Debat J-P Van Rossem - B Stevenheydens
Dinsdagavond had Jong N-VA UGent alweer een interessante avond voorzien: Jean-Pierre Van Rossem en Bruno Stevenheydens (VB) kwamen ons hun ideeën rond criminaliteit toelichten en gingen hierover dan ook in debat. Uiteraard werd het met twee dergelijk diametraal tegenover elkaar staande personen wel eens hevig met regelmatig een persoonlijke steek onder water, maar gelukkig kwam de inhoud ook goed bovendrijven.
Daar waar de meesten Jean-Pierre Van Rossem enkel kennen van de beursmanipulatie via Moneytron, zijn kortstondige politieke carrierre met de partij ROSSEM die vanuit het niets drie kamerzetels haalde, zijn 'Vive la République!' bij de beëdiging van Koning Albert II en tenslotte zijn avonturen in de gevangenis, staat deze excentriekeling tevens geboekstaafd als bijzonder intelligent en auteur van diverse verhandelingen. Rond één ervan was zijn betoog van dinsdagavond opgebouwd: een onderzoek van de criminaliteit in Nederland en een hiervan afgeleid analytisch-wiskundig model. Zo zou volgens het model Van Rossem de criminaliteit met slechts 1,5 % dalen wanneer de strafduur zou verdubbelen. Wanneer men echter de strafkans (de kans dat iemand die opgepakt wordt nadien ook effectief bestraft wordt) zou verdubbelen, zou de criminaliteit volgens ditzelfde model met 64 % dalen. Conclusie volgens Van Rossem: halveer de huidige straffen en gebruik de vrijgekomen celcapaciteit voor een verhoging van de strafkans. De halvering zou de criminaliteit verwaarloosbaar miniem verhogen, terwijl de vrijgekomen ruimte en bijkomende bestraffing de criminaliteit substantieel zou laten dalen en de eindbalans dus zonder meer positief is zonder één euro meer uit te geven. Vooral dit laatste is een verwijt van Van Rossem aan het Vlaams Belang dat steeds de nadruk legt op het uitwijzen van vreemde criminelen. Dit plan zou volgens Van Rossem (wanneer men alle moslims "terugstuurt") de criminaliteit inderdaad met 62 % laten dalen, doch een (onhaalbare) meerkost opleveren van 240 %.
Het betoog van kersvers parlementslid Bruno Stevenheydens begon met een aanklacht op de Belgische staatsstructuur en de versnipperde bevoegdheden die een coherent beleid quasi-onmogelijk maakt. Voor Vlaams Belang is een Vlaamse staat hiervoor de oplossing, en in afwachting hiervan een volledige splitsing van justitie. Op zich natuurlijk iets waar we bij Jong N-VA niet echt tegen kunnen zijn natuurlijk. Dat Vlaamse beleid moet voor Vlaams Belang dan weer gebaseerd op repressie en ijzeren hand. De wet-Lejeune moet voor VB dringend afgeschaft worden, en de strafmaat zou bij recidive gewoonweg moeten verdubbelen. Op de vraag van JPVR waar we dat geld vandaan moeten halen, daar waar bij zijn voorstel geen euro extra zou moeten uitgegeven worden, moest Stevenheydens echter het antwoord schuldig blijven.
Waar beide heren het wel over eens waren, is dat de afname van de sociale controle door het gezin, ondermeer door de vermindering van de grootte van de gezinnen en het toenemende aantal echtscheidingen en nieuw samengestelde gezinnen, een element is dat de criminaliteit heeft doen toenemen. Vlaams Belang legt hierop ook de nadruk in haar programma en streeft naar een opwaardering van het gezin in de traditionele benadering ervan, wenst het huwelijk uitdrukkelijk te reserveren voor twee personen van verschillend geslacht, wenst grote gezinnen fiscaal te stimuleren en hecht belang aan de thuiswerkende ouder. Jean-Pierre Van Rossem ziet daarentegen deze maatschappelijke evolutie als een gegeven op zich, stelt dat de overheid zich niet moet moeien met het huwelijk van mensen en een eventuele scheiding, maar vindt wel dat de bevolking moet leren omgaan met deze maatschappelijke evoluties.
Vermeldenswaardig is ook de kritiek van Van Rossem op de begeleiding van gedetineerden. Gedurende een celstraf word je 2-3 keer per jaar verplaatst naar een andere gevangenis waardoor een opleiding niet evident is. Wanneer je na een langere tijd vrijkomt, kan je meestal nergens terecht, is je huis verkocht (omdat je de lening niet kon blijven betalen) of heeft de verhuurder je buitengezet, en krijg je 50 € om je te verplaatsen en een onderkomen te zoeken. Om nog maar te zwijgen van de begeleiding tijdens de voorwaardelijke invrijheidstelling: om de drie maand eens aanmelden bij een sociaal assistent en verder mag je vrijwel elke job vergeten wegens geen blanco strafblad meer. Lijkt me ook vrij schrijnend en niet meteen voldoende om van re-integratie in de maatschappij te kunnen spreken.
Kortom, het was zonder meer een bijzonder interessante avond. Ook een uitdrukkelijk en welgemeend woordje van dank voor onze moderator die dat zondermeer ferm goed gedaan heeft, met uitstekende voorbereiding en een fijn gevoel voor humor.
Het was zondermeer opmerkelijk om dergelijk debat te houden zonder N-VA'er in het panel. Dit is enerzijds te wijten aan communicatieproblemen en anderzijds aan enige laattijdigheid van onze kant. Maar dit kan uiteraard geen beletsel zijn om een interessante avond te organiseren waar we met z'n allen iets van opsteken. Het is van andere visies dat men bijleert. Voor wie echter graag het antwoord van N-VA op een aantal justitievraagstukken kent, verwijs ik graag door naar dit dossier en recente stukken op de website.
Tot slot ook mijn uitdrukkelijke dank aan Pieter Morlion voor de toestemming tot gebruik van zijn ronduit prachtige foto's in deze post.
Post eveneens verschenen bij Jong N-VA UGent.
10 reacties
Geslaagd debat!
"Waar beide heren het wel over eens waren, is dat de afname van de sociale controle door het gezin, onder meer door de vermindering van de grootte van de gezinnen en het toenemende aantal echtscheidingen en nieuw samengestelde gezinnen, een element is dat de criminaliteit heeft doen toenemen."
Wat vindt jij daarvan? Mocht ik in politieke aangelegenheden emotioneel reageren, dan zou ik mij als éénouder persoonlijk zwaar beledigd voelen.
Els. Het lijkt me kort door de bocht om zich daardoor beledigd te voelen, als ik dat zo mag zeggen.
Persoonlijk denk ik dat er veel waarheid schuilt in zo'n statement. Wil dat zeggen dat alle kinderen van eenoudergezinnen delinquenten zijn? Natuurlijk niet.
Dat die afnemende sociale controle er is, is voor mij een evidentie.
Het gaat hier echter over het macro-sociale aspect van het statement. Vanuit een hoog vogelperspectief vermoed ik dat er inderdaad veel te zeggen valt voor deze stelling.
Maar je mag zoiets dus niet interpreteren vanuit een individuele situatie.
Els, ik sluit me vrijwel volledig aan bij Serge. Zoiets mag je idd helemaal niet vanuit je individuele situatie zien. Een groot deel van de echtscheidingen verloopt zoals het hoort: met wederzijds respect en voldoende aandacht voor het belang van de kinderen. In vele eenoudergezinnen krijgen de kinderen voldoende aandacht (en sociale controle) van de ouder om ten volle te kunnen ontplooien. Maar er zijn helaas ook schrijnende gevallen waar kinderen de inzet van een gevecht of de speelbal van twee ruzieënde partijen zijn. Kinderen zonder goed houvast, kunnen wel eens in een spiraal worden meegezogen beginnende bij gebrek aan inzet op school, slechte resultaten, gebrek aan perspectief, een uitzichtloze situatie, of gewoon een immense schreeuw om aandacht die onvoldoende opgemerkt wordt doordat ouders meer met zichzelf en hun gevecht bezig zijn dan wat anders. Het moet ook helemaal zo erg niet zijn: ouders die hun kinderen wel nog voldoende aandacht geven maar op gespannen voet leven met de ex, waardoor kinderen in een machtspositie komen en de ene ouder tegen de andere uitspelen. Of beter nog: ook al verloopt alles in de beste omstandigheden, het is nog steeds niet altijd evident voor de kinderen om over zo'n situatie heen te geraken en daarmee te leren leven. In de psychologie spreekt men dan grofweg van rouwprocessen (om de vertrokken ouder) of van een situatie waarbij een kind zich in de plaats van de vertrokken ouder en diens sociale status (inclusief gezag) binnen het gezin gaat positioneren. Allemaal zaken die geregeld voorkomen, maar die je zeker in geen geval mag zien als een klacht bij elke individuele situatie.
Dus, zoals Serge zegt, macro-sociaal gezien kan je idd wel spreken van een verminderde sociale controle. Dat lijkt mij wel het minste.
En als we het daarover eens zijn, dan ben ik volledig geneigd (op dit vlak) de weg van Van Rossem te volgen: de maatschappij moet hier leren mee omgaan. Hoe dikwijls wordt er vandaag de dag door sommigen nog steeds niet scha en schande gesproken over scheidingen en eenoudergezinnen? In hoeverre kunnen opvoeders (leerkrachten) hier mee omgaan, en zijn ze in staat om het op te merken en ernaar te handelen wanneer pakweg kinderen hun gescheiden ouders tegen elkaar uitspelen om vanalles gedaan te krijgen?
1. Het is een schande dat ik een dt-fout gemaakt heb.
2. Help, jongens, ik zeg nog wel duidelijk erbij dat ik het niét persoonlijk opvat: mijn statement is weldegelijk van politieke aard. Jullie reactie is bijzonder troostend, maar het zou leuker zijn mochten jullie mij op waarde schatten in deze materie, waarin ik vooral als advocaat meen toch enige kennis van zaken te hebben.
Met alle begrip, maar het fenomeen dat zich vandaag de dag op deze manier veruitwendigt (het aspect opvoeding/ouderschap/invloed kindertijd) is van alle tijden. Vandaag zijn er meer scheidingen, een eeuw geleden was er nog steeds kinderarbeid en werden kinderen verkracht door fabrieksbazen. Gedurende de ganse geschiedenis worden kinderen misbruikt, gebeurt incest hoofdzakelijk in familiekringen (in àlle middens), en toonden vaders hun betrokkenheid in familiale kringen enkel door bestraffing.
Bovendien was alcoholisme schering en inslag en leefden kinderen in pure armoede. Ik zeg niet dat de familie Kavijack de norm was vroeger, maar bij gewone mensen was er weinig tijd of geld om bezig te zijn met sociale controle van de kinderen, dacht ik.
Extreme voorbeelden? Ja, maar wel om éventjes de zaken in perspectief te plaatsen: echtscheidingen doen véél slechte zaken met ouders en met kinderen, maar de dag van vandaag, waarin zowel scholen als hulpverleners, en een ongelofelijke keur aan buitenschoolse activiteiten een ruim tegenoffensief bieden aan gebrekkige sociale controle in het algemeen, oma's en opa's voldoende vroeg kunnen stoppen met werken om ook hun steentje bij te dragen, denk ik dat vermindering van sociale controle in micro- macro- en vooral vanuit kinderperspectief bijzonder marginaal is.
Als ik mij bijzonder erger aan de opmerkingen uit het debat is het niet omwille van mijzelf (ik ben ook geen éénouder, maar een co-ouder), maar in naam van vele mensen die het beste en het meeste van zichzelf weggeven in de hoop hun kinderen gelukkig groot te zien worden. Wat betreft de laatste opmerking: het zou misschien beter zijn dat leerkrachten zich iéts minder inmengen in dat soort zaken en zich focussen op de aard van het probleem en niet op de achtergrond. Alle ouders die gescheiden zijn en kinderen hebben worden geconfronteerd met leerkrachten die iéder foutje koppelen aan de gezinssituatie: overkill in sociale controle, eerder. Schande spreken over gescheiden ouders: dat is een probleem dat in de stad toch minder en minder voorkomt, dan weer.
Over het de feit dat die twee debaters blijkbaar ook nog een onderhuids pleidooi houden voor gezinnen met véél kinderen ga ik zwijgen: dat is gewoon een vertaling van het VB programma (met alle respect voor gezinnen met veel kinderen, daar niet van).
Bon, dit is veel te snel geschreven, maar onthoud: ook gescheiden moeders kunnen meningen hebben die op ratio, en niet op emo gebaseerd zijn. Dit laatste geldt overigens voor alle vrouwen. *Duikt ver weg* :-)
Ow, Peter (ik word nu wel erg gemeen): "met scha en schande spreken over iets", is een absoluut niet bestaande zegswijze in onze Nederlandse taal. Maar soit, mijn dt-fout is erger. Tot zaterdag, in het Achturenhuis?
Een gesprek met Dirk Van Der Maelen kan er toch nog bij, neem ik aan?
Mijn excuses, ik had je reactie een beetje verkeerd begrepen ivm die "mocht ik emotioneel reageren". Uiteraard geen twijfel aan je kennis van zaken.
De kinderarbeid werd afgeschaft in 1889, terwijl de cijfers van Van Rossem begonnen vanaf 1900. Ik denk dat hij dan ook enkel over de periode daarna sprak. Maar je hebt zeker een kanjer van een punt: er zijn altijd tal van misbruiken en slechte omstandigheden geweest waarin kinderen moeten opgroeien, en vroeger wellicht meer dan nu, en dat zijn zeker elementen die een invloed zullen hebben op de criminaliteit. Echter, sociale controle is een ruim begrip: kinderarbeid is schandalig, maar als kinderen werken, is er wel sociale controle op hen. Nu is die sociale deels overgenomen door de school, maar er is volgens mij wel (terecht!) veel meer vrijheid voor kinderen, bvb na 16u en in het WE. En buitenschoolse activiteiten en hulpverleners bieden idd een sterk tegenoffensief, zullen zeker de sociale controle verhogen en criminaliteit afremmen, maar zijn nog altijd niet sterk genoeg. Het is bvb vrij typisch en schrijnend dat het meestal dezelfde (kansen)groepen zijn die minder deelnemen aan die buitenschoolse activiteiten (het aandeel migrantenkinderen in pakweg scouts en tekenacademie ligt een pak lager dan hun aandeel in de bevolkingssamenstelling) en voor wie de drempel naar hulpverlening wegens een gebrek aan integratie nog te hoog is, die steevast oververtegenwoordigd zijn in de criminaliteitscijfers. Die verhoging van sociale controle door buitenschoolse activiteiten is dus lang niet voldoende, maar we mogen kinderen van gescheiden ouders die niet tot deze kansengroepen behoren, uiteraard niet in datzelfde hokje duwen.
Wat is dan het macro-verhaal? Uiteraard een pak genuanceerder dan een eenduidige stelling dat de sociale controle erop achteruitgegaan is, en al zeker niet dat dit (grotendeels) te wijten is aan de veranderende gezinssituaties. Kan ik je dus in volgen.
Zeker terecht hoor, maar ik heb nergens iemand met de vinger willen wijzen, ik denk dat dat wel duidelijk was.
Dat lijkt me niet zozeer een overkill aan sociale controle, maar veeleer een gebrek aan inschattingsvermogen of vorming van die bepaalde leerkrachten die maar al te snel of zonder verder te kijken ieder foutje aan de gezinssituatie koppelen.
Feit, maar in het platteland is die perceptie lang niet zo neutraal.
Het VB houdt idd dergelijke pleidooien, maar ik denk niet dat Van Rossem daar een pleidooi voor hield: hij had het vooral over de maatschappij vertrouwd maken met dergelijke wijzigingen, lang niet over een stimuleren van grote gezinnen. Ik hoop dat ik niet die indruk gegeven heb.
"Scha en schande spreken over" kwam ik wel hier en daar tegen, geen idee of het correct Nederlands is :-)
Dat aperitiefgesprek zie ik nog wel zitten. Zaterdag 11u? Als je mij persoonlijk komt ophalen, ga ik mee :-)
Is er toevallig iemand die de email van Jean-Pierre Van Rossem kent ?
Ik wil een pint met hem drinken.
Je kan hem contacteren via Facebook: http://www.facebook.com/profile.php?id=1069968046
ik zou graag het imail andres van jp van rossem willen hebben om hem persoonlijk iets te vraagen dank u
Zie de commentaar hier net boven ;-)
Plaats een nieuwe reactie