Een maand later

Net een maand geleden schreef ik mijn respect voor Herman Van Rompuy uit, vergezeld van de hoop dat hij voor enige vorm van budgettaire orthodoxie zou zorgen. Hoop gebaseerd op dit citaat:

Met de opmaak van de begroting 2009 heb ik weinig te maken. Ik heb me voorgenomen zo weinig mogelijk tussen te komen in het beleid. Ik heb bewust de keuze gemaakt niet in de regering te stappen. Ik moet consequent zijn.

Maar als Reynders een relanceplan van 3,5 miljard euro voorstelt, kan ik niet meer zwijgen. We hadden al een structureel tekort van 1 procent van het bbp of 3,5 miljard euro. Dat volstond al wel als 'relance', iets waarin ik trouwens niet geloof. Meer koopkracht verdwijnt immers in meer invoer en meer sparen, zeker in de huidige onzekerheid. Dat de btw op de bouw moest verlagen bij een zo lage hypothecaire rente en dat de energiefactuur moet dalen terwijl de olieprijzen kelderen, daarbij stel ik vragen. Maar, elk zijn verantwoordelijkheid.

We zijn nu een maand later, de regering zit weer op de rails en Van Rompuy geniet zichtbaar in zijn nieuwe rol. Het Terminator-gevoel is groot.

Maar helaas: het eerste wat de nieuwe regering onder leiding van Van Rompuy bewerkstelligde, is net de bevestiging van dat relanceplan-dat-er-geen-is. "Elk zijn verantwoordelijkheid", stelt Herman terecht. Nu het de zijne is, is dat "relanceplan" blijkbaar het beste wat de regering kon beslissen en absoluut verder te zetten. Het bochtenwerk is bij CD&V tot een ware kunst verheven.

Hoe gaat het er dan verder aan toe met ons landje en haar federale regering? Niet zo best, me dunkt. Milquet roept weer eens een miserabel premietje in het leven dat geen sikkepit zal uithalen (en wellicht meer kost aan administratitis), maar dat ze tegelijk de 50-plussers tot 5% duurder maakt, is ronduit wraakroepend. Dat hiermee (alweer) vooral Vlaanderen getroffen wordt, zal wel niemand meer verbazen. En met deze regering, gedomineerd door een Franstalige minderheid, gaat het zo de hele tijd verder: vorige week nog zorgden uitspraken van Reynders en het njet van de PS ervoor dat de (in hun ogen te Vlaamse) grootbank KBC eventjes failliet was, met alle gevolgen vandien voor de vele spaarders, tot de Vlaamse regering ingreep. Vlaanderen kan blijkbaar wel wat België niet kan. En wat doet Van Rompuy? Die kan blijkbaar enkel lijdzaam toekijken hoe zijn zootje ongeregeld ons land steeds dieper in de afgrond duwt. Om ziek van te worden.

BTW: weet er iemand nog hoe het staat met de costa Gemeenschapsdialoog en de garanties die Peeters van de Franstaligen kreeg? Elke dag uitstel om essentiële bevoegdheden te regionaliseren, elke dag dat deze uitgeoefend worden door een doodziek federaal niveau dat door haar constructie niet in staat is doelmatig te regeren, zakken we verder de dieperik in. Wil iemand hier een einde aan maken, aub?