Ethiek en politiek

Gisteren trok dit artikeltje over het ethisch progressieve gehalte van de Vlaming mijn aandacht. De geïnteresseerden verwijs ik overigens graag door naar het volledige gedetailleerde onderzoeksverslag, zeker interessant en de moeite waard.

Wat ik enorm jammer vind, is dat het ex-kartel CD&V/N-VA er (nog) als een geheel beschouwd wordt, wat niet meteen een zicht levert op de verschillen tussen beide partijen. Ik kan me immers best inbeelden dat ethisch gezien CD&V een pak conservatiever is dan N-VA. Zo was N-VA, vooral onder impuls van Jong N-VA, resoluut voorstander van adoptierecht voor holebi's terwijl dat bij CD&V duidelijk een heel pak moeilijker lag. N-VA was hier trouwens al altijd een voortrekker in en liet dit ook blijken, oa door deelname aan de BGLP, in de media en inhoudelijk. Ik vraag me echter af wat voor effect de nauwe band met CD&V tijdens de voorbije jaren hierop heeft gehad, meerbepaald of het kiespubliek van N-VA veranderd is richting een meer ethisch conservatief publiek.

Wat mezelf betreft, denk ik dat ik (ethisch gezien!) zonder twijfel in het progressieve kamp thuis hoor. Adoptierecht door holebi's lijkt me vanzelfsprekend, terwijl het zelfbeschikkingsrecht over het eigen leven me een grondrecht lijkt en dus ook voor minderjarigen en dementeren (cfr het Nederlandse systeem met checklist) mogelijk moet zijn. Over dat laatste herinner ik mij nog een boompje opgezet te hebben met CD&V-er Maarten. Wat abortus betreft begrijp ik niet zozeer wat met een versoepeling bedoeld wordt. Het is volgens mij aan de wetenschap om uit te maken vanaf wanneer het om een gezond en levensvatbaar kind gaat, of om een onvolgroeide vrucht, en daar desgewenst een zekere marge bij te nemen. Verder hoort de maatschappij en de politiek zich volgens mij niet te moeien met de keuze van de ouders, en dan vooral die van de moeder die het toekomstige kind moet dragen. Zij dienen zelf te bepalen in hoeverre een kind toekomstkansen heeft bij hen en of zij hun vrucht tot een kind met een grote kans op aangeboren ernstige afwijkingen willen zien uitgroeien en ter wereld willen brengen. Daar dient men uiteraard niet licht overheen te gaan, het blijft tenslotte een stukje van jezelf. Bij de abortusvraag zou ik dus eerder neutraal antwoorden omdat ik een voorstander ben van het recht hierop, maar niet weet wat men met een versoepeling bedoelt.

Met dergelijke standpunten krijg ik ook regelmatig de vraag waarom ik bij N-VA zit, en niet bij Spirit. (Ja, ik zal (met alle respect) nog wel eventjes Spirit blijven zeggen, dat bekt en schrijft gemakkelijker dan VlaamsProgressieven, wat ik een draak van een naam vind) Ik heb hier wel regelmatig geschreven dat ik best wel sympathie heb voor die partij. Ik had vroeger, zonder politiek actief te zijn, ook al veel sympathie voor de Volksunie, waaruit N-VA en Spirit ontstaan zijn. Echter, ik vind Spirit geen serieuze partij, een partij zonder samenhangend verhaal. Ik heb wel sympathie voor links-liberale ideeën, maar ik erger mij vooral aan het "progressieve om het progressieve", zoals de voorzitster dat belijdt. Een beetje "wij zijn progressief en de rest is vuil conservatief", zonder een degelijke invulling te geven aan dat progressieve. Hokjesdenken zonder een pragmatische opening. Ja, dat stoort. Zowieso vind ik die termen conservatief vs progressief bijzonder inhoudsloos en dikwijls gericht op hokjesdenken. Het vieze predikaat dat zij graag aan conservatisme opplakken, doet vooral denken aan het ethisch conservatisme zoals je het enkel in het VB en bij (grote groepen van) de Amerikaanse republikeinen terugvindt. Iets waar, op het VB (en in mindere mate CD&V) na, alle partijen in Vlaanderen weinig mee te maken hebben. Die "progressieve strijd" tegen de "conservatieven" vind ik in dat opzicht voorbijgestreefd. "Progressief" geeft helemaal geen inhoud aan waar pakweg Spirit voor staat en is bijgevolg geen USP, een label dat geen meerwaarde geeft aan de partij of het idee dat ze verkoopt. Als de voorzitster haar toespraak op het congres van haar partij begint met een hoofddoek op, bij wijze van statement, dan vind ik dat even inhoudsloos, belachelijk, gratuit tot ronduit dwaas. (terzijde: over het hoofddoekenverbod waartegen ze hiermee reageerde schreef ik al eerder) Ik heb het dan echt veel meer voor iemand als Geert Lambert, die best wel een goed politicus is en bovendien bijzonder aimabel in de omgang. (niet dat Bettina niet aimable is in de omgang natuurlijk, integendeel) Algemeen beschouwd vind ik het best jammer dat deze (ja, toch wel) Vlaamsgezinde partij amper 0.6% van de kiezers weet te overtuigen. Nu, daar zal de tegenstrijdigheid in het kartel met de SP.a, waarmee het enige bindmiddel alweer dat progressieve-om-het-progressieve is, wel voor iets tussen zitten. Maar zonder kartel zijn ze politiek dood, dat is de paradox.

Progressief en progressief, dat is twee. Er is een groot verschil tussen ethisch progressief/conservatief, en dezelfde termen in andere domeinen, net zoals ik links en rechts als de ultieme overkoepelende hokjes voorbijgestreefd vind. Ik kan me bvb heel goed vinden in het conservatisme dat Bart De Wever op schitterende manier uiteenzet in de eerste aflevering van De Keien van de Wetstraat, waarbij hij de nadruk legt op een organisch gegroeide gemeenschap die veel meer is dan de optelsom van individuen en waarin je sturingen met de grootste voorzichtigheid moet doorvoeren. Maar tegelijk wil ik er op andere vlakken dan weer met de iets grovere borstel door, zoals bvb met groene fiscaliteit grotere veranderingen bewerkstelligen. Dit terwijl ik een groot probleem heb met ethisch conservatisme, laat staan welke economische principes pakweg ABVV als "progressief" omschrijft. Ik zie mezelf dan ook niet in een van die hokjes progressief vs conservatief zitten, net omdat ze geen overkoepelend begrip meer vormen, en al zeker niet gezien de semantische vervuiling waar Bart De Wever het over heeft.