Lomp, lomp, lomp...

Gisteravond op uitnodiging van Carolien en Dries afgezakt naar Leuven voor de 35e editie van de 24-urenloop. Fijne sfeer, prachtige creatieve standjes van de kringen, massa's junkfood, Mark Uytterhoeven en Ulla Werbrouck, wat wil een mens nog meer? Echt een professionele organisatie, in geen opzichten te vergelijken met de 12u-loop in Gent. Maar daar komt hopelijk dit jaar verandering in, want er kwam een heel busje uit Gent spioneren ;-)

De laatste trein naar Gent vertrok om 23u58 en zou er een uurtje over doen. Dankzij de lift van Carolien en Dries heb ik die ruimschoots gehaald. Ik heb er echter 2.5 uur over gedaan om thuis te geraken, puur door mijn eigen lompe ik. Blijkbaar neemt de laatste trein van Leuven/Brussel naar Oostende een andere route dan de andere treinen tussen Brussel en Gent en stopt deze ook nog eens in Denderleeuw. Half slaapdronken stap ik uit, wetende dat normaal de eerste halte na Brussel meteen Gent is. Ik waggelstap richting de trappen, waar ik mij toch even de bedenking maak "humm, staat de roltrap normaal niet aan de andere kant? En de trappen zien er zo donkerrood uit?" waarna mijne frank valt, ik het signaal van sluitende deuren hoor, terug naar de trein loop, tevergeefs op de knop duw om de deuren te openen en geen conducteur meer zie. Ondertussen hoor ik ergens beneden in de tunnel twee mannen roepen "shit, dat is hier Gent niet!" maar hun spurt naar boven was ook tevergeefs want ik zag in de verte het sein voor de trein reeds en daar ging die dan ook mooi aan onze neus voorbij.

Daar stonden we dan, ik samen met twee studenten communicatiewetenschappen, in een verloren gat ergens in the middle of nowhere. De volgende trein is die naar Brussel, om 4u03, een uurtje later gevolgd door die naar Gent. Mijn voorstel om wat pinten te pakken tot de eerste trein was niet echt realiseerbaar, alles was daar ontzettend stil een doods. Wat nu? Een taxi bellen? Ik dacht nog te bellen naar Lynn, die vredig lag te slapen in Gent met de auto voor de deur, waarop hevig aangedrongen werd door mijn compagnons, maar wat ik uiteindelijk niet gedaan heb. Vanmorgen wist ze me te zeggen dat ik daar toch op mijn kin zou mogen staan kloppen, dat ze niet zou afkomen. Niet lief hé? ;-) Uiteindelijk passeerde er een man daar aan het station die ons genoeg "shit" had horen roepen en meteen doorhad wat het probleem was. "Ik ben in mijne goeien vandaag" riep hij, gevolgd door een "kom, ik woon hier vlakbij en voer jullie wel even naar Gent". Hij stelde zich voor als een burgerlijk ingenieur die net zijn werk kwijtgeraakt was en blijkbaar nog samen met Heidi Steendam in de klas zat, een prof waarvan ik nog een paar [ironie]ontzettend leuke[/ironie] vakken gehad heb.

Soit, uiteindelijk dus toch thuisgeraakt dankzij die vriendelijke man. Een paar uurtjes slaap en alweer uit t bedje om een paar cursussen economie op te halen, wat te werken en deze namiddag mijn eerste practicum mee te begeleiden. We zullen zien wat dat geeft.