BHV

Eigenlijk verwondert het me dat de BHV-crisis gisteren alsnog op een stemming uitgedraaid is. Het "compromisvoorstel", met inschrijvingsrecht voor de Franstaligen in de faciliteitengemeenten, initiatiefrecht voor de Franse gemeenschap in diezelfde faciliteitengemeenten, en een samenwerking tussen het Brussels Gewest en diezelfde gemeenten, komt eigenlijk neer op een de facto uitbreiding van Brussel, net niet in termen van een gewestsuitbreiding. Bijna zo goed als wat de Franstaligen eisen, toch? En nog waren ze niet tevreden en kiezen ze voor de crisis!

Op zich vond ik het al een schande dat dergelijk voorstel bespreekbaar was voor de Vlaamse partijen. Dergelijke compromissen maken er alleen nog veel meer een zootje van, een nog ingewikkelder structuur waarin een kat haar jongen niet meer terugvindt. Op zich valt er natuurlijk wel iets voor te zeggen: de faciliteitengemeenten opgeven om de rest van Vlaams-Brabant te sparen, maar toch: het blijft een belonen van de imperialistische Franstalige houding, compleet in strijd met het territorialiteitsbeginsel en alle beginselen van de federale staat.

Principieel mogen de Vlamingen geen prijs betalen voor iets wat de logica zelve is, voor de invulling van het sluitstuk van het federale stelsel met gewesten en gemeenschappen. Pragmatisch gezien zal er natuurlijk wel iets moeten betaald worden. Een extra investering in Brussel (iets wat de Franstaligen steeds vragen, met hun stemmen uit de Rand) om haar hoofdstedelijke functie ten volle te kunnen waarmaken, met congrescentrum en co, zou een heel goede zaak zijn. En als dat nog niet genoeg is, dan nog liever de volledige overheveling van de drie (of vier) kleinste gemeenten (met toevallig de meeste inwoners en hoogste graad van verfransing) naar Brussel. Maar dan wel met als compensatie een interpretatie van de faciliteiten in de andere twee gemeenten (Wemmel en Sint-Genesius-Rode) zoals ze oorspronkelijk bedoeld waren: uitdovend. Faciliteiten gedurende vijf jaar voor de huidige inwoners, niet meer voor hun kinderen en nieuwkomers, desnoods zelfs met de intrekking van de rondzendbrief Peeters. Van elke nieuwkomer wordt geacht dat die zich aanpast, wat ook dient te gelden voor Franstaligen in Vlaanderen. Hoewel ingaand tegen de meeste Vlaamse principes ("geen morzel grond,...") lijkt zoiets me alvast een veel betere oplossing dan het compromis van een compromis dat voorlag, met een steeds verdere uitholling van de beginselen zoals territorialiteit, grenzen van de gewesten, faciliteiten,... Een compromis dat in de praktijk op veel meer toegevingen neerkwam.

Soit, genoeg gezever, over naar de orde van de dag. Blijkbaar gaat men gewoon door met oranje-blauw, onder Leterme. Ik ben benieuwd wat dat gaat geven. Eén ding zal alvast duidelijk zijn: een regering die de communautaire problemen niet aanpakt en verder laat verrotten (zoals de voorbije acht jaar) zal er een zonder de N-VA zijn, wat oranje-blauw al een heel pak moeilijker maakt.

Verder nog een leestip: Nick Mouton schrijft ook ferm zinnige en interessante dinges hierover. (en ook hier)