300 miljard euro staatsschuld

Deze maand werd alweer een symbolische grens doorbroken: de schuld van de Belgische staat bedraagt nu meer dan 300.000.000.000 € (300 miljard euro), of 28.125 € per inwoner, kinderen inbegrepen. (bron) De druppel die deze emmer van de symbolische grens deed overlopen, was de beslissing om nieuwe leningen voor 20 miljard euro aan te gaan om de banken te redden van de financiële crisis. Nu, over die laatste maatregel kunnen we zeker discussiëren. Wat echter onmogelijk goed te praten valt, is dat ondanks deze financiële molensteen om de nek de federale regering nog altijd blijft cadeautjes uitdelen, en blijft geld uitgeven voor bevoegdheden die de hare niet zijn, zoals bijvoorbeeld het grootstedenbeleid (gewestbevoegdheid) of de schoolpremie (= onderwijs, gemeenschapsbevoegdheid). Hiermee ophouden zou de federale regering meteen 1 miljard euro per jaar besparen. Hopelijk wordt dit voorstel dan ook snel goedgekeurd en houden alle (Vlaamse) partijen zich eraan.

Nu, we moeten uiteraard niet enkel schieten op de regering Leterme Un. Iedereen erkent wel dat de tijden nu iets moeilijker zijn, hoewel er toch mogelijkheden zijn zoals hierboven beschreven. Erger is het feit dat tijdens de voorbije paarse legislaturen, toen de economie op haar hoogtepunt draaide, de staatsschuld nominaal steeg omdat de paarse partijen niets liever deden dan nog maar eens nieuwe cadeautjes in het leven te roepen, zeker vlak voor verkiezingen: stookoliecheques en schoolpremie, anyone? Of eveneens: ook het hierboven aangehaalde grootstedenbeleid werd (illegaal) financieel versterkt ten gunste van de achtertuinen van enkele politieke kopstukken. (zie oa hier) Dit ondanks alle vreugdekreten van oa Reynders en Verhofstadt dat de staatsschuld daalde: relatief tov het BNP was dit inderdaad het geval, maar allesbehalve in absolute cijfers. Dit kan alleen maar door begrotingen met tekorten, of het aangaan van nieuwe leningen. Gevaarlijk spel dat de toekomst bezwaart.

En dat de toekomst hiermee bezwaard wordt, moge duidelijk zijn. Ik ga hier geen boompje over opzetten, dat deed Frederiek een paar maanden geleden al. Een heel interessante tekst die op duidelijke wijze uitlegt hoe die staatsschuld en haar rentelasten een financiële molensteen zijn voor elke regering en alle beleidsruimte opsoupeert, ten koste van beleid op de zaken ‘waar de mensen echt van wakker liggen’. En de factuur? Die is voor de jonge generatie die de boel mag afbetalen. Goed bestuur? Mijn kl***n!