wel degelijk gerechtvaardigd gezien de gevolgen van niet-handelen door de irationele proporties anders niet te overzien zouden geweest zijn.
In een wereld zonder regels (waar jij ten dele voor pleit) geldt enkel het recht van de sterkste, met het merendeel van de profits voor de happy few. En dat is net wat een rechtvaardige overheid, die het algemeen belang van de bevolking vooropstelt, moet voorkomen. Daarvoor zijn stimulansen en regels nodig: een sociaal gecorrigeerde vrije markt. Ja, een ongebreideld kapitalisme zal misschien wel voor de grootste wetenschappelijke vooruitgang zorgen (hoewel), maar ik zou de mensen die hierdoor uit de boot vallen niet te eten willen geven. Wetenschappelijke vooruitgang is niet de enige vorm van vooruitgang (hoewel wel een heel interessante, iets anders zou niet uit de mond van een burgie horen te komen), het welzijn van de bevolking tijdens dat proces van vooruitgang is eveneens van groot belang, ook als die vooruitgang daardoor vertraagd wordt. Het is een continu afwegen van prioriteiten, een grijs verhaal, en geen zwart-wit kapitalistisch vs communistisch verhaal.
Overigens, de eerlijkheid gebiedt me te vermelden dat het geheel van de financiële crisis (mede door de complexheid van sommige producten) allesbehalve mijn specialiteit is. Een politicus kan nooit in alles de specialist zijn, maar is eerder diegene die de afweging maakt tussen wat experts hem vertellen, en het algemeen maatschappelijk belang. Vandaar ook mijn verwijzingen naar Geert Noels, een expert terzake, in wie ik vertrouwen heb en van wie ik steeds bijleer op dat vlak. Vandaar ook mijn slotparagraaf in de vorige comment: het welzijn van de gehele bevolking (of althans zoveel mogelijk mensen) is, mits de juiste verantwoordelijkheden, prioritair ten aanzien van heel wat andere zaken.
Dag Peter, leuk antwoord maar natuurlijk ben ik het weer niet helemaal eens :p
Je zegt dat jullie niet beweren dat Vlaanderen de crisis zal oplossen. Ik geloof jullie natuurlijk en er zijn bij NVA inderdaad geen protectionistische maatregelen te vinden ( toch niet op economisch vlak). Maar je kan moeilijk ontkennen dat die slogan wel zo'n dingen suggereert. Ik noem hem dus op z'n minst, niet geheel onterecht denk ik, misleidend of dubbelzinnig. Je kan je afvragen of jullie verkiezingsboodschap goed wordt overgebracht door zo'n slogan; Maar dat is natuurlijk een interne zaak en kan mij eerlijk gezegd weinig schelen.
Hoe de crisis er had uitgezien zonder een slecht beleid van Greenspan kan niemand voorspellen. Maar je kan de rol van centrale banken niet ontkennen. En dan vind ik het fout om te pleiten voor meer macht voor de centrale banken. Je kan zeggen dat de politiek er zal op toezien dat zo'n beleid niet meer zal gevoerd worden, maar binnen 10 jaar zijn we deze crisis weer vergeten en dan begint het spelletje opnieuw. Je moet er dus voor zorgen dat centrale banken net die macht niet meer krijgen om de markt zo te beïnvloeden. Dit is nog iets anders dan nieuwe regels bepalen voor de banken. Over nieuwe regels zal moeten gepraat worden maar geef de centrale banken niet nog meer macht in de interbancaire kredieten!
Over de beurs ben ik het grondig oneens. Veel aandelen zijn inderdaad te zwaar afgestraft. Maar al deze aandelen waren daarvoor ook veel te veel gestegen, en dan hoor je niemand klagen. Dat is nu eenmaal de beurs: overdreven reacties, want op de beurs wordt niet gespeculeerd op de waarde maar op de toekomstige waarde. KBC werd trouwens volledig terecht zwaar afgestraft want zonder de tussenkomst van de Vlaamse overheid en de grootaandeelhouders hadden we een tweede FORTIS-scenario. Je zegt "Een beurskoers die de dieperik induikt, heeft tot gevolg dat de financiële bronnen van deze bank opdrogen gezien andere banken niet geneigd zijn deze bank nog veel kredieten toe te kennen" maar zoals ik probeerde uit te leggen is die beurskoers zelf ook een gevolg. Inderdaad geen bank die nog krediet wou verstrekken aan FORTIS, maar niet zonder reden. Stel je voor dat datzelfde FORTIS niet beursgenoteerd was. De banken die krediet verstrekken aan FORTIS krijgen dus veel minder geruchten ( waar of vals) en zijn dus vlugger geneigd om toch kredieten te geven aan FORTIS. Is dit dan positief? FORTIS is nog altijd dezelfde bank met dezelfde problemen maar trekt nu ook nog eens andere banken mee in de problemen.
"Als vele Jannen met petten massaal in paniek slaan, kan de (beurs)waarde van een bedrijf snel aangetast worden." Deze uitspraak is volgens ook niet de waarheid aangezien de Jannen met de bijhorende petten weinig invloed hebben op de beurskoers. De grote transacties worden gedaan door professionele traders in opdracht van grote fondsen en deze maken toch meestal een meer rationale keuze.
Niet 1 bank is onterecht in de problemen gekomen, en niet 1 bank is onterecht afgestraft geweest op de beurs. De problemen worden zichtbaar geweldig vergroot op de beurs door gigantische koersverliezen. Voor buitenstaanders lijkt dit soms of er de totale anarchie heerst, maar insiders, zij die beslissen, weten wel hoe het spelletje werkt op de beurs. Het enige wat een dalende beurskoers echt tot gevolg kan hebben is een run on the bank. Maar dat was niet het grootste probleem voor FORTIS en andere banken. Vooral de interbancaire markt die opdroogde deed heel veel pijn aangezien het daar om veel grotere bedragen gaat. Conclusie: Zij die echt bepalen of banken in problemen komen laten hun beslissing slechts marginaal beïnvloeden door de beurskoers. Don't shoot the messenger!
Waarom je echt wil splitsen in 2 soorten banken is me ook niet duidelijk. Een continu spectrum lijkt me beter voor de consument en ik zie geen nadelen. Een vereiste voor een goed werkende markt is dat je weet wat je koopt. Als je koekjes koopt moet er op staan wat er in zit. Als je met je geld bij een bank gaat om te sparen moet je weten wat ze er mee gaan doen. Daarom pleit ik, zoals ik al eerder gezegd heb, voor een soort van score. Dan krijg je bijvoorbeeld banken die heel weinig risico nemen en die 1 % rente geven op de spaarboekjes of nog minder. Bijna een theoretisch bewaren van het geld. En aan de andere kant krijg je banken die grote rentes geven maar meer risico nemen.
Waar je nu tegen de buurman zegt " ik heb zoveel % op mijn spaarrekening " krijg je hopelijk in de toekomst " ik krijg zoveel % op mijn spaarrekening met risicoprofiel A" . De score wordt natuurlijk op een of andere manier gegeven door neutrale instellingen. Je laat de score verplicht overal bijzetten, ook op elke reclame en volgens mij krijg je zo wel een goed systeem dat eenvoudig en doeltreffend is.
Inderdaad als liberaal ben ik niet zo voor het handje vasthouden. Voor mij is liberaal gelijkheid en vrijheid. Gelijkheid in de zin dat iedereen de zelfde startkansen moet krijgen. En daarmee verwijs ik dus vooral naar onderwijs. Niet dat ik daarom van oordeel ben dat onderwijs moet georganiseerd worden door de overheid maar dat is voer voor een andere discussie.
Vrijheid in de zin dat iedereen vrij geboren wordt. Elke samenleving beknot hoe dan ook die vrijheid. Maar hoe beperkter hoe liever, zonder naar een anarchie te gaan uiteraard. Solidariteit zit niet in gelijkheid voor mij. Uiteraard vind ik solidariteit ook iets prachtig maar de schoonheid er van zit voor mij in het feit dat het uit vrije wil zou moeten zijn.
En nu ga ik een nadenken over tekstje over jullie reden van jullie bestaan, het Vlaamse denken :p
alee, peter
ge valt ier stil
ge stelt mij teleur ;-)
Elaba! Er komt nog wel een antwoord, maar nu eerst wat andere prioriteiten. Oa mijn lief vrouwtje daarnet ;-)
Kurt,
Sorry voor de laattijdigheid.
De slogan is idd dubbelzinnig, maar een slogan is een aandachttrekker die weinig nuance toelaat. Je moet daar ergens een boodschap in zien te brengen die voldoende aandacht trekt.
De rol van de centrale banken (en dan vooral die onder leiding van Greenspan) is zeker niet te ontkennen. Net als de hebzucht van vele bankiers niet te ontkennen valt. Die laatste moeten we zien in te tomen, en de eerste verdienen een gepaste aanpak. Je kan toch ook niet stellen dat het beleid van de ECB de afgelopen jaren zo slecht was en de crisis een extra duwtje gegeven heeft he? De ene centrale bank is de andere niet, en hoe democratischer dat orgaan, hoe beter lijkt me.
Een continu spectrum, waarbij rendement tegenover risico afgewogen wordt, zal voor jou en mij wellicht niet zo problematisch zijn. Maar in onze maatschappij willen we voor alle mensen een (binnen bepaalde grenzen) absoluut veilig product, het spaarboekje. Vandaar ook de wettelijke depositogarantie erop. Dat is een product waar je zo goed als niets moet vanaf weten, en waarbij je zeker niet op regelmatige tijdstippen moet gaan nakijken hoe het zit met de rating van je bank of product en continu de afweging moet maken. (hoewel ik het vergelijken van de aanbiedingen en een makkelijke overstapprocedure zeker toejuich!) Dat is een politieke beslissing, ten dienste van de bevolking. Als we daar garanties tegenover plaatsen, mogen we ook wel iets in ruil vragen om de risico's verbonden aan die garantie te minimaliseren. Een spaarboekje hoort risicoloos te zijn (tot op een bepaald bedrag), voor andere zaken is dergelijke graadmeter van het risico een must en is dit nu reeds verplicht in de prospectus.
Uiteraard moet iedereen dezelfde startkansen krijgen en is het daarna vooral te wijten aan de eigen inzet hoe ver men komt, akkoord. En idd, de samenleving moet zo min mogelijk vrijheden beknotten, maar moet tevens zorgen voor een optimale werking van die samenleving, voor het in harmonie samenleven van zoveel verscheidene individuen. Je kan daarin zover gaan als je wil, maar dat zal altijd een afweging zijn, een dansen op een slappe koord. Zo had ik een tijdje geleden eens een discussie met een liberaal (of libertair, zo je wil) die een groot probleem had met verkeerslichten, en dan vooral de rode, omdat die zijn vrijheid om zelf uit te kijken beknotte. Ik stelde die persoon dan ook graag voor om op pakweg de Heuvelpoort eens de lichten uit te schakelen (wat een tijdje geleden door een defect ook zo was) om te zien wat er dan gebeurt. Het leek me toen wel duidelijk dat om de samenleving (en deelname samen aan het verkeer) zo efficiënt en eerlijk mogelijk te laten verlopen voor iedereen, dergelijke afspraken nodig zijn. Afspraken bepaald door een (vertegenwoordigde) meerderheid van de bevolking.
Als dat louter uit vrije wil zou zijn, zouden er volgens nog vrij veel mensen uit de boot vallen, iets wat we in onze moderne samenleving niet kunnen tolereren. Trouwens, wie spreekt hier over verplichten? Voor één individu is dat misschien verplichten, maar als samenleving hebben we (via een meerderheid) alvast vrijwillig voor een bepaalde vorm van solidariteit gekozen. Niet dat ik vind dat daar geen grenzen aan gesteld moeten worden (bvb beperking van de werkloosheidsuitkering in de tijd) natuurlijk.
Doe gerust, altijd welkom!
Plaats een nieuwe reactie